Met zijn werk als producer voor The Eagles was de Brit Glyn Johns begin jaren 70 medeverantwoordelijk voor de populariteit van countryrock. Zijn zoon Ethan Johns stond in dezelfde rol aan de basis van altcountry. Hij produceerde namelijk aan het begin van dit millennium de eerste albums van de zo in opspraak geraakte Ryan Adams. Vader (Stones, Led Zeppelin) en zoon (Paul McCartney, Jayhawks) hebben als producer een vergelijkbare status. Ethan Johns heeft daarnaast ook ambities als uitvoerend artiest. Dat wordt wel duidelijk met Anamnesis meer…

Het duo Mandolin Orange neemt de luisteraar op onnadrukkelijke wijze in de houdgreep. Met simpel gitaarspel, maar zo perfect harmonieus en vanzelfsprekend, dat je vanaf de eerste tonen vastgekluisterd bent aan de luidsprekers. De muziek van Andrew Marlin (zang, gitaar, mandoline) en Emily Frantz (zang, viool, gitaar) is ronduit louterend op Tides Of A Teardrop (Yep Roc/V2). Gevoelens van verdriet worden op Golden Embers omgezet in hernieuwde kracht. De onderliggende emoties lijken verwerkt. Toch sluimert onder alle kalmte een meer…

‘Old Friends they shine like diamonds / Old Friends you can always call / Old Friends Lord you can’t buy ‘em / You know it’s Old Friends after all.’ Steve Earle kon er niet omheen. Nadat hij in 2009 met Townes zijn bewondering liet blijken voor Van Zandt, doet hij nu met Guy (New West/PIAS) hetzelfde voor Clark. Want stel je voor dat Earle in het hiernamaals Guy Clark tegen het lijf zou lopen, wat zou hij dan moeten zeggen als hij deze plaat niet gemaakt zou hebben? Earle zou het niet weten. Deze stap moest hij gewoon zetten. En wat een meer…

Het leven is een spoorweg; een kaartje naar nergens. Aldus Carl Solomon. Maar dan: ‘We’ll knock your train right off the track’. Tot een echte ontsporing komt het niet op Simple Things (eigen beheer) van de singer-songwriter uit Portland, Oregon. Of je moet zijn zang al als zodanig opvatten. Die is namelijk nogal onvast. Zo af en toe valt bijna te denken aan een Johnny Dowd. Dat vinden we niet zo’n probleem. Solomon heeft namelijk een aardige collectie liedjes geschreven. Niet uitermate origineel, maar van liedjes waarin de karakters weglopen meer…

Het album Walk Through Fire (Easy Eye Sound) van Yola staat in de belangstelling op Radio 2. De Engelse zangeres was ook al in Nederland om het album te promoten. Dat is goed nieuws want het genre countrysoul kan niet genoeg in de publiciteit gebracht worden. Allereerst: Yola is een ronduit fantastische zangeres. Maar, en het is niet leuk om te zeggen, dit album valt echt in het niet bij de magistrale platen die Yola (toen nog onder haar eigen naam Yolanda Quartey) begin dit decennium maakteals zangeres bij de band Phantom Limb. Daar viel alles op zijn plaats. En hier meer…

Weggaan en terugkomen. Het zwarte asfalt onder het bleke maanlicht zien wegglijden. Onderweg zonder duidelijke bestemming. Kalyn Fay is vaak op pad, echt niet alleen op Highway Driving, een van de nummers op Good Company (Horton Records). Ze zoekt naar haar plaats op deze wereld. Niet alleen een plek, ook iets van betekenis. Die plek weet ze namelijk wel, dat is Oklahoma. Toch moet ze die staat ook vaak verlaten om thuiskomen op juiste waarde te kunnen schatten. Ze ziet de lucht zwaar worden op Long Time Coming. Een eenzaam meer…

Amund Maarud is niet direct een naam die hier te lande een belletje doet rinkelen, maar de man is in zijn vaderland Noorwegen echt een grote jongen, die in de categorie rock en blues al een aantal Spellemannprisen (de Noorse Edisons) in de wacht sleepte. Voor Perfect Stranger (Snaxville Records/PIAS) is hij de samenwerking aangegaan met Lucky Lips, een (eveneens Noorse) band die in 2011 werd uitgeroepen tot beste Europese bluegrassband. Die samenwerking pakt goed uit en heeft geleid tot een album waarop (blues)rock en bluegrass een perfect meer…

Sinds het uitbrengen van Bang The Drum in 2015 is er heel wat gebeurd met The Maureens. Drie leden verlieten de band en daarvoor in de plaats kwam bassist Wouter Zijlstra, waardoor The Maureens nu een kwartet geworden is. Bovendien vonden de mannen in het Spaanse Meritorio Records een label voor hun nieuwe album, Something In the Air. En deze derde plaat is wederom een pareltje geworden. Vooral degenen die graag verkeren in het huis van The Byrds, The Posies, The Beach Boys en Johan, komen aan hun trekken. Het album meer…

Laten we het weer eens even over Garrett T. Capps hebben. Dit najaar komt hij opnieuw naar Nederland. Er is dan inmiddels een nieuw album van hem verschenen. Ondertussen wijst onze man in San Antonio ons regelmatig op interessante andere artiesten. Zo bracht hij ons in contact met Croy and the Boys. Eerlijk gezegd hadden we die een paar jaar geleden al eens gemaild nadat we online wat fragmenten van Hey Come Back (eigen beheer) hadden gehoord. Helaas stokte dat contact bij de manager van de in Texas zetelende meer…

Het concert dat John Hiatt vorig jaar juli in De Oosterpoort gaf viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Was het nou wel zo’n goed idee om Slow Turning in zijn geheel uit te voeren? In Groningen viel toch vooral op dat het bereik van Hiatt als zanger soms wat te wensen overliet. Dat pakte niet bij alle liedjes van dat album uit 1988 even goed uit. En steeds maar weer die slidegitaar van Sonny Landreth ging ook wat vervelen. Gelukkig was er ook een nieuw album. The Eclipse Sessions (New West Records/PIAS) behaalde de derde plaats in de jaarlijst van onze lezers. John Hiatt hoeven meer…

Na het tamelijk sobere Lovers And Leavers, waarop Hayes Carll na een verwarrende periode zijn leven weer een beetje op orde trachtte te krijgen, is What It Is (Dualtone/Suburban) weer wat luchthartiger. Zo begint Times Like These als Status Quo met een fiddle, terwijl het nummer even later rockt als Billy Joe Shaver tijdens een reis van het beloofde land naar de hemel en de hel. En dat alles overgoten met een cajunsausje. Ook erg lekker is Things You Don’t Wanna Know. Carll zingt over James Dean terwijl een slaggitaartje zijn werk doet en de toetsen het meer…

De in haar thuisland zeer gewaardeerde Danni Nicholls vloog voor de opnamen van The Melted Morning (eigen beheer) van Engeland naar Amerika. Sinds ze in 2011 Chris Donahue ontmoette neemt ze daar haar albums op. De producer was dat jaar in Londen als bassist bij een optreden van Emmylou Harris. Bijzonder aan The Melted Morning is dat haar begeleiders voor het overgrote deel bestaan uit vrouwen. De enige man is drummer Will Sayles. Producer is Jordan Brooke Hamlin. Ze is actief op elektrische gitaar, bas, trompet, piano en drums en meer…

Wat blijft er over als een relatie eindigt? In het geval van All That’s Left (eigen beheer) niet veel. Of dat ligt aan de emotionele gesteldheid van Michelle Lewis valt te betwijfelen. Geen moment weet ze met haar nummers een emotionele laag aan te boren waarmee ze het grote lijden invoelbaar maakt. Tenzij je gevoelig bent voor gladgestreken arrangementen en een sentimentele overdosis. Lewis is alle controle kwijt. En alle geduld. En ook alle sensatie. Zo horen we op opener That’s What They Say. En het is de laatste keer dat ze zichzelf meer…

Als het om albums van Michael Dean Damron gaat, tref je louter vier- en vijsterrenrecensies aan op deze site. Dat de uit Portland, Oregon, afkomstige Damron een begenadigd songschrijfer is, hoeft u niet per se van ons aan te nemen, maar lees dan wat Ray Wylie Hubbard over hem zegt: “Michael is one full grown walking bad ass song writing son of a bitch with grit, groove, tone, taste and high coolness.” En over Damron als zanger schreef de New York Times: “He sings like a late-career heavyweight after a 12-round slugfest, pained and drained.” Little Hero (eigen beheer) meer…

De basis voor Middle Voice (Wolfe Island Records/Continental Record Services) werd vastgelegd voordat de Canadese Kate Fenner in het ziekenhuis werd opgenomen om te worden behandeld voor schildklierkanker. Eenmaal weer aangesterkt kon ze met producer Tony Scherr verder werken aan dit geslaagde moderne folkalbum, dat tot stand kwam in haar woonplaats New York. De albumtitel past goed bij deze collectie liedjes. Fenner kan terugkijken naar het verleden en vooruit naar de toekomst. Haar middelbare leeftijd heeft haar meer…

Copper Viper is een duo uit Londen dat bestaat uit Robin Joel Sangster (zang, gitaar) en Duncan Menzies (zang, mandoline, fiddle). De twee jongemannen namen debuutalbum Cut It Down, Count The Rings (eigen beheer) op in de Amerikaanse staat Washington onder leiding van producer Ryan Hadlock (Lumineers, Brandi Carlile). Ze omschrijven hun muziek zelf als folk, maar wat hier wordt gebracht kan net zo goed akoestische country worden genoemd. Menzies stuurt de nootjes van de mandoline van tak naar tak. Het zijn klanken die meer…

Ze waren student en namen voor de lol een album op. Maar toen het eerste album van Durand Jones & the Indications een succes werd was de keuze snel gemaakt en werden ze professioneel muzikant. Het nieuwe album American Love Call (Dead Oceans/Konkurrent) is dan ook niet opgenomen in de kelder van de Universiteit van Indiana, maar in Studio G in Brooklyn, New York. En niet in de avonduren en de nacht, maar gewoon overdag van negen tot vijf. ,,Het voelde dan ook een beetje als een kantoorbaan”, vertelden ze toen ze in meer…

Lisa Mednick Powell kennen we nog zonder die laatste achternaam. Haar vorige twee albums als Lisa Mednick dateren van 1994 en 2002. Bovendien speelde ze op nogal wat albums van andere artiesten mee op toetsinstrumenten waaronder accordeon. Alejandro Escovedo, James McMurtry, The Chills, Juliana Hatfield, dat is best een imposant rijtje. Die vele bijdragen aan ander plaatwerk stokten overigens ergens aan het begin van dit millennium. Goed dus dat ze met Blue Book (Cicada Sounds) weer eens van zich laat horen. Mednick Powell zingt meer…

Een trompet die overal doorheen tettert. Een cajunfiddle die langs de hoekige beat schuurt. Een zanger met een schorre stem. Dat alles maakt van Forever (Bloodshot Records/Bertus) van Vandoliers een heerlijk plaatje. Dit is Texas rock for country rollers en als we dat schrijven zijn we altijd meer dan enthousiast. De laatste keer dat we dat deden was in een recensie van Garrett T. Capps, dat zegt genoeg. Vandoliers is een zestal uit Dallas, Texas. In 2017 introduceerden we ze met de recensie van het ook al prima The Native. Songschrijver Joshua Fleming meer…

Volgens John Denver was West Virginia bijna de hemel. Diens Take Me Home, Country Roads is een liedje over heimwee naar een plek waar Denver zelf niet vandaan kwam. De succesvolle countryzanger schetste een idyllisch beeld van de Amerikaanse staat en scoorde er een grote hit mee. Charles Wesley Godwin biedt op zijn debuutplaat Seneca (eigen beheer) een wat gevarieerder beeld. De 26-jarige artiest is opgegroeid in West Virginia. Hij is een nazaat uit een familie van dominees, boeren, ondernemers, onderwijzers, dronkenlieden en soldaten. En hij meer…

Artiesten uit Kentucky timmeren de laatste jaren behoorlijk aan de weg in de altcountry. Sturgill Simpson, Chris Stapleton en Tyler Childers hebben in een redelijk kort tijdsbestek een positie verworven als peilers van het genre. Daarbij is het belangrijk om te vermelden dat ze dat op eigen voorwaarden hebben weten te bereiken, precies zoals je mag verwachten van musici uit een staat die al zoveel voor diverse muziekgenres bepalende artiesten heeft voortgebracht. Bill Monroe is als vader van de bluegrass wat dat betreft het meest aansprekende voorbeeld. Dit meer…

Met Cold Smoke (eigen beheer) moeten we het maar weer eens hebben over Gall & Gall, oftewel Peter Gallway en Annie Gallup. Als Hat Check Girl hebben ze weer een heel aardig album gemaakt. En gaat het ook nog een beetje over drank? Natuurlijk, want het zijn liedjes over het leven. ‘There were table legs and a rocking chair, a harp with a woman’s head, and I don’t know what / And the smell of turpentine and sawdust, stacks of hardwood ready to be cut / And a bottle of whisky we passed between us throwing it back with a grip on the neck / We were young meer…

Op het tot een miniposter uitklapbare vel met teksten bij de cd Fire (eigen beheer) van de Nederlandse band Black Bottle Riot staan vier kerels in donkerblauw denim op een stuk land dat bezaaid is met stengels die zijn blijven liggen na de oogst. Alle vier hebben ze een hoed op. Je zou zweren dat ze uit het zuiden van Amerika komen, maar ze komen uit Nijmegen. Aan de eerste drie albums van deze band hebben we geen aandacht besteed. Tsja, we kunnen ook niet alles volgen. Fire kunnen we dus niet vergelijken met de voorgangers, dus beperken we ons tot meer…

Voordat Amy McCarley zich in 2013 volledig op de muziek stortte was ze bij de Nasa werkzaam aan het Space Shuttle-programma. Haar derde album draagt dan ook de titel MECO (eigen beheer), dat de afkorting is voor Main Engine Cut Off. Dat sein werd gegeven als de Space Shuttle zo hoog was dat geen voortstuwing meer nodig was. McCarley heeft nu ook het idee dat ze geen externe motor meer nodig heeft omdat haar muziekcarriere voldoende vaart heeft. Nou doet ze het op MECO niet helemaal alleen (zoals op haar eerste ongetitelde album), maar met hulp van meer…