Kelly Steward groeide op in Chicago en trok op 19-jarige leeftijd naar Los Angeles. Daar werkte ze aan haar ambities om professioneel muziek te maken. Met een zoontje aan haar zijde trok ze jaren later terug naar de midwest. Na enkele ep’s is Tales And Tributes Of The Deserving And Not So (Glass Wing Records) haar volwaardige debuut. Daarop reflecteert ze op haar eigen persoontje en op de mensen die ze tegenkwam. Opener Golden Sun gaat over de zon die ze achter zich liet in Californië. Maar onderweg naar het oosten kwam de zon toch meer…

Op zijn vorige album Canyons Of My Mind schoof Andrew Combs al een beetje voorbij de grenzen van country naar een iets meer algemene taakopvatting als singer-songwriter. Op Ideal Man (New West Records/PIAS) onttrekt hij zich nog sterker aan de contouren die de sound van Laurel Canyon kenmerken. Combs toog naar New York om zijn nieuwste album op te nemen. Dat deed hij in de studio van Sam Cohen, die eerder werkte met Kevin Morby en Benjamin Booker. Cohen nam niet alleen de rol van producer op zich, maar speelde ook toetsen, gitaar en bas. Diezelfde meer…

Op de bandcamp-pagina van The Lasses moet je gewaar worden van wie de liedjes zijn op Undone (Lonesome Robin). Dat is dan ook het enige kritiekpuntje dat te maken valt bij dit bijzonder fraaie folkalbum uit Amsterdam. Sophie Janna en Margot Merah zaten in de studio tegenover elkaar en zongen in dezelfde microfoon. Ze beginnen a capella met Undone In Sorrow van Ola Belle Reed (1916-2002) en doen dat zeer overtuigend. De vrouwen produceerden de plaat zelf in samenwerking met multi-instrumentalist Janos Koolen. Op het door Merah geschreven Hunter Moon speelt meer…

Mogelijk heb ik het verhaal al eens eerder opgeschreven, maar dat moet dan voor 2009 zijn geweest. Dat jaar werd de server van onze provider gehackt en verdween al onze content. Dus het valt niet snel even te checken. Tijdens het beluisteren van Rush Of Blood (The Last Music Company/Bertus) van Geraint Watkins kwam de herinnering weer even bovendrijven. En dus deel ik die toch maar, mogelijk voor de tweede keer. Ergens eind jaren 80 of begin jaren 90 was ik voor concerten van Joe Ely in Londen. Ik zag daar toen ook The Balham Alligators optreden in meer…

Nadat Jay-Z twee jaar geleden haar zang samplede op zijn album 4:44 veranderde er wel het een en ander voor de Britse soulzangeres Hannah Williams. Ze trad op in Central Park om maar eens wat te noemen. En Shawn Lee kwam op haar weg. Hij produceerde 50 Foot Woman (Record Kicks) van Hannah Williams & The Affirmations, een album met een geweldige eerste helft. Williams gaat voluit op het titelnummer waarmee wordt begonnen. I Can’t Let This Slip Away begint funky en The Only Way Out Is Through vervolgt met ouderwetse soul met meer…

Aan de stropdas en het keurige kapsel zie je het al; Jason James is van de countrypolitan. Op Seems Like Tears Ago (eigen beheer) huilt hij netjes met een zakdoek, terwijl de steelgitaar de tranen die de countryzanger heeft gemist wegveegt. Tien leedliedjes in net iets meer dan een half uur. Fiddles verluchtigen de domme beslissingen van James. Hij kan zich niet vol in een relatie storten, maar komt dan tot de conclusie: I Miss You After All. Op Move A Little Closer wil zij de relatie verbreken. Maar dat laat hij niet zomaar toe. Kom eerst nog maar eens wat meer…

Na het winnen van Voice of Holland in 2018 lag al snel het debuut van Jim van der Zee in de winkels, een album vol covers. Zo’n plaat met liedjes van mensen als Bob Dylan, Johnny Cash, Simon & Garfunkel, Leonard Cohen, Bruce Springsteen, Tom Waits en Don McLean lag geheel in de lijn der verwachtingen. Knap gedaan, maar nu gaat het pas echt beginnen. Starting The Engine (Butler Records/Bertus) is namelijk een ijzersterke plaat met twaalf zelfgeschreven liedjes die stuk voor stuk deugen. Dat bij heel veel liedjes duidelijk is waar Jim de meer…

Tony McLoughlin is ‘a lonesome traveler on the lost highway’, zoals hij meedeelt op Here Come The Wind. Daarmee verdient hij niet de originaliteitsprijs. Toch weet de Ier op True Native (Fuego) met overbekende beelden die uit zijn pen vloeiden wederom te boeien. Vooral de eerste liedjes zijn sterk. Op Blood On Blood is de gelijkenis met het werk van Lee Clayton weer groot. De stem van McLoughlin draagt daartoe bij, maar het is vooral ook de inbreng van Philip Donnelly die daar voor zorgt. De Ier speelt niet alleen gitaar op het album, hij produceerde het meer…