The Straightjackets is halverwege de jaren zestig een barband in Fort Worth, Texas. Het combo wordt aangevoerd door zanger-gitarist Delbert McClinton, pianist is Glen Clark. Maar het wordt niks met The Straightjackets daar in Texas. Bovendien is de magnetische kracht van Californië sterk: eerst trekt Glen Clark naar Los Angeles en dan lift ook McClinton daar naartoe. In Los Angeles komt het duo in contact met een ander Texaans duo: Daniel Moore en John Henry Burnett. En dan ook met een groep muzikanten: Tom Canning (toetsen), Michael O’Neill (gitaar), David Jackson (bas) en Matt Betton meer…
Als ik u vraag om DE Nederlandse, in het Engels zingende mannelijk americana-artiest te noemen dan zegt u…? Dikke kans dat dan JW Roy genoemd wordt, of Tim Knol (of Douwe Bob, Gods wegen zijn tenslotte ondoorgrondelijk). Maar een enkeling zegt misschien wel 
Zo’n vijf keer per week staat 
Dandelions (eigen beheer) is het tweede album van de Tilburgse band 
Liefst vier jaar werkte de Duitse band 
The Dirty Truckers
Rolling Stone nam 
Carl Broemel
The Devil Makes Three
Pakkende melodieën. Pakkende teksten. Instrumentalisten die daar wat mee kunnen. Een bezielde zanger. Dat is genoeg voor een geslaagde plaat in het rootsgenre. 
Voor fijne indiepop moet je nog altijd in Portland, Oregon, zijn. Subterrene (Incident Recordings) van 
De Canadees 
‘Het zou me niet verbazen als de 
Voor het optreden van Brent Cobb hing Paradiso fantasievlaggen op die wel wat lijken op de vlag van de staat Georgia waar Cobb vandaan komt. Maar Cobb maakt in tegenstelling tot veel van zijn collega’s uit de Verenigde Staten vanavond geen politieke statements. Hij is hier om muziek te maken en verhalen te vertellen. Muziek uit het zuiden van Amerika, de ene keer lekker stevig, als bij staat-genoten Blackberry Smoke, dan weer ingetogen als bij Texaan Robert Earl Keen. Cobb zijn derde album, ‘Providence Canyon’ kwam eerder dit jaar uit en is steviger dan voorganger ‘Shine On Rainy Day’. Vanavond op he t podium klinkt het allemaal nog wat rauwer dan op het album, maar swingen doet het wel. En wat een uitstekende muzikanten heeft Cobb bij zich. ‘Diggin’ Holes’ begint driestemmig 
Niet buitengewoon origineel, maar wel echt goed. Dat was vorig jaar de slotzin van de recensie van Faithfull Satellite van 
In Nederland imponeren de bands Her Majesty en The Analogues met het buitengewoon knap naspelen van respectievelijk Crosby, Stills, Nash & Young en The Beatles. Louter positieve reacties. Terecht, want wat ze doen, doen ze erg goed. Maar vijf sterren? Is dat niet een beetje overdreven? Voor het naspelen van nummers? 
Ramblin’ Roots – TakeRoot
Het beste heb ik met u voor. En met mezelf. Daarom reis ik elk jaar af naar het niet te verre buitenland om een mooi country- folk- of americanafestival te bezoeken en onder jullie aandacht te brengen. Dit jaar kwam ik uit op het driedaagse 
Hondenliefhebbers opgelet. Altijd al een kunstwerk van uw trouwe viervoeter aan de wand willen hebben? Stuur een foto van het beest naar 
“Deze tour is geboekt om de excuses voor onze president persoonlijk over te brengen”, aldus Jeffrey Foucault bij zijn optreden in het Haarlemse Patronaat. Zoals bijna elke muzikant uit de Verenigde Staten ontkomt Foucault er niet aan te verwijzen naar de status in zijn thuisland. Maar bij Foucault gaat dat met de nodige dosis humor.
Luke Winslow-King
Het landschap op de hoes is opgebouwd uit blokjes. Zo kom je steeds dichterbij op de zoveelste reis naar nergens. Ever Closer (Continental Record Services) van 
Martha Fields
De regen blijft maar komen. De rivier treedt buiten zijn oevers. De dijk breekt. De rivier neemt bezit van de stad. Het gaat over Katarina en New Orleans op River Takes The Town. Als je huis door het water verzwolgen is, kun je een noodnummer bellen. Maar het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. 
Zo’n tien jaar geleden stond John Mohead op een podium ergens in Florida en hij voelde geen enkele waardering voor waar hij mee bezig was. Als het publiek zo weinig interesse kon opbrengen voor zijn muziek, waarom zou hij dan nog de moeite nemen zich zo uit te sloven, zo vroeg hij zich af. En dus hield hij er maar mee op. Maar 
Als een paar bevriende muzikanten besluiten om eindelijk eens samen een plaat te maken, kan het twee kanten op gaan. Of het wordt onder invloed van drank en drugs een lam weekend waar niks goeds uitkomt. Of het wordt een geïnspireerde sessie waarin men elkaar tot grote hoogten weet te drijven. Het titelloze album (Nine Mile Records) van 
Het live-seizoen 2018-2019; de kop is er af met Once In A Blue Moon en de Sugar Mountain Presents-avonden op 1 en 2 september in Paradiso. Althans voor degenen voor wie Amsterdam geen brug te ver is. Hoe dan ook, een blik op de live-agenda leert ons dat het nu echt is losgebarsten. Een tiental artiesten waren het afgelopen weekend in Paradiso te zien. Wij bezochten de eerste avond en waren aangenaam verrast. Op zaterdag traden op: Luke Winslow-King, Gretchen Peters, Joshua Hedley, David Ramirez en de Ben Miller Band.
Een gedeukte Pontiac uit een voorbij tijdperk, zonder nummerplaat en met een over de grond slepende achterbumper, dat is het vervoermiddel waarmee de Scud Mountain Boys zich over de highways en byways bewegen van Massachusetts en Connecticut. Als je op basis van de afgetrapte auto en bandnaam een stelletje langharige rednecks verwacht, dan kom je bedrogen uit. De Scud Mountain Boys staan op Massachusetts namelijk garant voor fragiele countryliedjes, weliswaar met een niet al te opwekkende lading, maar altijd voorzien van uiterst sfeervol en diepmelancholiek klankbeeld.
