Het refrein van een stofwolk. De duisternis valt vroeg in. Het licht wordt opgeslokt. Het brengt pijn. Dust Cloud Refrain (Continental Song City) is een stemmig plaatje van de uit Chicago afkomstige Adam James Sorensen. Zo gaat het titelnummer over een moeder die haar gezin verlaat. Voor de zekerheid brandt altijd het licht boven de veranda. Voor het geval ze mocht terugkeren. De Amerikaan brengt liedjes in gracieuze slowmotion, net zoals Jane Dudley danste. Hij schreef een liedje over de danseres en activiste, die leefde van 1912 tot 2001. Het album begint met meer…

Waaraan zou je een in India geboren musicus die tegenwoordig in Zwitserland woont moeten herkennen? Onmogelijk natuurlijk. Die Indiase afkomst valt nog wel op te maken uit sommige nummers. Zo wordt Forget About Yesterday mede gekleurd door tablas. Maar net als het experimentele Who’s Sorry Now klinkt het ook nogal Arabisch. Ajay Mathur is van vele markten thuis op Little Boat (eigen beheer) en die veelzijdigheid maakt het tot een erg lekker plaatje. Opener Here’s The Love is powerpop met een westcoastgevoel, een plek waar ook Start Living Again valt meer…

Onder deze recensie staat een geweldig animatiefilmpje van het nummer 2017, te vinden op de cd Breaks It Down (Put Together Music/Continental Record Services) van The Reverend Shawn Amos. Bekijk die video en sla gerust deze recensie over, want de beelden vertellen alles. Deze dominee doet zijn best om de boodschap te verkondigen van die andere dominee, Martin Luther King. Amos maakt zich zorgen om het Amerika van 2017. En 2018 en…??? De Afro-Amerikaanse artiest doet er alles aan om positief te blijven, ondanks de strijd om de meer…

Het tafereeltje op cover en uitklapbare binnenhoes lijkt me een knipoog naar The Basement Tapes van Bob Dylan. Kyle Craft is een verklaard fan van de man. Van epigonisme is evenwel nauwelijks sprake op Full Circle Nightmare (Sub Pop/Konkurrent), daarvoor is dit alles te overdonderend. Dat gezegd hebbende; Craft lijkt eerder uit te komen bij Ryan Adams. Misschien nog wel het meest bij  diens debuut Heartbreaker, een plaat die hij nimmer overtroffen heeft. Met zijn snerpende stem slingert Craft zich door zijn liedjes die toch meer…

De Ierse roots van de Amerikaanse Kyle Carey conserveert ze met zorg. Gaelic americana noemt ze haar muziek en daar valt niets tegen in te brengen. The Art Of Forgetting (Riverboat Records/World Music Network) werd opgenomen met een internationaal stel musici, waarmee ze volop ontsnappingsmogelijkheden heeft uit een al te streng stramien. Zo lonkt een trombone op Siubhail à Rùin naar jazz, terwijl dat instrument samen met trompet Sweet Damnation een heerlijk relaxte groove meegeeft. Multi-instrumentalist Dirk Powell zorgde meer…

Marlon Williams is een klein stapje voorbij de wanhoop op Make Way For Love (Dead Oceans/Konkurrent). Het is echt nog maar een heel klein stapje. Het verdriet druipt van Love Is A Terrible Thing. Gelukkig kan de singer-songwriter uit Nieuw-Zeeland zich nog een beetje rechthouden door ruggesteun van een treurig gestemde piano. In 2015 leverde de toen 24-jarige Williams met zijn soepele in koorzang getrainde stem een uiterst frisse titelloze plaat af. Deze keer moet hij dealen met een verbroken relatie. Dat inspireerde hem tot deze waardevolle meer…

In het verleden vloog de Ben Miller Band met de vaart van de Dukes Of Hazzard door de Ozarks, maar op Choke Cherry Tree (New West/PIAS) nemen ze gas terug. En wat blijkt? Dat loslaten van het gaspedaal heeft alleen maar meer avontuur gebracht. Drie mannen met wilde baarden – twee met hoed en Miller zelf met een rode mohawk – en een vrouw met het haar tot op haar achterste slingeren door de bossen van Missouri als hillbillies die de blues van zich afschudden. Producer Chris Funk van The Decemberists veegt de losse onderdelen bij elkaar met meer…

Folk en slowcore vormen een hecht verbond in de handen van Red River Dialect. Deze Engelse band bestaat op Broken Stay Open Sky (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) uit zes personen. Spil is David Morris, die in 2002 in zijn eentje begon en vier jaar later voor het eerst de naam Red River Dialect gebruikte. Hij schreef alle zeven nummers voor het vierde album, dat eerst bijna drie minuten in verstilde toestand op gang moet komen, voordat een echte aanzet naar een liedje wordt gemaakt. Dan duurt het nog ruim een halve minuut voordat er meer…

Zal ik ooit nog een ander liedje schrijven, vraagt Ad Vanderveen zich af. Hij geeft zelf het antwoord op Another Song, want woorden en muziek zweven door de lucht en die vullen als vanzelf zijn hoofd. Op Denver Nevada (Still Life) (Continental Record Services) is de Nederlander met die Canada als tweede vaderland mag beschouwen in een contemplatieve gemoedstoestand. Ach welja, dat zijn singer-songwriters eigenlijk per definitie. Maar soms valt het meer op. Dat is hier het geval. Vanderveen wordt ook een dagje ouder en dan krijg je dat. ‘Creativity, the meer…

Je zou wensen dat er op de radio liedjes te horen waren als de titelsong van Heartbreak Song For The Radio (eigen beheer) van The Lynnes. ‘I took your words / Stumbled, strummed and hummed along / Hammered till they spelled out / The world’s saddest brokenhearted song.’ Maar struikelen, daar houden de snelle jongens van de radio niet van. Dus zul je Lynn Miles en Lynne Hanson niet horen op de radio. Een gitaar jankt een beetje, terwijl een ander exemplaar stug doorgaat de golvende melodie een beetje te breken. Miles heeft een meer…