Het is echt ongelofelijk wat er aan prachtplaten tevoorschijn komt als je iets verder zoekt in het wereldwijde aanbod. Neem nu Blue Ridge Blood (eigen beheer) van Chelle Rose. Niet dat we de eersten zijn die deze plaat bespreken. Nee, bij lange na niet, maar het is geen plaat die hier zwaar gepromoot wordt. Rose is een zangeres die opgroeide bij haar grootouders in Tennessee. Geen pretje als je naar Mean Grandpappy luistert. Aan de andere kant: het afsluitende Sing Pretty schreef ze voor haar grootmoeder. Mooi gezongen, en als een soort meer…
In januari bespraken we nog het vorige album, Nero, van 
Luke Bell
Wie de website van 
Ben Weaver zal zelf niet zoveel gezien hebben van het optreden dat hij zondag gaf in het goedgevulde Utrechtse Ekko. Met de ogen stijf dicht zingt hij zijn liedjes. Vaak gaan die over de wildernis en de natuur. Over wolven, beren, buffels en blizzards. Alleen als hij tussen de nummers door verhalen vertelt, kijkt hij zijn publiek aan. Hij geeft aan dat hij vlak voor het optreden werd benaderd door een ouder echtpaar uit Bergen op Zoom waar zijn moeder lang geleden au pair bij was. Verder is zijn neef uit Den Bosch er ook een een zwager uit Brussel. Er is dus een sterke verbondenheid met het land dat hij vijf jaar geleden 
Gunpowder Tracks (Borrego Records) van de slechts 19-jarige 
Sommige albums zijn niet alleen goed; ze bieden ook nog iets extra’s. Dat geldt zeker voor War Surplus (eigen beheer) van de uit Nashville afkomstige 
Ook in alternatieve country heerst de laatste tijd glitter en glamour. Nadat Daniel Romano de durf had om een prachtig countrypak aan te trekken voor de hoesfoto van Come Cry With Me, zagen we dit jaar op TakeRoot Robert Ellis aantreden in een weergaloze westernoutfit. En wat te denken van het spiegelende kostuum van 
De prijs voor de mooiste verpakking gaat dit jaar naar Hobo Jungle Fever Dreams (Local Rascal Records) van 
Eerlijk is eerlijk: we waren het plaatwerk van 
De in New Mexico neergestreken 
Het meest bijzondere nummer van Slow Burn (Dahl Street Records) staat twee keer op deze plaat van 
De invloeden van 
David Osborne en David-Gwyn Jones groeiden op in een oninteressante wijk ergens in Amerika. Niets te beleven, behalve muziek maken. De plaat The Gilded Palace Of Sin van The Flying Burrito Brothers gaf zin aan het leven. Nu vele jaren later wonen ze ver van elkaar vandaan. Jones vertrok naar Engeland, maar als 
Herman Brood leeft en woont in Dallas. Die gedachte kwam even op bij Livin’ In The EDT. Een liedje over een lekker wijf en dronken worden zonder reden. Eigenlijk gaan alle liedjes daarover. Hier met een lekker pianootje, ziedaar de link naar Brood. Ook door het melodietje trouwens. 
Uit het hoge Noorden, uit het Zweedse Pitea, dat bijna tegen de poolcirkel aanligt, komt 
Kijk eens goed naar die hoes. Dat zijn schedels die daar ondergronds liggen verspreid. In diezelfde aarde groeien bloemen. Een gruwelijk beeld en toch ook hoopvol. Precies dat wilde 
Op 27 november a.s geven Robert Ellis en Ben Weaver een concert in het Utrechtse Ekko. Weaver komt daar, zoals hij dat ook in de VS doet, misschien op de fiets naar toe. Weer of geen weer. Robert Ellis neemt waarschijnlijk een comfortabeler vervoermiddel. Hoe dan ook, een prachtige gelegenheid om deze twee mannen eens aan het werk te zien. Je kunt daar twee kaarten voor winnen. Het enige wat je hoeft te doen is ons even mailen (naar 
Op 10 november 2007 vond in het Patronaat in Haarlem de laatste editie van Roots Of Heaven plaats. Een festival dat 9 keer plaatsvond en waar we prachtige optredens zagen van onder meer Johnny Dowd, Calexico met Iron & Wine, Lucinda Williams, Jacky Leven en Grey DeLisle. Bijna 10 jaar later komt er eindelijk een nieuwe editie! Op 12 februari 2017 is het zover. Dan zullen onder meer James McMurtry (en band), The Black Lillies (eerste optreden ooit in NL!), Tim Knol, Luke Winslow-King, Nathan Bell, Broeder Dieleman en Daniel Meade van de partij zijn. Verder zijn er ook optredens van Henk & Melle (oftewel Henk Koorn en Melle de Boer van Hallo Venray en Smutfish) en The Watchman. 
Barsten in de ruiten. Kapotgegooide stoelen. Het zijn de stille getuigen van de scheiding van 
Carousel (Blue Elan Records) is een verrassend frisse plaat van 
Bluegrass is niet echt de juiste aanduiding voor Autumn (Yep Roc Records) van 
Amerika zal worden geleid door een president met minachting voor alles en iedereen. De enige hoop die we daaruit kunnen putten, is de verwachting dat het mannen en vrouwen van het alternatieve land, altcountry dus, zal inspireren tot liedjes met een kop en een staart die echt ergens over gaan. Van het duo 
Hoe de uitslagen van de Amerikaanse verkiezingen ook uitvallen, dat is op het het moment van schrijven van deze recensie nog onzeker. Hoe dan ook: hoe te overleven? Dat vraagt 
Is popmuziek nog relevant? Worden er nog albums gemaakt die ingaan op actuele ontwikkelingen? Zijn er nog protestzangers? Precies op het juiste moment lanceert de Amerikaanse singer-songwriter 
Goed nieuws: 
Wie zet het vuilnis buiten als je mij op straat hebt gezet, vraagt John Prine aan Iris Dement. Het plagerige duet Who’s Gonna Take Your Garbage Out is een ijzersterke binnenkomer van For Better, Or Worse (Oh Boy Records/Thirty Tigers/Bertus). Daarop herhaalt John Prine het trucje dat hij in 1999 uithaalde met In Spite Of Ourselves, hetgeen betekent dat hij opnieuw een plaat heeft opgenomen waarop 
Nadat 
Begin jaren tachtig verlaat Dave Graney met zijn Moodists Melbourne, Australië om zijn heil in Engeland te zoeken. Dat levert in ieder geval in 1984 een goed album op met Thirsty’s Calling en de ijzersterke single ‘Runaway‘, waarop de gehaktmolen-achtige stem van Graney het opneemt tegen een muur van gruizige gitaren. Aan het eind van de jaren tachtig is Dave Graney weer terug in Australië, bevrijd van het groepsconcept en gerevitaliseerd door een ep met The Coral Snakes, neemt hij in Melbourne een solo-album op – niettemin begeleid door The Moodists, die nu The White Buffaloes heten. Op My Life On The Plains is 
