Net als James McMurtry en Lucinda Williams groeide Sean Harrison op met een succesvolle auteur als vader. De zoon van Wiliam Harrison werd journalist nadat hij rond zijn twintigste een tijdje actief was in de muziekscene van Texas. En daar is hij nu een herintreder. Vijf jaar geleden verscheen Halfway From Nashville en nu is er Ghastly Love (And Other Dubious Tales) (Arky Blue Productions). Verhalen schrijven kan hij wel, dat bewijst hij direct op opener Good Cover Story. Het handelt over een pakketje dat hij ergens in het donker in de woestijn opgraaft. De autolichten uit. Daarna levert hij het in het holst van de nacht af in een steegje. Maar de ontvanger is zo gespannen als een springveer. Door de gitaar een beetje in de stijl van J.J. Cale. Op het liefdeslied voor zijn vrouw Home Where I’m Loved klinkt Harrison heel relaxed nogal als David Olney. Vervolgens is zijn vrouw sensueel zuchtend te horen op Ghastly Love. Het nummer 3 Part Strategy (Get. Shit. Done.) wordt getoonzet door bluesgitaar en een Hammond B3. Op Ghosts Of Old Wire Road duikt de singer-songwriter in de geschiedenis van Fayetteville, Arkansas, waar hij woont. Een steelgitaar klinkt op de achtergrond, terwijl Harrison het heeft over de Trail of Tears toen Cherokee-indianen werden gedeporteerd naar het westen van de Verenigde Staten. John Sprott, een van de vele gasten op het album, helpt Black Beer aan een rauwe rock-’n-roll-sound. De titel Doggy Dog World tekende Harrison op na een opmerking van zijn dochter. Hij vond daarna wel uit dat Snoop Dogg ook al een liedje met die titel had geschreven, maar dat weerhield hem niet. Final Thoughts gaat over de dood. En over het brein dat nog even doorgaat met denken. Praatzingend gebracht en zoals vaker op dit album met enige humor. Met Gurf Morlix op gitaar en David Ervin op accordeon en doedelzak.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie