Van de oostkust trok Elijah Ocean naar de westkust. Aan de Stille Oceaan bevindt hij zich bij de bron van zijn soort muziek. Time Passes Slow en Days Are Long daar in Laurel Canyon. Dat heeft zijn weerslag op Elijah Ocean (New Wheel), het vierde album van de Amerikaan. Zo gedreven als zijn derde album Bring It All In komt dit titelloze werkstuk niet over. Onder de Malibu Moon is het goed toeven. En als je er al eens een Heavy Head hebt, dan is dat te wijten aan het goede leven. Dat nummer klinkt erg als iets van Jack Tempchin, net als de avonturen meer…

‘I thought I’d change the world / With three chords and the truth / I’d be like Elvis but with lipstick and boobs / My bra would be floattin’ in a guitar-shaped pool / And I’d flip the bird to them whores in high school.’ Nou mooi niet dus. Immers: Dreams Don’t Come True. Sterke binnenkomer van Angaleena Presley op Wrangled (Mining Light Records/Thirty Tigers/Bertus). Die man in pak in een ten-gallon hat die haar een contract geeft en als bonus een rode Cadillac, zodat ze hits kan scoren en verslaafd raken aan drugs is ze niet tegengekomen. Die zakenman meer…

De leukste country komt uit Canada, maar Whitney Rose moest er wel voor naar Amerika. Daar nam ze onder productionele leiding van Raul Malo en Niko Bolas Rule 62 (Six Shooter Records/Thirty Tigers/Bertus) op. De sound is hartstikke retro, maar zo levendig dat elk bezwaar dat je vooraf zou kunnen bedenken wegvalt. Rose doet eigenlijk alles goed, vooral omdat ze zich niet laat ringeloren. Dat blijkt al op opener I Don’t Want Half ( I Just Want Out). Een sterk willetje, zoveel is duidelijk. Met dat liedje over een moeizame scheiding past ze in de meer…

De titel Open Sea (At The Helm Records) geeft niet alleen aan dat Hans Chew vrijuit dobbert over het onstuimige water, het is vooral ook een vingerwijzing naar de inspiratie die hij vond in het open C-akkoord. We kennen hem vooral als de barrelhousepianist die grote indruk maakte met het retro-klassieke meesterwerkje Tennessee & Other Stories en als begeleider van inventieve gitaristen als Jack Rose en Steve Gunn. Het was Michael Chapman die Chew inspireerde om zelf ook meer gitaar te spelen. Open Sea is dan ook vooral een meer…

The Clientele is zo’n fijne Britse band die klassieke popliedjes aflevert. Beatmuziek zou je kunnen zeggen. Music For The Age Of Miracles (Tapete Records/Sonic Rendezvous) noemen ze het zelf op dit laatste werkstuk. The Neighbour speelt leentjebuur bij merseybeat en Bee Gees. Die term is hier alleen op zijn plaats wegens de titel van het liedje, want de negatieve betekenis plagiaat is hier niet van toepassing. The Clientele borduurt voort op de pracht van vele voorbeelden met meerstemmige zang en fraaie melodieën. Zoals gezegd, zulke meer…

Broers die samen in een bandje zitten. Alejandro en Javier Escovedo (True Believers). Chip en Tony Kinman (Rank and File) Dan en Warren Zanes (Del Fuegos). Dave en Phil Alvin (Blasters). Curt en Kris Kirkwood (Meat Puppets). Chris en Rich Robinson (Black Crowes). Dave en Serge Bielanko (Marah). Dallas en Travis Good (Sadies). Het zijn zomaar wat voorbeelden, want de lijst is vele malen langer. Hier willen we het hebben over Mark en Lawrence Zubia van Pistoleros. Silver (Fervor Records) is na Shine uit 2015 het tweede album uit het tweede leven van meer…

Geen regels. Geen druk. Buffalo Killers weten heel goed waar ze mee bezig zijn. Muziek maken die ze zelf te gek vinden. Op het achtste album staat wederom volstrekt amodieuze muziek. Dat maakt Alive And Well In Ohio (Alive Natural Sound/V2) juist zo waardevol. De band uit Cincinnati, Ohio, schrijft nummers die als in een fruitautomaat springen van powerpop naar countryrock en alles wat daar tussenin te beleven valt. Meestal in midtempo met meerstemmige samenzang. Wees dus niet verbaasd als de naam van The Beatles valt om ze te meer…

Misschien dat ik in slaap was gevallen met het licht nog aan. Misschien was er een andere oorzaak. Hoe dan ook, een recensie van het al in maart verschenen Sleeping With The Lights On (eigen beheer) van June Star zag maar niet het licht. Terwijl de band rond Andrew Grimm toch altcountry uit het boekje maakt. Dat deden ze al in 2000 en dat doen ze nog steeds. Veel ontwikkeling zit er niet in. Dat hoeft ook niet. Want wie destijds verslingerd is geraakt aan Uncle Tupelo en andere alternatieve cowboymuziek uit punkholen, die zal ook nu nog plezier beleven aan meer…

Amelia White nam Rhythm Of The Rain (White-Wolf Records) op in de vier dagen die lagen tussen de begrafenis van haar moeder en haar eigen huwelijk. Het verdriet overheerst niet. De blijdschap evenmin. De Amerikaanse maakt altijd al liedjes die duidelijk maken dat ze door zal gaan, ondanks alles. Omdat liedjes schrijven een uitlaatklep is. Met een gitaar op een plakkerig podium staan en zingen in een naar rook stinkende microfoon, dat is haar leven. Wie dat vol weet te houden, die heeft het in zich. De nummers voor dit album schreef ze meer…