Wellicht door de nogal late release in Europa van Nothing Here Seems Strange (New West/Rough Trade) heeft dit album van Buxton niet de aandacht gekregen die het verdient. Heeft vast ook te maken met het feit dat de muziek van de uit vijf personen bestaande band uit Houston, Texas, moeilijk te rangschikken is. Vaste bezoekers van deze site weten wel dat we hier de oren dan juist extra spitsen. Dat wordt beloond, want Buxton is een spannende band. Mijn persoonlijke favoriet van twee jaar geleden Robert Ellis maakte deel uit van meer…

Voor het tweede album van The Statesboro Revue heeft frontman Stewart Mann zijn jongere broer Garrett erbij gehaald als leadgitarist. Die werpt niet echt een ander licht op de zaken voor de band uit Austin, Texas, want Ramble On Privilege Creek (Blue Rose/Sonic Rendezvous) valt net als het debuut Different Kind Of Light te scharen onder de noemer southern rock. Op zijn best is de groep als ze buiten de strakke definities treden. Dat doen ze dikwijls door country, blues, rock, soul op een hoop te gooien. Zoals op het meer…

Best bijzonder hoe de Amerikaanse formatie US Rails met het soort nogal belegen rock dat vooral teruggrijpt op de tweede helft van de jaren zeventig toch behoorlijk hip voor de dag weet te komen. Op Heartbreak Superstar (Blue Rose/Sonic Rendezvous) staat welbeschouwd nogal softe countryrock, maar bloedeloos klinkt het bij deze mannen opmerkelijk genoeg nooit. De samenwerking tussen de singer-songwriters Ben Arnold, Scott Bricklin, Tom Gillam, Matt Muir en Joseph Parsons kan blijkbaar zonder botsende ego’s. Zo te horen genieten de vijf vooral meer…

De meest voorbeeldige altcountry van dit moment wordt gemaakt door een stel Schotten. The Wynntown Marshals noemen ze zich en op The Long Haul (Wynntown Recordings/Sonic Rendezvous) vliegen ze over de grote plas naar Amerika en weer terug. Het enthousiasme spat er af op opener Driveaway, waarin ze onderweg naar ’the city of sin’ op de autoradio Life In The Fast Lane voorbij horen komen. Daarna brengen ze de nacht door slapend in een huurauto op de parkeerplaats van een country & western-bar. De vier bandleden meer…

Het 32 personen sterke Norwegian Wind Ensemble voorziet op Aztec Jazz (Proper/Rough Trade) elf ijzersterke liedjes van Tom Russell van een nieuwe lik verf. Het album vormt de registratie van een concert in het Noorse Halden in mei 2012. De deftige samenwerking waarin americana en klassiek samengaan, pakt uitstekend uit. Behalve door het orkest wordt Russell op het podium bijgestaan door gitarist Thad Beckman. De Zweedse componist Mats Halling werkte de arrangementen uit voor nummers van topplaten Blood And Candle Smoke en Mesabi. Fluiten, meer…

In de belevenis van Lynn Miles is de lucht niet blauw, maar indigo. Ze kan het mooi zeggen, de Canadese. En wat ze te zeggen heeft, brengt ze met zuivere zang. Haar elfde studioalbum Downpour (Continental Song City/Munich) staat weer vol lessen in vreugde en pijn, liefde en lijden. Met Lesson In Everything geeft Miles aan hoe ze in het leven staat. Leren van de fouten en dan doorgaan. Misschien grijpt haar tentoongespreide melancholie daardoor niet echt bij de strot. Miles brengt het zo mooi, dat er van pijn eigenlijk geen sprake meer…

Vorig jaar verraste I See Hawks In L.A. met New Kind Of Lonely waarop de band uit Californië akoestische bluegrass bracht, terwijl de richting tot dan ouderwetse countryrock met Bakersfield-invloeden was geweest. De ommezwaai leverde een geluid op dat dicht lag bij voorlopers van de countryrock als Dillard & Clark en Kentucky Colonels. Op Mystery Drug (Blue Rose/Sonic Rendezvous) lijkt het collectief aanbeland bij de nadagen van het muziekgenre. Geen idee wat die mysterieuze drug met ze gedaan heeft, feit is dat het collectief dat meer…

De al sinds begin jaren tachtig actieve David Olney zit nog altijd niet verlegen om inspiratie. Na een aantal heel bijzondere thematische ep’s van tamelijk recente datum, ligt er met Predicting The Past – Introducing Americana Music Vol. 2 (Rootsy/Sonic Rendezvous) alweer een nieuw album van de singer-songwriter uit Nashville in de winkels vol begeesterd vakwerk. Olney kan liedjes schrijven waar Townes Van Zandt tevreden mee was geweest, zoals bijvoorbeeld Johnson City Blues er eentje is. Met You Never Do draait hij meer…

In de freakfolk van Amanda Jo Williams ligt de nadruk op het eerste deel van het woord. Ze zingt met een schril piepstemmetje en speelt op een speelgoedgitaartje. You’re The Father Of My Songs (Neurotic Yell Records) valt dan ook nauwelijks serieus te nemen. Op zich niet zo erg, want hey, it’s only rock-‘n-roll! Probleem is dat aan deze aanstellerij het bezwaar kleeft van pretentieuze kunstzinnigheid. Bovendien tracht Williams ook nog eens te choqueren met teksten over onderwerpen als urineren. Ze groeide op in meer…

Lezers die een hekel hebben aan verwijzingen naar andere artiesten kunnen wel stoppen met dit stukje. Bôa Noite (eigen beheer) van Morningbell geeft namelijk alle aanleiding om dat wel te doen. De muziek van de broers Travis en Eric Atria uit Gainesville, Florida, zweeft met alle winden mee. Doet de ijle zang van Yes, Wonderful Things denken aan The Posies, op Listen! valt te denken aan de psychedelische kant van The Beatles, terwijl We Have Eyes As Well As Ears flirt met Afrikaanse muziek en derhalve het spoor van Talking Heads volgt. Heel bijzonder meer…