De plaat van het jaar 2017 komt in Nederland pas uit op 5 januari 2018, maar verscheen in Amerika al afgelopen zomer. Het is een album van een jonge gast uit het oosten van Kentucky, die bergen moet verzetten op zijn tocht naar volwassenheid. Iemand die helemaal gek wordt tijdens de jacht op zijn Honky Tonk Flame. Tyler Childers is pas 26 en zijn enige hoop om aan het vagevuur te ontsnappen is te trouwen met een katholiek meisje. Purgatory (Thirty Tigers/Bertus) is zo country als een slingerende weg door de Appalachen. De liedjes van Childers hebben meer…

Zeven van de twaalf nummers op Wild And Reckless (Lojinx/Bertus) komen uit een door Blitzen Trapper geschreven rockopera. Dat klinkt erger dan het hier uitpakt. Voor liefhebbers van countryrock valt er namelijk veel te genieten op de nieuwste van deze band uit Portland, Oregon. Het niveau van Richmond Fontaine haalt Blitzen Trapper niet, daarvoor is de band teveel een zeefdruk van patronen. De melodieën deugen, de instrumentbeheersing is prima en op de zang valt weinig aan te merken. Een beetje stof op de stembanden, dat noemen we in meer…

De grond is droog en ondoordringbaar. Het beeld van de hoesfoto geeft goed de betekenis weer van het woord Hardpan. Zo noemen de vier singer-songwriters Chris Burroughs, Terry Lee Halle, Joseph Parsons en Todd Thibaud zich als ze samenwerken. Dat is niet zo dikwijls. Het debuut van deze gelegenheidsformatie kwam vijftien jaar geleden uit. Heette simpelweg Hardpan. De opvolger heet weer gewoon Hardpan (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous). Droog en ondoordringbaar, dat past deze vier heren wel. Ze blazen de droge akkoorden over meer…

Het uit Los Angeles afkomstige trio Mojo Monkeys bestaat uit de veteranen David Raven (zang, drums), Taras Prodaniuk (bas, zang) en Billy Watts (gitaar, zang). Musici die te horen zijn op een enorm aantal albums. Op Swerve On (Medikull Records) doen ze hun eigen ding. Ze kunnen er elke drinkgelegenheid van Californië tot Louisiana mee in vuur en vlam zetten. De honky tonk van het trio is afwisselend funky, jazzy of bluesy. Zo heeft het titelnummer soul op een manier zoals John Hiatt het ook in zich heeft. All The Wrong Things springt van barkruk meer…

Lilly Hiatt vecht zich op Trinity Lane (New West Records/PIAS) naar een uitweg door de pijn en ellende. Dat is een kwestie van hard werken, moed houden en je zegeningen tellen. Wat dat laatste betreft: de dochter van John Hiatt heeft het niet makkelijk gehad. Haar moeder pleegde zelfmoord toen ze nog een baby was. Dat heeft zijn weerslag gehad op haar leven. Alcohol, drugs en verbroken relaties; het vorige album Royal Blue was als gevolg een en al afstandelijke kilheid. Op Trinity Lane straalt ze hoop uit. Op het schitterende Imposter maakt ze meer…

Matthew Ryan rekent af met alle poseurs in de rock-’n-roll. Hij was er bijna zelf een geworden. Want ja, zo geeft hij toe, als je een beetje succes hebt, word je toch een ander mens. En wil je die situatie continueren, dan kun je maar het beste het publiek geven waar het om vraagt. Zodat je een kopie van jezelf dreigt te worden. Ryan zag dat het fout dreigde te gaan, maar hervond zijn plezier met het uitstekende Boxers. Op Hustle Up Starlings (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) legt hij op het nummer Battle Born uit wat er aan de hand was: ‘And all the crowds meer…

Fijn plaatje uit Nashville dat op vinyl verschijnt: Tennessee Beach (eigen beheer) van Eagle Johnson & Clean Machine. Johnson groeide op in Florida en dat valt nog te horen in de zonnige melodieën. Die worden verpakt in een alternatief rockgeluid. Op opener My Best Girl lijkt het verdorie wel of we te maken hebben met Grateful Dead ten tijde van American Beauty. Daarmee kunnen we ook wel de vergelijking doortrekken naar tijd- en stadgenoten Promised Land Sound. De slaapdronken sound van Push Pin Jane heeft dan weer meer van meer…

Het is alweer december. De oproep voor eindejaarslijstjes staat alweer online. Ik wacht altijd tot de laatste week voordat ik de oogst nog eens overzie. Eerst moet ik zorgen dat ik een beetje bij ben met recensies. Op dit moment ben ik dat nog niet. Zo heb ik nog steeds geen aandacht besteed aan Old Tenement Man (Tonic Records) van Rodney DeCroo. De releasedatum van dat album was 5 mei… Dat het dan in Nederland bevrijdingsdag is, is toeval, maar passend is het wel. DeCroo groeide op met een vader die als 18-jarige naar Vietnam werd gestuurd en meer…

Op Feels Like Religion (eigen beheer) maakt Peter Gallway een buiging naar de muzikale nalatenschap van Laura Nyro. Gallway is blij dat hij met haar heeft gewerkt en mist haar nog elke dag. Met name het album New York Tendaberry uit 1969 is hem dierbaar. De donkere sfeer van die plaat is ook een kenmerk van het werk van Gallway. Stadse folk van de Amerikaanse oostkust met een flinke scheut jazz zijn de constanten in de ruime discografie van deze man die toch altijd een beetje onder de radar is blijven hangen. Zo is zelfs het overzicht op meer…