Als je de namen Veerman, Tuip, Schilder, Karregat en Steur tegenkomt, dan weet je dat je met Volendamse muziek te maken hebt. Ze staan op het binnenhoesje van Carouser (eigen beheer) van Niels Buijs (ook Volendammer). Wie vreest dat dit dan een palingsound-album is, kan opgelucht ademhalen. Carouser biedt melodieuze americana/heartlandrock van hoog niveau. Echt heel goed. Vergelijkingen met de sound van Jason Isbell en Ryan Adams dringen zich nu en dan zelfs op.
Buijs liet zich voor het album inspireren door het plaatselijke nachtleven, vandaar ook de titel en de hoes. Een carouser laat zich vertalen als een uitbundige en luidruchtige drinker. De 12 korte songs (de meesten halen de drie minuten niet) gaan meestal over al datgene dat iemand in een bar terecht doet komen: vertwijfeling, verlatenheid, jezelf moed indrinken, plezier zoeken. Dat allemaal in nummers met pakkende melodieën, nu en dan met blazers, zoals in het openingsnummer The Professional en in het lekker doorhobbelende Zorro. Joost van Es zorgt voor mooie accenten op fiddle, bijvoorbeeld in Fake Fun en Scared. Tenslotte ziet Buijs zichzelf terug, zingend in een of andere gelegenheid, met rook in zijn longen, en vraagt hij zich af of het wel allemaal de moeite waard is (in het voornamelijk akoestische Neon Dreams). Wel, Niels, het is voor deze luisteraar in elk geval erg de moeite waard!
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie