Zuidelijke soul is het startpunt voor de Canadese formatie Bywater Call. De band werd in 2017 opgericht door zangeres Meghan Parnell en gitarist Dave Barnes. Bruce McCarthy (drums), Mike Meusel (bas) en Alan Zemaitis (toetsen) voegden zich al snel bij het duo, een jaar later gevolgd door Stephen Dyte op trompet en Julian Nalli op saxofoons. Die twee maken wel het verschil. Want Parnell kan lekker leunen tegen die ademstoten van de blazers. Zodat Bywater Call (Gypsy Soul Records) werkelijk soul heeft. Bring Me Down smacht Parnell en ze doet dat meer…

De titel van het vorige album Bass, Drums, Guitars And Organs geeft goed weer waar het hier om draait. Pure popmuziek.Liedjes met een twist en een turn, precies zoals het onderwerp van She Moves Like A Mystery beweegt. Frank Migliorelli & The Dirt Nappers voegen naast de basisbezetting zoals die op het vorige album werd voorgesteld op The Things You Left Behind (Rave On) ook steelgitaar, accordeon, banjo en nog het een en ander toe. Op het titelnummer valt te denken aan Graham Parker zonder de boosheid. Die emotie is niet nodig voor meer…

Over Psychedelic Country Soul (Cherry Red Records) van The Long Ryders ging het natuurlijk ook al in het interview met Sid Griffin, voorafgaande aan TakeRoot. Dat Griffin zich wat miskend voelde, verbaasde me toch wel wat. Voor mij persoonlijk waren The Long Ryders heel belangrijk in de jaren 80, omdat ze countryrock nieuw leven inbliezen. De constatering van Griffin dat ze een voortrekkersrol hebben vervuld voor de americana klopt. Alleen had ik niet gedacht dat hij er zo mee zou zitten. Immers, als fan van Gene Clark wist hij toch ook wel meer…

Jackson Grimm is de zoon van Tim Grimm, die het hier onlangs besproken Heart Land Again met zijn familie opnam. Door die plaat en een Nederlandse tournee ontdekten we nu pas het al in 2018 verschenen The Bull Moose Party (Vault Records) van Jackson Grimm. Dat is een album dat we hier niet onbesproken willen laten. Het biedt namelijk voortreffelijke bluegrass. Het soort bluegrass dat je ook countryrock kunt noemen. Het soort countryrock uit de beginjaren van het genre. Dan hebben we het over Dillard & Clark bijvoorbeeld. Akoestische basis. Fijne meer…

Op haar website meldt Justine Vandergrift dat haar nieuwe album Stay (eigen beheer) pas verschijnt op 7 februari 2020. Maar in Europa al iets eerder omdat ze hier nu op tournee is. Op haar Facebookpagina staan de data van nog enkele Nederlandse concerten. De Canadese Vandergrift heeft Nederlandse roots en dit is de eerste keer dat ze hier speelt. Ze neemt afscheid van de liefde op Anymore, omdat hij dat ook al gedaan heeft. Omdat hij niet wist wat dat inhield, de liefde. Met een mooie rol voor de dobro van Mitch Jay. Crazy Enough is prima countrysoul, waarbij meer…

De apostel Erastus Snow (1818-1888) was een van de eerste mormonen die zich vestigden in Salt Lake Valley in Utah. Generaties later woont Morgan Snow nog altijd in Salt Lake City. De leider van de band Triggers & Slips verhuisde weliswaar enkele jaren geleden naar Nashville, maar een keelinfectie verhinderde zijn plannen om van muziek zijn beroep te maken. Hij keerde terug naar Salt Lake City en overwon zijn stemproblemen. Zo snel hij maar kon stond hij in de studio. The Stranger (eigen beheer) is inmiddels het tweede album. Die stem van Snow meer…

Phil Manzanera op de site van altcountry? Jawel, en daarvoor is Bobbo Byrnes verantwoordelijk. Hij covert namelijk Virginia Plain van Roxy Music op The Red Wheelbarrow (Songs & Whispers). En de gitarist van Roxy Music mag zelf meedoen. Hij komt met een lekker losse gitaarsolo, die heel goed aansluit bij de barroomrock van Byrnes. De in Californië neergestreken Amerikaan zul je niet aantreffen in een Nudiepak. Dat is niet zijn stijl, zo meldt hij op Part Time Cowboy. Al die glitters, dat hoeft voor Byrnes niet, ook al zou je door die cover van meer…

Op Wicked World rijdt een jong stel door een wijk in een Amerikaanse plaats. Het begint bijna huiselijk, maar de sfeer verandert al snel. Het ritje wordt onheilspellend. Wat hangt hier in de lucht? Eigenlijk gaat het op bijna alle nummers van The Gus (Mezzotint/Konkurrent) van Mark Mulcahy zo. ‘I tried optimism for a long time, but I couldn’t relate to what it is’, klinkt het op I Won’t Tell Anyone But You. Een stofzuigergitaar verhindert dat hij zomaar aan die gedachte ontkomt. Het merendeel van The Gus voelt ongemakkelijk aan. Daarmee weet meer…

In de promopraat op een A4’tje bij de release van Two Hearted Rounder (Cornelius Chapel/Bertus) van Sarah Lee Langford staat een uitstekend bruikbare omschrijving. Want in de muziek van deze vrouw uit Birmingham, Alabama, komen werkelijk de old south en de new west bijeen. Haar wat scherpe countrystem sluit aan bij oudgedienden als Loretta Lynn en Jeannie C. Riley, maar ook bij nieuwe(re) namen als Nikki Lane of Gillian Welch. De begeleiders op deze in Birmingham opgenomen plaat zijn Will Stewart (gitaar), die vorig jaar zelf County Seat uitbracht, Keelan meer…