Van Shovels & Rope zijn we hier al heel lang fan. Cary Ann Hearst en Michael Trent zijn namelijk eigenwijs in het kwadraat en dat levert telkenmale chaos, verwarring en wanorde op. Op Busted Jukebox Volume 2 (New West Records/PIAS) komen ze een heel klein beetje tot bedaren met tien uitvoeringen van liedjes die we van anderen kennen. Ze beginnen overigens met een liedje dat Trent schreef met de hier niet zo bekende Bill Carson. Aan dat liedje Cleanup Hitter werkte Brandi Carlile mee. Zo gaat dat op alle nummers. Joey van Concrete Blonde doen meer…

Elke dag plegen ruim twintig Amerikaanse veteranen zelfmoord. Elke dag! Wat gaat er in ze om? Het album Rifles & Rosary Beads (In The Black/Thirty Tigers/Bertus) van Mary Gauthier biedt een inkijkje in de ziel van de zwaar getraumatiseerde soldaten die terugkeren uit een oorlog.
Verzuipen in een rivier van pijn, het is de dagelijkse praktijk voor veel veteranen. Het onbegrip bij de thuisblijvers; de nachtmerrie van de oorlog blijkt helemaal niet voorbij nadat het slagveld is verlaten.
Om veteranen bij te staan bij meer…

De geest van schrijver Ernest Hemingway blijft een bron van inspiratie voor ronddolende zielen. Scott Kirby hoefde er niet ver voor te reizen. De singer-songwriter komt uit Key West, Florida, waar Hemingway jaren woonde. Op Chasing Hemingway’s Ghost (eigen beheer) reiken de bergen tot aan de hemel en drogen de rivieren nooit op. Kirby brengt opgewekte countryrock met een bitterzoete smaak. Erg fraai is The Unlearning, waarop hij tracht om te gaan met vooroordelen en intolerantie. Een kwestie van een leven lang trachten te ontleren. Het titelnummer is meer…

Postcards From Magdalena (At The Helm Records) is een lekker nieuw album van Jeff Crosby, singer-songwriter uit (tegenwoordig) Nashville. Crosby liet zich voor deze nieuwe verzameling songs inspireren door zijn reizen door de VS en de rest de wereld. Dat hoor je gelijk in Best $25 I Ever Spent, een kreet die je tegenkomt in reisblogs. Voor Crosby was dat een reisje naar Taganga, Magdalena in Colombia, waar hij een lief ontmoette. Maar hij rijdt ook over de Wyoming plains (Everything Wil Change), heeft een nachtelijke afspraak in Californië meer…

Er is meer tussen hemel en aarde. Of het daar ergens halverwege een zalig vertoeven is, valt nog maar te bezien. Op Between The Earth And The Sky (Rough Trade/Konkurrent) overheersen de donkere tonen. Het uit Dublin afkomstige gezelschap Lankum doet je huiveren als ze samen zingen, meestal over soldaten die over slagvelden zwerven. Het zijn stemmen met de vermoeidheid van honderden jaren overlevingsstrijd. De fluitjes van een cent willen huppelen, maar harmonium, concertina, trekzak en Ierse doedelzak ploegen moeizaam voort door meer…

Beginnen met ruim negenenhalve minuut schraal gitaarspel waarbij meer gesproken dan gezongen wordt, dat is lef tonen. Madisons kiezen niet voor de makkelijke weg door No Man’s Land (eigen beheer). De Texaanse band die bestaat uit vijf mannen en twee vrouwen omschrijft de muziek zelf als garagefolk. Het verhaal van Basketball Practice, die lange opener van dit bijzondere album, gaat over haat, dronkenschap en een pistool dat getrokken wordt. De omstandigheden guur en schraal; de muzikale lijn die een doodlopende weg inslaat. Op Second Chance gaat meer…

Van de oostkust trok Elijah Ocean naar de westkust. Aan de Stille Oceaan bevindt hij zich bij de bron van zijn soort muziek. Time Passes Slow en Days Are Long daar in Laurel Canyon. Dat heeft zijn weerslag op Elijah Ocean (New Wheel), het vierde album van de Amerikaan. Zo gedreven als zijn derde album Bring It All In komt dit titelloze werkstuk niet over. Onder de Malibu Moon is het goed toeven. En als je er al eens een Heavy Head hebt, dan is dat te wijten aan het goede leven. Dat nummer klinkt erg als iets van Jack Tempchin, net als de avonturen meer…

Het is nog maar half januari en veel platen die we hier nu bespreken stammen daarom nog uit 2017. Het is op het releasefront immers nog heel rustig zodat we wat tijd hebben om albums die we gemist hebben onder de aandacht kunnen brengen. Boomerang b.v. van Chelsea Williams. Deze Williams is een zangeres die in Californië opgroeide en daar als straatmuzikante (zie hier een clip uit 2015) in Santa Monica maar liefst 100.000 exemplaren verkocht van haar drie in eigen beheer uitgebrachte albums. Voor dit Boomerang vond ze onderdak meer…

‘I thought I’d change the world / With three chords and the truth / I’d be like Elvis but with lipstick and boobs / My bra would be floattin’ in a guitar-shaped pool / And I’d flip the bird to them whores in high school.’ Nou mooi niet dus. Immers: Dreams Don’t Come True. Sterke binnenkomer van Angaleena Presley op Wrangled (Mining Light Records/Thirty Tigers/Bertus). Die man in pak in een ten-gallon hat die haar een contract geeft en als bonus een rode Cadillac, zodat ze hits kan scoren en verslaafd raken aan drugs is ze niet tegengekomen. Die zakenman meer…

De leukste country komt uit Canada, maar Whitney Rose moest er wel voor naar Amerika. Daar nam ze onder productionele leiding van Raul Malo en Niko Bolas Rule 62 (Six Shooter Records/Thirty Tigers/Bertus) op. De sound is hartstikke retro, maar zo levendig dat elk bezwaar dat je vooraf zou kunnen bedenken wegvalt. Rose doet eigenlijk alles goed, vooral omdat ze zich niet laat ringeloren. Dat blijkt al op opener I Don’t Want Half ( I Just Want Out). Een sterk willetje, zoveel is duidelijk. Met dat liedje over een moeizame scheiding past ze in de meer…

Zet eens even Half Mile Harvest van The Teskey Brothers op (staat gewoon op Spotify). Verdiep je verder niet in de biografie van de band en zeg eens eerlijk: dit is toch gewoon een zwarte blues- en soulzanger, ergens diep in het zuiden van de VS in de jaren 70? Op een onontdekte parel uit de Fame-studio’s. Eh, nee dus, gewoon vier blanke Australiërs, die een fantastisch debuut hebben afgeleverd waarop ze meanderen langs de grens van diepdoorleefde blues en zweterige soul. En waarop ze af en toe ook nog een schep southern rock in de mix gooien. Voor de verandering meer…

Je kunt From The Outside Looking In van Andrew Taylor niet bespreken zonder te vermelden dat hij ook de head honcho is van de Schotse alcountry- en powerpopband Dropkick. U weet wel, dat bandje waarvan we hier zeggen dat ze tot de eeuwigheid briljanten van platen uit kunnen brengen zonder ooit in de Lage Landen door te breken. Het zit ze gewoon niet mee. Het zal u misschien niet verbazen, maar dit is er weer gewoon één. Op het medio vorig jaar verschenen From The Outside Looking In speelt Taylor alle instrumenten en zingt hij alle meer…

De titel Open Sea (At The Helm Records) geeft niet alleen aan dat Hans Chew vrijuit dobbert over het onstuimige water, het is vooral ook een vingerwijzing naar de inspiratie die hij vond in het open C-akkoord. We kennen hem vooral als de barrelhousepianist die grote indruk maakte met het retro-klassieke meesterwerkje Tennessee & Other Stories en als begeleider van inventieve gitaristen als Jack Rose en Steve Gunn. Het was Michael Chapman die Chew inspireerde om zelf ook meer gitaar te spelen. Open Sea is dan ook vooral een meer…

The Clientele is zo’n fijne Britse band die klassieke popliedjes aflevert. Beatmuziek zou je kunnen zeggen. Music For The Age Of Miracles (Tapete Records/Sonic Rendezvous) noemen ze het zelf op dit laatste werkstuk. The Neighbour speelt leentjebuur bij merseybeat en Bee Gees. Die term is hier alleen op zijn plaats wegens de titel van het liedje, want de negatieve betekenis plagiaat is hier niet van toepassing. The Clientele borduurt voort op de pracht van vele voorbeelden met meerstemmige zang en fraaie melodieën. Zoals gezegd, zulke meer…

Broers die samen in een bandje zitten. Alejandro en Javier Escovedo (True Believers). Chip en Tony Kinman (Rank and File) Dan en Warren Zanes (Del Fuegos). Dave en Phil Alvin (Blasters). Curt en Kris Kirkwood (Meat Puppets). Chris en Rich Robinson (Black Crowes). Dave en Serge Bielanko (Marah). Dallas en Travis Good (Sadies). Het zijn zomaar wat voorbeelden, want de lijst is vele malen langer. Hier willen we het hebben over Mark en Lawrence Zubia van Pistoleros. Silver (Fervor Records) is na Shine uit 2015 het tweede album uit het tweede leven van meer…

Geen regels. Geen druk. Buffalo Killers weten heel goed waar ze mee bezig zijn. Muziek maken die ze zelf te gek vinden. Op het achtste album staat wederom volstrekt amodieuze muziek. Dat maakt Alive And Well In Ohio (Alive Natural Sound/V2) juist zo waardevol. De band uit Cincinnati, Ohio, schrijft nummers die als in een fruitautomaat springen van powerpop naar countryrock en alles wat daar tussenin te beleven valt. Meestal in midtempo met meerstemmige samenzang. Wees dus niet verbaasd als de naam van The Beatles valt om ze te meer…

Er is iets vreemds aan de hand met Unforetold (eigen beheer) van de Nederlandse band Songbelt. Of beter gezegd: er iets vreemds aan de hand met mijn beleving van dit album. Bij de eerste beluistering gebeurde er niet zoveel. Pas na een keer of drie, vier begon er een bepaalde waardering te ontstaan, en die werd met iedere draaibeurt daarna groter. Dat is een cliché, dat weet ik, en toch, het is precies wat er gebeurde. De band rondom de Brabander Will Opstals (zang, gitaar) legt een heel afgewogen, uitgebalanceerd en ook origineel meer…

Misschien dat ik in slaap was gevallen met het licht nog aan. Misschien was er een andere oorzaak. Hoe dan ook, een recensie van het al in maart verschenen Sleeping With The Lights On (eigen beheer) van June Star zag maar niet het licht. Terwijl de band rond Andrew Grimm toch altcountry uit het boekje maakt. Dat deden ze al in 2000 en dat doen ze nog steeds. Veel ontwikkeling zit er niet in. Dat hoeft ook niet. Want wie destijds verslingerd is geraakt aan Uncle Tupelo en andere alternatieve cowboymuziek uit punkholen, die zal ook nu nog plezier beleven aan meer…

Amelia White nam Rhythm Of The Rain (White-Wolf Records) op in de vier dagen die lagen tussen de begrafenis van haar moeder en haar eigen huwelijk. Het verdriet overheerst niet. De blijdschap evenmin. De Amerikaanse maakt altijd al liedjes die duidelijk maken dat ze door zal gaan, ondanks alles. Omdat liedjes schrijven een uitlaatklep is. Met een gitaar op een plakkerig podium staan en zingen in een naar rook stinkende microfoon, dat is haar leven. Wie dat vol weet te houden, die heeft het in zich. De nummers voor dit album schreef ze meer…

De plaat van het jaar 2017 komt in Nederland pas uit op 5 januari 2018, maar verscheen in Amerika al afgelopen zomer. Het is een album van een jonge gast uit het oosten van Kentucky, die bergen moet verzetten op zijn tocht naar volwassenheid. Iemand die helemaal gek wordt tijdens de jacht op zijn Honky Tonk Flame. Tyler Childers is pas 26 en zijn enige hoop om aan het vagevuur te ontsnappen is te trouwen met een katholiek meisje. Purgatory (Thirty Tigers/Bertus) is zo country als een slingerende weg door de Appalachen. De liedjes van Childers hebben meer…

Zeven van de twaalf nummers op Wild And Reckless (Lojinx/Bertus) komen uit een door Blitzen Trapper geschreven rockopera. Dat klinkt erger dan het hier uitpakt. Voor liefhebbers van countryrock valt er namelijk veel te genieten op de nieuwste van deze band uit Portland, Oregon. Het niveau van Richmond Fontaine haalt Blitzen Trapper niet, daarvoor is de band teveel een zeefdruk van patronen. De melodieën deugen, de instrumentbeheersing is prima en op de zang valt weinig aan te merken. Een beetje stof op de stembanden, dat noemen we in meer…

De grond is droog en ondoordringbaar. Het beeld van de hoesfoto geeft goed de betekenis weer van het woord Hardpan. Zo noemen de vier singer-songwriters Chris Burroughs, Terry Lee Halle, Joseph Parsons en Todd Thibaud zich als ze samenwerken. Dat is niet zo dikwijls. Het debuut van deze gelegenheidsformatie kwam vijftien jaar geleden uit. Heette simpelweg Hardpan. De opvolger heet weer gewoon Hardpan (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous). Droog en ondoordringbaar, dat past deze vier heren wel. Ze blazen de droge akkoorden over meer…