Chaos. Verwarring. Wanorde. Meer chaos. Meer verwarring. Meer wanorde. Haat. Woede. Elektroshocktherapie. Er moet morfine aan te pas komen om de pijn te verzachten op Little Seeds (New West Records/PIAS) van Shovels & Rope. Het echtpaar Cary Ann Hearst en Michael Trent heeft altijd chaos gecreëerd, nu zitten ze er helemaal middenin. Onverwachte gezinsuitbreiding en andere omstandigheden die zijn aangekomen. De vader van Trent bleek alzheimer te hebben en daarom trokken ook diens ouders in bij het stel. De chaoscountry meer…

Gospel For Non-Believers, nee nee, wees gerust, dat heeft niets met Kerstmis te maken. Het is de nieuwe, in eigen beheer uitgegeven, plaat van het Noorse gezelschap Olav Larsen & the Alabama Rodeo Stars. Larsen en de zijnen hebben niets met religie, maar houden wel van de beleving van gospel. Van het idee dat je na zondes om vergeving kan vragen, van het idee dat je een bovenaards wezen om een richting kan vragen, van de spirituele zoektocht. Maar dan is hij wel een Rebel In A Gospel Band, eentje die niet gelooft dat de meer…

De Amerikaanse Burgeroorlog smeult nog altijd als een Wildfire. ‘I was born a southern son / In a small southern town where the rebels run wild / They beat their chest and they swear: we’re gonna rise again.’ Het zijn moedige woorden van de man met mandoline. Andrew Marlin vormt samen met Emily Frantz (viool) de kern van Mandolin Orange. Ze komen uit North Carolina en zijn niet bang voor vervelende lui die verkeerde vlaggen laten wapperen. Blindfailer (Yep Roc Records) is daarmee een betekenisvolle release. Maar dat niet meer…

Met jonge gasten als deze Jonah Tolchin is er volop toekomst voor rootsmuziek, zo was de conclusie van het uitstekende Clover Lane twee jaar geleden. Na Thousand Mile Night (Yep Roc Records/V2) blijven we bij die woorden, ook al zijn we deze keer iets minder enthousiast. Er zijn namelijk wel wat kanttekeningen te plaatsen bij de nummers. Bijvoorbeeld dat ze een beetje blijven hangen in een wat al te onduidelijk repeterend stramien. Losjes gespeeld, dat is altijd een pre, maar dat versterkt in dit geval het non-descripte karakter. Tolchin is een meer…

2016 is nog niet voorbij. Fuck With Sad Girls van Bonnie Whitmore is nog een fantastische uitsmijter die zeker bijdraagt aan onze mening over dit jaar als muziekjaar. Ja, die titel is natuurlijk enigszins provocerend. In het gelijknamige nummer, een heerlijke meezinger overigens, heeft Whitmore het erover dat niemand met verdrietige meisjes naar bed wil. Maar moeten ze zich dan anders voordoen? Direct daarna het felrockende Cinderella, waarin ze afrekent met het sprookje dat je als vrouw op je prins moet wachten. Inderdaad, Fuck With Sad Girls is een meer…

Heartland rock, daarvan wist ik niet dat dat ook in Nederland gemaakt wordt. Goede heartland rock, bedoel ik. Maar wat Hans Hannemann met Makin’ up For Livin’ Easy (eigen beheer) heeft heeft gemaakt, is er een fraai voorbeeld van dat zulks mogelijk is. Twaalf nummers, opgenomen in zijn eigen Twang Wolf studio in Nieuwe Pekela. Dit is dus heartland rock van het Groningse platteland. Soms wijds uitwaaierend, maar hier en daar toch ook een beetje hoekig. Dat laatste zit hem met name in de gebolsterde stem van Hannemann en zijn manier van meer…

Het jaar nadert zijn einde. Op heel veel sites staan al jaarlijstjes. Veel te vroeg als je het mij vraagt. Tellen al die albums die deze maand worden uitgebracht niet mee? Maar ach, ik moet niet zeuren. Zelf maak ik er ook een potje van. Op een andere manier valt namelijk niet te verkopen dat pas nu de recensie van Dori Freeman (Free Dirt Records/Music & Words) op deze site verschijnt. Elders werd het album al in de eerste maanden van dit jaar besproken. Dat we niet alles kunnen bespreken is logisch, maar een stukje over deze cd mag toch meer…

Voor het verhaal over The Opposite Of Time (Sunnyside Communications) dienen we terug te gaan in de tijd. Naar de periode dat Brian Cullman als tiener rondhing in de rockclubs van New York. Daar ontmoette hij Danny Fields, die diverse rollen vervulde in de muziekbusiness. Die bracht hem in contact met mensen als Iggy Pop, Nico en vele anderen. De jonge Cullman trok naar Londen om te zien wat daar gebeurde en raakte er bevriend met Nick Drake, Sandy Denny en John Martyn. Terug in New York speelde hij in OK Savant, waarin ook meer…

‘So I headed West / And I hopped a train / Traded my old dirt plow / For a prospecting claim.’ Onderweg, altijd maar onderweg. De troubadour wil niet anders. Van West naar elders. Hij is ergens en hij gaat weer weg. Net zo makkelijk. One Fast Move en hij is verdwenen. A World Without (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Stephen Simmons staat weer vol met dat soort liedjes. ‘With my Cowboy Ways / And my Puritan Roots / I set out each day / And I seek to live true’, klinkt het op Puritan Cowboys. Simmons brengt waardigheid. Hij zoekt meer…

Americana van het bijzondere soort. Dat was de slotregel van de recensie van het in 2013 verschenen album Wilderness van The Handsome Family. Het echtpaar Brett en Jennie Sparks gaat op dezelfde wijze door op Unseen (Loose Music/Bertus). Jennie schrijft de donkere verhaaltjes en Brett kruipt onder de melodie door. Traag tot midtempo. Een steelgitaar die even glimt op Gold. Bij het als een echt countryliedje beginnende The Silver Light verwacht je dat blazers zullen invallen, maar dat gebeurt dan natuurlijk niet. Op Back In My Day wordt teruggekeken meer…

Riddle & the Stars is een samenwerking tussen de Australiër Ben Riddle en het Amerikaanse echtpaar Bobbo en Tracy Byrnes, oftewel The Fallen Stars. New Coastline (eigen beheer) is een coherent album waarop alle drie als zanger aan bod komen. Opener Running Back To You is een countryrockdeun met een gitaar die paaltjes slaat tussen de refreinen. I May Never Know neigt door het gitaarspel en een orgeltje naar Jayhawks. Op het door Tracy gezongen Apples & Knives valt te denken aan Throwing Muses en Fleetwood Mac. Ze meer…

Een bijzondere figuur toch, die Todd Snider. Want van een feestbeest zou je niet verwachten dat hij de samenwerking aangaat met een stel musici dat zich Hard Working Americans noemt. Doet hij dus wel. Rest In Chaos (Melvin Records /Thirty Tigers/Bertus) klokt over een uur. Dit bijzondere collectief bestaat dus echt uit harde werkers. Naast Snider komen we in de formatie gitarist Neal Casal tegen, van wie we wel wisten dat hij een extreem harde werker is die werkelijk op allerlei platen opduikt, en verder Duane Trucks (drums en percussie), Dave meer…

Binnen een half uur ramt Todd Snider er tien onzinnige nummers uit op Eastside Bulldog (Thirty Tigers/Bertus). Onzinnig? Ja, natuurlijk. Rock-’n-roll is onzinnig! Daarom is het zo lekker. Hey Pretty Boy is een liedje over chicks, cars and partying hard. En eigenlijk gaan alle nummers daarover. Ook 37206 kan niet zonder kicks. The Funky Tomato klinkt alsof Rufus Thomas er bemoeienis mee heeft gehad. Eastside Bulldog gaat over East Nashville, maar zou net zo goed zijn oorsprong kunnen hebben in de eastside van New York, waar net meer…

Come With Me (eigen beheer) is een uitnodigende titel. Maar pas op. Dana Immanuel & the Stolen Band zijn vijf grofgebekte wijven die het het liefst op een zuipen zetten. Banjo’s en gierende gitaren op het titelnummer. Snelle nummers die worden gebracht met dezelfde instelling als Hackensaw Boys. Of The Pogues. Vooral niet te netjes dus. Dana en haar band komen uit Londen, maar de blues en bluegrass is geworteld in het zuiden van Amerika. Erg diep gaan die wortels niet, ze schudden flink aan de bomen. Op Achilles Heel surft een meer…

Pete Sinjin volgt zijn hart als een kompas en die instelling staat garant voor eerlijke liedjes. Precies van het soort waarom rootsmuziek ons zo dierbaar is. Op The Heart And The Compass (Hootenanny Arts) mengt hij de persoonlijke noot met de meer algemene. In de liefdesliedjes houdt Sinjin doorgaans moed en dat past uitstekend bij zijn lichtjes rockende stijl. Als hij door de lege straten zwerft zorgt een lekker slaggitaartje ervoor dat de situatie nooit hopeloos wordt. En als Sinjin op Last Stand And Testament zingt dat hij voor het eerst in zijn leven de meer…

Tambaleo (Already Dead Tapes) is een lekker album van Matthew Squires uit Austin dat niet echt Texaans klinkt. Dit is psychedelische pop met dwarse structuren, waarbij overigens altijd het liedje centraal blijft staan. De avontuurlijke indierock gaat over de ruimte tussen de noten en heeft songtitels als Drone One, Drone Two en Drone Three. ‘It sounds like Elvis Presley, not Costello’, zingt Squires op Shining dat overigens vooral klinkt als R.E.M.. Het vierkant swingende Debt Song komt ook aardig in die buurt. De arrangementen zijn rijk en meer…

Iedereen ziet dat Krista Polvere niet achteraan gestaan heeft toen uiterlijke schoonheid werd uitgedeeld. Niet iedereen weet echter dat de Australische ook niet bepaald de laatste was toen de muzikale talenten werden verdeeld. Drie jaar geleden verraste ze met Reservoir Drive, waaraan Ryan Adams nog zijn medewerking verleende. Nu ligt er een nieuw, ongetiteld en in eigen beheer uitgegeven, album. Het werd in in de VS, in in een kleine studio in Virginia opgenomen toen ze daar woonde met haar lief, Bryan Elijah Smith, zelf ook een singer-songwriter. Hij produceerde meer…

Tommy Hale, geen opvallende naam, Magnificent Bastard (Holiday Disaster Records), geen opvallend hoesje. En toch is het aanbod op dit album van de uit Dallas afkomstige Hale beter dan je op basis van voorgaande zou bedenken. De Amerikaanse veteraan – al meer dan 20 jaar in het vak- toog naar Engeland om daar met o.a. belangrijke inbreng van leden van het fijne altcountrybandje The Snakes zijn derde soloplaat op te nemen. Een gevarieerde plaat waarop Hale en de zijnen laveren tussen lekkere countryrock, fijngevoelige folk en verschroeiende meer…

Radiant (No Evil Records) is een geweldig album van Wild Ponies dat zo tegen het einde van het jaar eindelijk maar eens moet worden besproken. De country van Doug en Telisha Williams is rauw als het leven. Enerzijds diepgeworteld in oude tradities, anderzijds totaal vrijgevochten van alle conventies. Het cowpunkende Born With A Broken Heart waarmee het album begint, verenigt beide uitersten. En zo gaat het van het bijna punkrockende Unplug The Machine naar country zoals het in de jaren zestig werd gemaakt op Big Blue Sun. Tussendoor brengen meer…

Producer, geluidstechnicus, songschrijver, gitarist, zanger, Jono Manson zit nooit om werk verlegen. Met The Slight Variations (eigen beheer) brengt hij weer eens eigen werk. De tegenwoordig vanuit Santa Fe, New Mexico, actieve artiest toont op zijn nieuwste album het palet aan stijlen waarmee hij al zo’n veertig jaar zoet is. Dat gaat van de barroomrock met zangeressen van Rough And Tumble (denk aan Tumbling Dice van Rolling Stones) naar het funky titelnummer, waar het breed uitwaaierende toetsenspel bijna naar jazzrock neigt. Manson laveert meer…

Dit is de eerste keer dat we op deze site iets van CS Nielsen bespreken. Nu is deze Stig (roepnaam) Nielsen ook niet direct een heel productief artiest te noemen. Na zijn debuut uit 2007, Against The Dying Of The Lights en Man Of The Fall uit 2012 is dit Jericho Road (Songcrafter Music) pas zijn derde album. Ik zeg het maar gelijk: het is ook zijn beste. De 12 liedjes op dit album staan vol bijbelse referenties, maar gaan b.v. ook over Ethan Edwards, de hoofdfiguur van de klassieke western The Searchers en over de Amerikaanse schrijfster Flannery O’Connor. Nielsen meer…

De broers Hayden en Kenny Miles speelden al samen toen ze 8 en 13 jaar oud waren. Ze traden in een door hun vader opgerichte kerk in Kentucky op als begeleiders tijdens de diensten. Ze zijn nu 21 en 26 en maken muziek als Wayne Graham, de voornamen van de grootvaders. Mexico (Hometown Caravan) is het vierde album en het eerste dat ook in Europa wordt uitgebracht. De altcountry van Wayne Graham komt tot ons als softe pop. Onnadrukkelijk kruipen de melodieën naar binnen. Spaarzaam, spartaans bijna. Delicate gitaarloopjes, meer…

Dromen. Dromen. Dromen. Als The Everly Brothers geen ruzie maakten, dan verpakten ze honingzoete dromen in hemelse harmonieën. Precies zo laten Page Burkum en Jack Torrey dat nu horen op You’re Dreaming (Red House Records). De broers uit het Amerikaanse Minneapolis noemen zich The Cactus Blossoms en volgende maand zijn ze in Nederland. Gaat dat zien. Alleen broers kunnen zo fraai samen zingen. Weliswaar is wat ze doen hartstikke retro, de manier waarop is zo fris als wat. Producer JD McPherson formeerde een band en zette die met meer…

Wars van alle trends gaan de nieuwkomers uit Oklahoma hun eigen gang. John Fullbright, John Moreland en M. Lockwood Porter, ze vallen allemaal op door een oorspronkelijk geluid. John Calvin Abney hoort ook in dit rijtje thuis. Dat bewees hij al op zijn uitstekende debuut Better Luck en dat bevestigt hij op Far Cries And Close Calls (Continental Song City). Dit is geen doorsnee americana. Abney mengt wat wezensvreemde invloeden door zijn liedjes. Zo zou je Beauty Seldom Seen bijna onderbrengen bij de britpop. Zonder sterallures natuurlijk, want meer…

Met de keelpijn van Shannon Lyon valt het wel een beetje mee. Maar My Throat Is Soar (Continental Record Services) valt niet mee. Recorded and mixed at Lyons Lake Studio in the winter of 2016 on a Tascam 414 Midi cassette 4 track recorder staat op de cover. Opdat het maar heel interessant mag lijken. Twintig jaar geleden hadden we het misschien werkelijk bijzonder gevonden, dit bewust heel naïeve werkstuk. Immers, toen liepen we weg met Evan Dando. Daarmee valt dit album qua aanpak te vergelijken. Maar die Dando bleek achteraf toch niet veel meer meer…