Met I’ll Make The Most Of My Sins (Last Chance Records/At The Helm Records) haalde Robert Vincent eerder dit jaar bij de site Americana UK de onderscheiding op voor beste Britse album. Hier waren we vijf jaar geleden al uiterst positief over Life In Easy Steps. De uit Liverpool afkomstige Vincent heeft een prachtige stem, hij zingt uiterst verzorgd en toch vol soul. Daarmee plaatst hij zich naast Paul Carrack, voor wie hij onlangs het voorprogramma verzorgde. Hij heeft een mooie uithaal in zijn zang, maar gaat nooit door een barrière. Time Won’t Wait heeft meer…
Indierock verwacht je niet direct van iemand die zich heeft opgesloten in een hutje in de wildernis van Alaska. Toch is dat wat je krijgt op Left On Tri (Wilderhood Music) van 
All On Red (At The Helm Records) van 
Stoeltjes bij een optreden van een rocker, dat kan eigenlijk niet hè? Maar okay, bij een concert van een oude rocker hoort een publiek dat de stoeltjes wellicht wel kan waarderen. Een oude rocker is Garland Jeffreys zeker, hij is op weg naar zijn 75e verjaardag. Maar wat is oud, Jeffreys huppelt nog vrolijk over het podium en trakteert het publiek op een fijne bloemlezing uit zijn inmiddels ruim vijftigjarige carrière. Een carrière waarin hij altijd maatschappijkritisch is geweest. Zoals ook op zijn laatste album 14 steps to Harlem waarop hij zingt over zijn vader en diens strubbelingen om werk te vinden en te houden als man van een minderheid in het nog gedeelde Amerika van de jaren vijftig. Gezongen met die uit duizenden herkenbare stem die trouwens nog helemaal niet zo oud klinkt. Wild in the Street klinkt :format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-10859498-1505496457-1452.jpeg.jpg)
Joe Ely noemde ze de beste band die hem ooit begeleidde. Dat leek me nogal overdreven, want hoe was het nou mogelijk om ook maar in de buurt te komen van Lloyd Maines, Ponty Bone en Jesse Taylor, de mannen met wie hij in 1978 Honky Tonk Masquerade maakte, het album dat me het meest dierbaar is van alle platen die ik bezit. En beter dan David Grissom, Bobby Keys, Teye of Joel Guzman, begeleiders van de Texaan in latere tijden, dat leek me ook ondoenlijk. Maar na TX Jelly (New West Records/PIAS) van 
David Crosby komt naar het 
Fans van Robert Ellis zijn ook fan van Andrew Combs. Fans van Andrew Combs zijn ook fan van Robert Ellis. En fans van Robert Ellis en Andrew Combs worden ook fan van 
Alkmaar, zaterdag, vijf uur ‘s middags, de winkels in de stad sluiten en de mensen gaan naar huis. Maar sommigen gaan nog even wat drinken, bijvoorbeeld bij Café De Pilaren. Want daar is een trouwe gast weer present, Ben Reel is weer in het land. De sympathieke Ier maakt wederom een uitgebreide tour door de lage landen. Langs restaurants, kleine clubs en gezellige café’s zoals vanmiddag in Alkmaar. In een hoekje op een laag podium treedt Reel vanavond aan met zijn Nederlandse begeleiders, de Haarlem Boys, Ronald de Jong op de staande bas, Paul van Schaik op drums en Glenn Schwarzer op de elektrische gitaar.
Voor 
Full Tilt Boogie (Big Mavis Records) van 
Een soloplaat van 
Andrew Sheppard
Oh oh oh, wat hebben we weer een parel uit de bak met nieuw verschenen albums opgevist. Het gaat om het ongetitelde debuut (Aurora) van 
Boy In A Well (Bloodshot Records/Bertus) van 
Vijf zangers. Vijf songschrijvers. Dat was het aardige van 
Golden Hour (MCA Nashville) van 
De nadruk op wat we recenseren ligt op deze site op de albums die we de moeite waard vinden. Er komt simpelweg teveel uit om ook aandacht te besteden aan al het middelmatige of ronduit ondermaatse. Toch is het goed om zo af en toe ook eens een tegengeluid te laten horen. Doordat americana zo’n populaire stroming is geworden, is er volop aandacht op allerlei platforms. Al die informatie heeft pas waarde als het kaf van het koren wordt gescheiden. Daarom volstaat het niet om te melden dat Unapologetically (Black River Entertainment/The Orchard) van 
Als ik hier Columbus, Ohio zeg, dan roepen jullie in koor: Two Cow Garage. Natuurlijk, maar er is meer onder de zon, ook in Columbus, Ohio. 
Moet je je gedachten altijd uitspreken of niet? Is het verstandiger om je soms maar stil te houden? Op The Light Of Day wordt die indruk gewekt, maar de manier waarop 
1984, de rootsrock krijgt weer een stevige poot aan de grond. R.E.M. vestigt zijn naam; John Fogerty beleeft een wederopstanding. Rank And File, Green On Red, The Blasters en ja, The Legendary Stardust Cowboy maken naam. Rootsrock en cowpunk zijn hot – evenals Jason & The Scorchers. Gewapend met een handvol songteksten, een gitaar, de bijbel en een fles whiskey verruilt Jason Ringenberg in 1979 zijn woonplaats in Illinois voor Nashville. De slungelige boerenkinkel met een romantische inslag en een diep verankerd gevoel voor de traditie van de country & western formeert er zijn eerste Scorchers. Als Ringenberg 
Al twintig jaar vuurt 
Doen alsof. Dat is niets voor 
Het lukt 
Woorden zijn hamers, betoogt 
Net als Ryan Bingham is 
Deze 
Met Jay Pinto (NerveSauce Music) van 
De singer-songwriter 
Hoe je 117 tourdagen in één jaar propt en toch in staat kan zijn een nieuw album te maken? Laat dat maar aan Courtney Marie Andrews over. En zo zit ze – na de avond ervoor in Engeland een award opgehaald te hebben voor haar vorige plaat – op een gure februari-avond in Amsterdam gewoon alweer te vertellen over haar nieuwste. Want stilzitten is haar ding toch niet. Er bleek tussen het eindeloos toeren door ruimte genoeg te zijn voor de broodnodige schrijversrust. Zo kan het zijn dat een jaar na het goed ontvangen Honest Life er May Your Kindness Remain ligt. Ja, opnieuw een titel die duidt op een deugd.
Twee van de fijnste Engelse americana-albums werden in het vorige decennium gemaakt door The Stands. Luister nog maar eens naar All Years Living uit 2004 en Horse Fabulous uit 2005. In november van laatstgenoemd jaar was het echter over voor de band. Zanger-liedjeschrijver 
