Een bijzonder stel, The Smoking Flowers. Nadat Kim Collins aan het begin van dit decennium een agressieve vorm van borstkanker kreeg, trok ze samen met haar man Scott Collins drie jaar in een Volvo door Amerika en Canada. Van optreden naar optreden. Let’s Die Together (Bandaloop/Sonic Rendezvous) is het gevolg van die intense periode. Het echtpaar koos voor alternatieve geneeswijzen en benadert de problemen op een holistische manier. Rauw voedsel. Geen chemo. Geen bestraling. Geen hormonen. Ondertussen levert het meer…

De Foghorn Stringband is al bijna twintig jaar bezig met muziek van zo’n eeuw geleden. Rock Island Grange (eigen beheer) is tot de rand gevuld (69 minuten) met oldtime, bluegrass, country en cajun. Covers kun je het niet noemen, deze versies van al dat oude materiaal. In deze band komen we Caleb Klauder tegen, die hier op de site al vaker besproken is. De laatste keer dat we Klauder (zang, mandoline, fiddle) opvoerden was in 2017, toen hij samen met Reeb Willms over een Innocent Road trok. Die Willms (zang, gitaar) maakt ook deel uit van meer…

De titel Slowly Speeding (Blue Star Records/Sonic Rendezvous) is alvast fraai. Op het titelnummer danst Kim Lenz met een man in een donkere kamer in een motel in het centrum van Austin. Ze wordt betoverd en zijn ogen branden van verlangen. De hartslag gaat omhoog. Dat effect heeft de muziek van Lenz ook op de luisteraar. Op haar vijfde album – ze debuteerde in 1998 op het Hightone-label – veegt ze alle elementen van rockabilly bij elkaar in een collectie liedjes die zouden passen bij om het even welke scène uit een film van David meer…

Van 1968 tot en met 1972 nam Townes Van Zandt liefst zes albums op. De laatste in die productieve periode was The Late Great Townes Van Zandt en gezien die titel was het een meevaller dat er nadien nog nieuw plaatwerk verscheen. Weliswaar duurde dat wel vijf jaar, maar de in 1977 verschenen dubbelelpee Live At The Old Quarter, Houston, Texas is wel Townes op zijn best. Het gat tussen 1972 en 1977 wordt langzaam opgevuld met onuitgebrachte opnamen. Sky Blue (TVZ Records/Fat Possum Records) is een in 1973 opgenomen collectie meer…

Bambi Lee Savage was als geluidstechnicus betrokken bij Achtung Baby van U2 en The Good Son van Nick Cave and the Bad Seeds. De Amerikaanse postpunk-feministe vertoefde na de val van de muur langdurig in het hippe Berlijn. Opmerkelijk: in die stad begon ze zich pas te interesseren voor countrymuziek. Ongetwijfeld mede door de American Recordings van Johnny Cash, zoals zovelen. Op haar vierde album Berlin-Nashville Express (Hoof & Antler Records) doet ze voor het eerst wat met die belangstelling. Van iemand met een achtergrond als technicus meer…

Matt Andersen heeft het in de vingers. Matt Andersen heeft het in de strot. Matt Andersen heeft het in zijn donder. Goeie gitarist. Geweldige zanger. Een artiest die de muziek vrijelijk laat stromen. Het zit erin. Het komt eruit. Halfway Home By Morning (True North Records) is weer een geweldig album van de man uit New Brunswick. Aan de belangrijkste voorwaarden voor goede rootsmuziek is ruim voldaan. Liedjes over het leven gespeeld met heel veel gevoel. De Canadees reisde voor de opnamen af naar Nashville. Daar trof hij zijn landgenoot Steve meer…

Een allemachtig lekker plaatje uit Mississippi, dit Bloody Noses & Roses (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) van The Great Dying. Onder die naam verzamelt Will Griffith (zang, akoestische en elektrische gitaren) mensen om zich heen om zijn uit de bocht vliegende liedjes flink vaart te geven. Met die stem als een kartelzaagje van Griffith is een vergelijking met Deer Tick al snel gemaakt. Vooral ook omdat hij wilde rootsrock afwisselt met rustiger momenten. Behalve aan die band valt op opener Nobody Arrives ook te denken aan Afghan Whigs, met name meer…

Na zijn debuutplaat This Ain’t New York vinden we Mercy John op de opener Bad Start van Let It Go Easy (Butler Records/Bertus) deze keer in beschonken toestand terug dwalend door de straten van Los Angeles. Een slechte start voor hem, maar een geslaagd begin van weer een uitstekende Nederlandse rootsplaat. Mercy John heeft het op zijn website over een moeilijke tijd in zijn leven. Zoals zo vaak levert dat de beste muziek op. De liefde is lastig, daar gaat het op bijna alle liedjes over. De ellende is zo groot dat de Nederlandse singer-songwriter kogels meer…

Authentiek en amateuristisch liggen dicht bij elkaar op Gravel And Gold (eigen beheer) van Dave Rosewood. Deze Amerikaan groeide op in de Ozark Mountains en reisde als straatmuzikant de hele wereld over. Hij settelde zich in Zweden, waar hij na al die jaren zijn debuutplaat opnam. Daarop komen alle invloeden die hij tijdens zijn jeugd opdeed tot uitdrukking. Seeds speelt zich af ‘out in the wild west’, maar met dat koortje erbij valt het muzikaal vooral in het diepe zuiden van de Verenigde Staten te situeren. Countryrock met precies de juiste meer…

De liedjes op Orphans (Continental Song City/Pauper Sky Records) waren afgevallen voor eerdere albums. Afgevallen, maar niet afgekeurd. Nou ja, hooguit voor het moment, destijds. De verstotelingen drongen zich op aan Michael McDermott. Hij moest iets met die nummers doen omdat ze niet uit zijn hoofd waren verdwenen. Begrijpelijk, want er is niets mis met de twaalf liedjes op dit tussendoortje, dat niet als zodanig overkomt. In vorige recensies schreven we al over de problemen met drank en drugs die McDermott op het randje van meer…