Echo Bloom is het ambitieuze project van de Amerikaan Kyle Evans. Met Green (eigen beheer) sluit hij een trilogie af die eerder Blue en Red opleverde. Van folkpop ging het naar countryrock om uiteindelijk op dit laatste album uit te komen bij liedjes met soms behoorlijk Beatleske songstructuren. De New Yorker Kevin Salem produceerde Green en die heeft toch wel een naam op het gebied van dit soort powerpop. De meerstemmige zang op Cecil DeMille voert langs een enigszins bekende melodie, waarbij te denken valt aan My House van CSNY, maar ook meer…

De leden van Raven and Red kunnen bijzondere cv’s voorleggen. Opera en klassieke muziek bracht de broers Mitchell Lane en Cole King over de hele wereld. Als lid van het jongenskoor van Atlanta traden ze op in de grootste concertzalen. En ondertussen bekwaamden ze zich ook in bluegrass. Brittany Jones zat achter kerkorgels, maar studeerde ook viool, mandoline en banjo. Ze speelde gewijde muziek, musicals, kamermuziek en wat al niet. Samen brengen ze op We Rise Up (Line Crossing Records/Sonic Rendezvous) positieve folkrock en meer…

Overdag sleutelt Emily Herring aan auto’s, in de avonduren staat ze op een podium. Dan zingt ze over de liefde en het leven dat altijd iets anders loopt dan gepland. Op titelnummer Gliding (Eight 30 Records) verkeert ze in een vrije val, een geluksgevoel dat ze graag vast wil houden. Het door Boudleaux Bryant en Chet Atkins geschreven Midnight stuurt ze naar western swing alsof ze k.d. lang is. Herring is een neotraditionalist uit Texas die zingt over The Last Of The Houston Honky Tonk Heroes en ze doet dat zo overtuigend dat ze haar eigen meer…

Ze heten Last Of The Easy Riders. Ze zien er uit als Last Of The Easy Riders. Ze klinken als Last Of The Easy Riders. Want ja, de muziek sluit helemaal aan bij de portretfoto op de hoes van Unto The Earth (Agitated Records/Konkurrent). Vier jongemannen die in hun jeans balanceren op het snijvlak van de jaren zestig en zeventig. Toen ontstond de countryrock. Last Of The Easy Riders waren daar niet bij, maar op dit album doen ze alsof ze dat wel waren. Dat is misschien niet helemaal origineel, maar wel verrekte lekker. Ze zweven als The Byrds over meer…

De Canadese band Viper Central begon als bluegrassband, maar die kwalificatie is al lang niet meer passend. The Spirit Of God & Madness (eigen beheer) begint met een lekker stukje western swing in een oude stijl die de band in Nashville aan de andere kant van het spoor brengt. Maar meer nog valt te denken aan Texas, waar Asleep At the Wheel jarenlang excelleerde in dit soort werk. Ook Losing My Mind lijkt zich in Texas af te spelen, maar dat blijkt een misvatting. Het nummer mag dan beginnen als een avontuur van Marty Robbins die onderweg is naar meer…

Good Luck Charm was bijna een beetje klef, toch waardeerden we die plaat van The Mastersons na veel wikken en wegen met vier sterren. Waarmee het echtpaar dezelfde score kreeg als voor het debuut Birds Fly South uit 2012. Over het aantal sterren voor Transient Lullaby (Red House Records) hoeven we niet lang na te denken. Het helpt daarbij enorm dat de zaken niet altijd Perfect verlopen. Op dat eerste liedje van deze derde plaat beschrijven Chris Masterson en Eleanor Whitmore de stand van zaken in hun relatie. Ze beschrijven de angst dat de ander toch meer…

Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven en vele anderen hebben Wenen op de kaart gezet als hoofdstad van de klassieke muziek. Prinz Grizzley doet op Come On In (Shed Music/Continental Record Services) een poging om het koninkrijk over te nemen en de stad om te toveren tot centrum van de altcountry. Want wat een heerlijk fris geluid stuurt hij langs de Donau door heel Europa en mogelijk ver daarbuiten. De Oostenrijker Chris Comper speelde britpop en synthpop, maar gooit het nu als Prinz Grizzley meer…

Toen ik vorig jaar Night Thief (eigen beheer) van Levi Cuss ontving, was ik er vrij zeker van dat ik de plaat voor het eindejaarslijstje kon noteren. Maar zoals de dingen gaan, het plaatje fladderde uit mijn blikveld. Zonde. Cuss is een Canadees met pet en baard, die naar Nashville afzakte om zijn tweede album op te nemen. Daar ging hij aan het werk onder de bezielende leiding van een andere Canadees, namelijk Steve Dawson. Behalve zijn taak als producer leefde die zich uit op akoestische en elektrische gitaren, pedal steel, lap steel, weissenborn, dobro, meer…

Keegan McInroe is zo’n artiest uit het oerconservatieve Lubbock die juist een progressief tegengeluid laat horen. De Texaan woont tegenwoordig in Fort Worth, maar zijn afkomst heeft duidelijk sporen nagelaten. Op A Good Old Fashioned Protest (eigen beheer) ageert hij tegen de dubbele moraal en het verderf dat de Verenigde Staten zaait, zelfs als er goede bedoelingen achter schuilen. Op Talking Talking Head Blues rekent hij af met angst en haat zaaiende tv-journalisten, die de levenswandel van Justin Bieber eigenlijk veel belangrijker meer…

Zang, gitaren, orgel, tamboerijn, chaos; dat is de opsomming die achter de naam van Tommy Oberon staat bij het titelnummer Tell Me All About It (ThouArt Records), waarmee deze plaat van Oberon Rose aanvangt. Een geweldig stukje muziek is dat. Het begint als een springerige deun van Sir Douglas Quintet, maar na een chaotisch middenstuk wordt er overgeschakeld naar rustiger vaarwater met akoestische gitaar om vervolgens over te gaan naar het soort psychedelica waar Big Star het patent op had. Oberon Rose is een bijzondere band, wat in feite al meer…