Tom Russell is deze week voor concerten in Nederland. Daarom alsnog aandacht voor zijn vorig jaar verschenen album Folk Hotel (Frontera Records/Proper Records). Dat hotel wordt bevolkt door vogels van diverse pluimage. Up In The Old Hotel treffen we Joseph Mitchell, schrijver/journalist bij The New Yorker die dertig jaar lang in zijn kantoor zat met een writer’s block. Er komen nog meer schrijvers langs in de 14 liedjes met een speelduur van liefst 70 minuten. En andere artiesten, zoals Louis Armstrong, Lightnin’ Hopkins en Blind Lemon Jefferson. En meer…

Kent u dat, je loopt een paar uur door de hitte naar dat mooie afgelegen strand om er achter te komen dat het helemaal vol ligt met mensen die er met speedboten en waterscooters naar toe zijn gevaren. Niks geen idylle. En dan moet je ook dat hele stuk nog terug. Dat gevoel van teleurstelling overkwam me ook bij beluistering van Gran Pavo Real (Ropeadope) van Great Peacock (uit Nashville). Het vorige album van deze band, Tennessee, had ik nog jubelend beschreven. Ik was flink onder de indruk van hun inventieve songs en mooie samenzang. Dit nieuwe meer…

Wie goede herinneringen heeft aan het VPRO-radioprogramma Stompin’ kan met een gerust hart Lonesome As A Shadow (Son Of Dave Records/Thirty Tigers) van Charley Crockett aanschaffen. De heren Stoffer en Bentz zouden namelijk iedere week wel een track van dit werkelijk heerlijke album hebben kunnen draaien. Country, soul, blues en rock-’n-roll, het staat er allemaal op. En lekker stoffig en direct, alsof het in één take op de plaat is gezet. Maar ook allemaal heel relaxed, dat komt voornamelijk door die stem van Crockett, die vergelijkingen oproept met die van meer…

Op Out From Under (Pauper Sky Records/Continental Record Services) is Michael McDermott uit het dal gekropen. Hij heeft een streep gezet onder een verleden vol drank en drugs. Begin jaren 90 leek de Amerikaan voorbestemd om de nieuwe Springsteen of Dylan te worden. Dat kwam er nooit van en wat is er dan makkelijker om jezelf kapot te maken met datgene waar het in de rock-’n-roll toch meestal om draait? Op Cal-Sag Road heeft hij het over die jaren. Prachtig door de beklemmende, atmosferische productie. Net zo donker is meer…

Met zijn Nederlandse begeleiders was Ben Reel onlangs weer in onze contreien. Zou die titel Land Of Escape (eigen beheer/Sonic Rendezvous) op Nederland slaan? Je zou het bijna denken, want ook op de albums van de Ier maakt hij veelvuldig gebruik van krachten uit de Lage Landen. Zo mooi blijkt het niet te zijn, zo wordt onmiddellijk duidelijk op het eerste nummer. Op Landscapes waarin de albumtitel verwerkt zit, heeft hij het over de wens om op te stijgen naar de hoogte waar adelaars rondzweven, hoog boven de bergen. Die droom gaat dus niet over Nederland. meer…

Volgens Rolling Stone is Ashley McBryde ‘an Arkansas red-clay badass’ en maakt ze ‘no-bullshit country’. Beter kunnen we het zelf niet zeggen. Voortreffelijke country ook. Topspul. Mochten wij het voor het zeggen hebben dan klonk radiovriendelijke country altijd zoals op Girl Going Nowhere (Warner Nashville). Pakkend en uitbundig met stevige gitaren of juist gevoelig met ingehouden instrumentatie. Niks moeilijks aan, geen fiddles, geen steelgitaar, alles recht voor zijn raap. En ondertussen wel de drugscrisis zoals die op het Amerikaanse platteland heerst aan de orde meer…

Happy Songs For The Apocalypse (Forty Below Records) is een veel te goede plaat om het einde der tijden in te luiden. Want wat een geweldige ontdekking is deze Eric Corne. Wie is hij? Wel, hij is eerlijk gezegd al even actief. Vooral als producer. Met Forty Below Records is hij een eigen label begonnen in Los Angeles. De Amerikaan maakt als platenbaas en producer op dit moment naam met het uitstekende Concrete And Mud van Sam Morrow (recensie volgt binnenkort) en ook rising star Jaime Wyatt heeft hij onder zijn hoede. Dat is niet alles, want op zijn cv meer…

Plutonic Friends (Voices of Wonder) van Robert Moses & the Harmony Crusaders is een bijzondere plaat. Dat begint al bij de hoes. Mag ik dat zeggen: een lelijke hoes? Jazeker, dat mag hier bij deze tekening van een aantal inboorlingen in een niet passend Amerikaans woestijnlandschap in afschuwelijke kleurstellingen. Maar dan waar het om gaat: de muziek. Om het simpel te houden en u enige richting te bieden, noemen we het psychedelische country- en/of folkrock. En die is een stuk beter dan de hoes doet vermoeden. Robert Moses is een uit Chicago afkomstige meer…

Naast de kosmische countryrock van de Amerikaanse westkust bestond er in de jaren 70 ook een rustieker variant. Bands als Barefoot Jerry, Ozark Mountain Daredevils en Pure Prairie League kozen voor houten veranda’s met uitzicht over the heartland. Dat soort mooie, ouderwetse countryrock met soulvolle samenzang maakt Mike Aiken op een groot deel van de nummers op Wayward Troubadour (Northwind Records). Met Bob Dylan heeft Nashville Skyline niets te maken, het is een nummer waarop Aiken de diverse invalswegen van de stad in meer…

John Prine heeft een stem als een krakende schuurdeur. De keelkanker die twintig jaar geleden bij hem werd geconstateerd heeft daar niet eens zoveel mee te maken. Prine zingt al vijftig jaar als een oude man. Alsof hij tijdens de fotosessie voor zijn titelloze debuut uit 1971, waarop hij poseert op enkele pakjes hooi, op een strootje heeft zitten kauwen dat ergens is blijven steken. The Tree of Forgiveness (Oh Boy Records/Thirty Tigers/Bertus) is zijn eerste nieuwe album met eigen nummers in dertien jaar. Op slotnummer When I Get To Heaven kijkt Prine (71) met meer…

Hoe gaat het eigenlijk met de bluegrass in Nederland? Ja, we hebben natuurlijk de Blue Grass Boogiemen. En verder popt het Noordhollandse Oldtime Stringband in mijn gedachten op. Maar de jonge honden van Cannonball Johnson hebben het bijltje erbij neergegooid en van Herman Brock Jr. is na zijn briljante The Old World uit begin 2015 ook niet veel meer vernomen. Gelukkig zijn daar ineens The Old Ditch Riverhoppers. Het kwartet uit Utrecht debuteert met Long Done Gone (eigen beheer), een album waarop ze naast 7 covers van meer of meer bekende meer…

Is dit de koning van Amerika? Nee, het is Elvis Costello niet. Maar die stem, goh, je zou het toch bijna zeggen als je luistert naar Temporary Crown. Mario Rojas heeft, voor hen die het nog niet begrepen, een geweldige stem. Maar dat is niet alles. Hij kan ook puntige liedjes schrijven. De inwoner van Los Angeles heeft de hele popgeschiedenis in zich opgezogen en spuwt het er weer uit in de vorm van elf sterke nummers op Lost Angelino (eigen beheer). De multi-instrumentalist zorgt zelf voor de koortjes achter zijn nasale zang. Hij doet sowieso veel zelf, maar meer…

De huiskamerhelden uit Nijmegen hebben de tent opgezet bij Monument Valley. Op Welcome To The Circus (Butler Records/Bertus) zijn de Amerikaanse invloeden van Living Room Heroes duidelijk te ontwaren. Ze liggen overigens meer in het klamme zuidoosten van de Verenigde Staten dan in het westen. Traag kruipt een gitaar langs de melodie op het gevoelige Restless Soul. Daarna pakken harde gitaren het over om met Hey America de Black Crowes de lucht in te sturen. Wat die zien? ‘Hey yeah, America is not good enough.’ Kijk, dan meer…

Met de omschrijving desert bayou maken The Carnivaleros duidelijk dat ze een bijzonder potje op het vuur hebben staan. De moerassige riviermondingen van Louisiana en de droge woestijn van Arizona zijn toch echt totaal verschillende gebieden. Op Tallsome Tales (eigen beheer) vloeit het water over het droge zand in een fijne balans tussen de blazers van New Orleans en een accordeon die over de Rio Grande reikt. Liquor, Vice and Sin voegt daar nog Oosteuropese invloeden aan toe. Ook met diezelfde accordeon trouwens. En The Die Was Cast heeft meer…

Bandnaam en albumtitel zijn goed gekozen. Mestizo (eigen beheer) van Mongrel State is een avontuurlijk plaatje waarop van alles bij elkaar komt. Een mestizo is iemand die is geboren uit Indiaanse en Europese ouders. Het is trouwens ook een muziekvorm, een mengelmoes van latin, salsa, reggae, rock, punk, hiphop en elektronica. Zo divers is dit album niet, maar punk, rockabilly, surf, blues, funk, pop, grunge en Mexicaanse klanken zitten er allemaal in. Een mongrel is een bastaardhond, ook daarin dus een verwijzing naar de veelzijdigheid. Die is er meer…

Daar heb je de broers Steinhart alweer. Vorig jaar schreven we nog over Looking West, nu ligt er met Now Residing Abroad (Stone Garden Records) reeds een nieuw album van The Furious Seasons in de cd-speler. Akoestische, golvende muziek die grotendeels bestaat uit twee akoestische gitaren en een staande bas. Met net voldoende accenten van elektrisch versterkte exemplaren, een slidegitaar, resonator of wat toetsenwerk. David en Jeff Steinhart spelen samen met Paul Nelson en ze doen dat met de beheersing van jazzmusici, de finesse schuilt in meer…

Russ Pahl trekt met zijn pedal steel een gordijntje voor de wolken op het titelnummer van Stars For Eyes (Exodus Empire), de negende plaat van Mark Huff. De glinstering brandt er voldoende doorheen. De in Nashville zetelende singer-songwriter, opgegroeid in Las Vegas, zet met de stevige powerpop van Prison Door op aangename wijze de deur open voor een afwisselend album. De toon van die opener heeft wel wat van Squeeze. Carolina Blue is een liedje over de stad waar hij nu woont, maar qua sound vinden we hem hier aan de westcoast. meer…

Elk land heeft op gegeven moment, als de oude hebben afgedaan, nieuwe helden nodig. Dat geldt ook voor Americana-land. Er is genoeg aanbod, elke maand zijn er wel tientallen nieuwelingen die zich aanbieden. Vraag is alleen: hebben ze “het”? En, zijn het geen eendagsvlinders? Alison Ferrier heeft het duidelijk. En met What She Knows (eigen beheer) bewijst ze ook, na het schitterende Be Here Now uit 2015 (recensie), over een langere adem te beschikken. Ferrier werd geboren in Twickenham, een slaperig voorstadje van Londen, vertrok na haar twintigste meer…

Gitarist Jon Diamond redde Dana Fuchs uit de goot. Hij gaf de stripper uit New York een ander podium: de rockclubs van de Lower East Side. Daar maakte ze naam met gepassioneerde bluesrock. Het bracht haar naar Broadway, waar ze de rol van Janis Joplin vertolkte in de musical Love, Janis. Daarmee had ze het al verder geschopt dan haar zus, die zelfmoord pleegde na een mislukte poging het als zangeres te maken. Het in Memphis opgenomen Love Lives On (Get Along Records/Membran) is een doorleefde soulplaat waarop ze met meer…

Van wanneer is dit Forever (Zooter Records) eigenlijk? Op het hoesje staat 2015, maar het lijkt er toch echt op dat deze cd pas nu de distributiekanalen heeft bereikt. CJ Simmons is een duo dat Nashville als thuisbasis heeft. Christian komt van Oklahoma, Jessica van Texas. Ze verlieten ooit het thuishonk om hun dromen waar te maken, net zoals ze zingen op Anywhere That Isn’t Here. Het verleden is voor de achteruitkijkspiegel, de melodie brengt ze naar Arizona, waar ze de sterren bekijken. Het brengt ze naar Santa Cruz, waar ze de zon zien opkomen en naar Colorado, waar meer…

Into The Woods (eigen beheer) is een sympathiek album van een onafhankelijke musicus, die op kleine schaal zijn dingen doet, maar er wel in slaagde om zo meer dan 150.000 dollar bijeen te spelen voor de strijd tegen autisme. Eric Congdon komt uit North Carolina en zijn nummers zijn voor ongeveer de helft instrumentaal. Op Huckleberry laat hij direct horen wat hij kan. Zijn gitaarspel slingert in stroomversnellingen door de wouden, de bosbessen spatten alle kanten op. Op Legend Of Blowing Rock zingt hij samen met Lisa Tyler over Cherokee en meer…

Op Spotify luisteren er maandelijks meer dan een miljoen mensen naar Donovan Woods. Dat is een opmerkelijk succes voor een artiest die het Both Ways (Meant Well/Proper/Bertus) wil. Dat wil zeggen: hij wil met zijn liedjes op de radio gedraaid worden, maar hij wil ook betekenisvolle teksten zingen. Dat gaat meestal niet samen. Of Woods daarin wel slaagt, is lastig te beoordelen. Zijn teksten worden omvat door zachte orkestraties, lichte pianoaanrakingen, synthesizerflarden, voorzichtige drumpatronen, kortom allemaal meer…

Een stoofpotje met ingrediënten uit vele culturen, dat is gombo. In het Engels hebben ze het over gumbo, die tweetaligheid zegt alles over de multi-etnische samenleving in Louisiana. Zachary Richard is een van de belangrijkste hoeders van de cultuur van deze staat in het zuiden van Amerika. Op Gombo (RZ Records) zingt hij zowel in het Engels als het Frans. Het 21-ste studioalbum van Richard gaat met Zydeco Jump springend van start: shake it to the right, shake it to the left. Er staan nog wel wat van die uitgelaten nummers op Gombo, waarmee meer…

Settling Scores Vol. II (Gatorbone Records/Continental Record Services) van Grant Peeples & the Peeples Republik is een plaatje voor de repeatknop. Na zeven originele liedjes volgt een bijna 13 minuten lange bewerking van Brownsville Girl van Bob Dylan, hier getiteld The New Brownsville Girl. Peeples kocht in 1986 Knocked Out Loaded van Dylan, zoals hij elke plaat van de man aanschafte, maar eigenlijk vond hij maar één liedje goed. Deze nieuwe versie van Brownsville Girl focust op de westernsfeer die Dylan en Sam Shepard het gaven. Joel Guzman meer…