Na vijf albums met The Veils breekt frontman Finn Andrews er even uit. Hij vloog van Londen naar zijn thuisbasis in Nieuw-Zeeland om One Piece At A Time (Nettwerk) op te nemen, een soloplaat ingegeven door een verbroken relatie. In dat opzicht heeft dit diepgaande werkstuk veel gemeen met Make Way For Love van zijn landgenoot Marlon Williams, die op dat album vol liefdesverdriet melodrama wist om te buigen naar acceptatie. Ook dit is een album dat balanceert tussen licht en zwaar, tussen hoop en pathos. Met Love What Can I Do? opent meer…

Erg origineel is de Texaanse artiest Billy White, Jr. niet op It’s About Time (Ayemaydah Records). Want ja, we hebben dit allemaal wel eerder gehoord. En beter. Maar toch, er valt best het een en ander te genieten. De fluitende gitaren van The Music brengen je bij de southern rock van Allman Brothers, terwijl de funky zang bij tijd en wijle herinneringen oproept aan Wet Willie. White, Jr. heeft de Rock n’ Roll Fever en hij voelt zich er goed bij. Het titelnummer is gelikt, maar heeft toch wel degelijk soul. De clichématige bluesrock van Desdemona kan meer…

Met zijn werk als producer voor The Eagles was de Brit Glyn Johns begin jaren 70 medeverantwoordelijk voor de populariteit van countryrock. Zijn zoon Ethan Johns stond in dezelfde rol aan de basis van altcountry. Hij produceerde namelijk aan het begin van dit millennium de eerste albums van de zo in opspraak geraakte Ryan Adams. Vader (Stones, Led Zeppelin) en zoon (Paul McCartney, Jayhawks) hebben als producer een vergelijkbare status. Ethan Johns heeft daarnaast ook ambities als uitvoerend artiest. Dat wordt wel duidelijk met Anamnesis meer…

Het duo Mandolin Orange neemt de luisteraar op onnadrukkelijke wijze in de houdgreep. Met simpel gitaarspel, maar zo perfect harmonieus en vanzelfsprekend, dat je vanaf de eerste tonen vastgekluisterd bent aan de luidsprekers. De muziek van Andrew Marlin (zang, gitaar, mandoline) en Emily Frantz (zang, viool, gitaar) is ronduit louterend op Tides Of A Teardrop (Yep Roc/V2). Gevoelens van verdriet worden op Golden Embers omgezet in hernieuwde kracht. De onderliggende emoties lijken verwerkt. Toch sluimert onder alle kalmte een meer…

‘Old Friends they shine like diamonds / Old Friends you can always call / Old Friends Lord you can’t buy ‘em / You know it’s Old Friends after all.’ Steve Earle kon er niet omheen. Nadat hij in 2009 met Townes zijn bewondering liet blijken voor Van Zandt, doet hij nu met Guy (New West/PIAS) hetzelfde voor Clark. Want stel je voor dat Earle in het hiernamaals Guy Clark tegen het lijf zou lopen, wat zou hij dan moeten zeggen als hij deze plaat niet gemaakt zou hebben? Earle zou het niet weten. Deze stap moest hij gewoon zetten. En wat een meer…

Het leven is een spoorweg; een kaartje naar nergens. Aldus Carl Solomon. Maar dan: ‘We’ll knock your train right off the track’. Tot een echte ontsporing komt het niet op Simple Things (eigen beheer) van de singer-songwriter uit Portland, Oregon. Of je moet zijn zang al als zodanig opvatten. Die is namelijk nogal onvast. Zo af en toe valt bijna te denken aan een Johnny Dowd. Dat vinden we niet zo’n probleem. Solomon heeft namelijk een aardige collectie liedjes geschreven. Niet uitermate origineel, maar van liedjes waarin de karakters weglopen meer…

Weggaan en terugkomen. Het zwarte asfalt onder het bleke maanlicht zien wegglijden. Onderweg zonder duidelijke bestemming. Kalyn Fay is vaak op pad, echt niet alleen op Highway Driving, een van de nummers op Good Company (Horton Records). Ze zoekt naar haar plaats op deze wereld. Niet alleen een plek, ook iets van betekenis. Die plek weet ze namelijk wel, dat is Oklahoma. Toch moet ze die staat ook vaak verlaten om thuiskomen op juiste waarde te kunnen schatten. Ze ziet de lucht zwaar worden op Long Time Coming. Een eenzaam meer…

Laten we het weer eens even over Garrett T. Capps hebben. Dit najaar komt hij opnieuw naar Nederland. Er is dan inmiddels een nieuw album van hem verschenen. Ondertussen wijst onze man in San Antonio ons regelmatig op interessante andere artiesten. Zo bracht hij ons in contact met Croy and the Boys. Eerlijk gezegd hadden we die een paar jaar geleden al eens gemaild nadat we online wat fragmenten van Hey Come Back (eigen beheer) hadden gehoord. Helaas stokte dat contact bij de manager van de in Texas zetelende meer…

Het concert dat John Hiatt vorig jaar juli in De Oosterpoort gaf viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Was het nou wel zo’n goed idee om Slow Turning in zijn geheel uit te voeren? In Groningen viel toch vooral op dat het bereik van Hiatt als zanger soms wat te wensen overliet. Dat pakte niet bij alle liedjes van dat album uit 1988 even goed uit. En steeds maar weer die slidegitaar van Sonny Landreth ging ook wat vervelen. Gelukkig was er ook een nieuw album. The Eclipse Sessions (New West Records/PIAS) behaalde de derde plaats in de jaarlijst van onze lezers. John Hiatt hoeven meer…

Na het tamelijk sobere Lovers And Leavers, waarop Hayes Carll na een verwarrende periode zijn leven weer een beetje op orde trachtte te krijgen, is What It Is (Dualtone/Suburban) weer wat luchthartiger. Zo begint Times Like These als Status Quo met een fiddle, terwijl het nummer even later rockt als Billy Joe Shaver tijdens een reis van het beloofde land naar de hemel en de hel. En dat alles overgoten met een cajunsausje. Ook erg lekker is Things You Don’t Wanna Know. Carll zingt over James Dean terwijl een slaggitaartje zijn werk doet en de toetsen het meer…