Rootsrock zoals je die kunt verwachten van Todd Thibaud op zijn nieuwste album Waterfall (Blue Rose/Sonic Rendezvous). De melancholische powerpop van de Amerikaan uit Boston, Massachusetts, is zo degelijk als wat. Er is helemaal niets mis met dit soort mannenmuziek. Rocken als Buffalo Tom. Rocken als Graham Parker. En in het met blazers opgetuigde Hollow als Springsteen en Southside Johnny. Daar tussendoor nummers die aanvoelen alsof je met een warme deken langs het koude water zit terwijl de dag zijn einde nadert (When The Evening Falls). De meer…

Helemaal gek word ik van This Is The Sound Of… (Slow Burn Records) van Drazy Hoops. Die stem. Die stem. Prachtig. Prachtig. Maar, euh, aan wie o wie herinnert deze bijzondere artiest me? Ergens in de platenkast staat iemand die ook zo traag zingt. En laag. Bijna een beetje kreunt. Ik kom er maar niet op. Misschien is er iemand die het wel hoort? Reageren mag! Of misschien kom ik er zelf nog eens op terug als ik het eindelijk weet. Is het iemand uit de paisley underground? Daar denk ik vooral aan. Afijn, niet langer over dooremmeren, eerst maar eens meer…

In een artikel in No Depression uit 2003, toen het nog gewoon een tijdschrift was, werd Maurice Mattei vergeleken met Butch Hancock. Net als de Texaan is deze in Ohio woonachtige Mattei namelijk een veelzijdig artiest. Hij is niet alleen actief als singer-songwriter, maar ook als fotograaf en illustrator. De vergelijking met Hancock snijdt vooral hout omdat ook Mattei liedjes weet te construeren die heel simpel overkomen, maar toch ook een zeker intellect verraden. Darker Angels – The Country & Western of Maurice Mattei and The Tempers – The meer…

Harde zuidelijke rock met aandacht voor de melodie staat er op If It Ain’t Broke (Swampjawbeamusic) van het uit Arizona afkomstige kwartet Hogjaw. De vier kerels van deze band zijn al vrienden sinds de highschool en dit is hun vierde album. Het gitaarwerk van Kreg Self geeft de binnenkomer One More Little One direct smoel en de zang van Jonboat Jones (tevens gitaar) is ook overtuigend. Ze zijn niet voor een gat te vangen, deze mannen. De southern rock met soms wat boogie of een snipper grunge doet op Am I Wrong? sterk

meer…

Er zijn wel honderd verschillende redenen waarom soldaten afreizen om oorlog te voeren, maar bij terugkeer worstelen ze allemaal met dezelfde demonen. Op een kwade dag nemen die de controle over. Op Still Fighting The War (Music Road Records/Munich) schetst Slaid Cleaves het trieste lot van veel militairen na een missie. De Amerikaan schreef weliswaar een kritische tekst, toch steunt hij al die mannen en vrouwen die hun leven riskeren in de strijd. Op zijn website is het titelnummer voor minimaal 99 dollarcent te meer…

Rich Burgess was de bassist van Hadacol, een band die zo rond de millenniumwisseling indruk wist te maken met enkele sterke altcountryalbums. Midwestern Wind (eigen beheer) is zijn solodebuut. Met Silver Spoon en Misery Is Company gaat hij overtuigend twangend van start voor iemand die nooit verwacht had dat hij nog eens vooraan op het podium zou staan. Een groots zanger is Burgess niet, maar wie zegt dat een outlaw een groots zanger moet zijn? Het gaat hier om liedjes die lijnrecht van a naar z bewegen. De steelgitaar van meer…

De rauwe folk en countryblues van Charlie Parr had niet misstaan op de soundtrack van O Brother, Where Art Thou? De uit Duluth, Minnesota, afkomstige Parr houdt het op Barnswallow (Tin Angel/Sonic Rendezvous) simpel. Hij valt terug op de basis. Dat is genoeg. Maar let op, dit is traditionele muziek zonder strikte regels. Authentiek. Stampvoetend geeft Mikkel Beckmen (wasbord en nog wat spul dat je nauwelijks kunt scharen onder de muziekinstrumenten) het ritme aan. Dave Hundreiser blaast op mondharmonica en jaw-harp. Parr (resonatorgitaar, meer…

De singer-songwriters Steve Mayone en Kristina Stykos ontdekten in 2006 tijdens een concert van eerstgenoemde dat hun grootouders familie van elkaar waren. En zij dus ook. Ze vonden dat zo leuk dat ze samen gingen werken. The Cousins Project – Beautiful Blood (Thunder Ridge Records) is het resultaat daarvan. Mayone komt uit Brooklyn, New York, en heeft vier soloplaten op zijn naam staan. Stykos woont in Vermont en heeft er drie uitgebracht. De muziek die ze gezamenlijk maken doet vertrouwd aan, het is bedachtzame meer…

In de recensie van Indestructible Machine van Lydia Loveless hebben we het al eens gehad over Todd May. Als gitarist op die plaat maakte hij op een van de nummers indruk met een geluid dat veel weg heeft van Richard Lloyd van Television. Dat we hier te maken hebben met een gitaarman die houdt van catchy liedjes blijkt wel uit de titel Rickenbacker Girls (Peloton Records). Het is een perfect etiket voor een plaat waarin de liefde voor pure popmuziek (alles van The Byrds tot new wave zullen we maar zeggen) duidelijk doorkomt. En wat meer…

De klanken van dobro en mandoline buitelen als golfjes over elkaar, waarna het zeewater nog een eind over het strand spoelt in de vorm van de samenzang van Larkin Poe & Thom Hell. The Sound Of The Ocean Sound (Edvin/Sonic Rendezvous) is het resultaat van een samenwerkingsverband tussen de Amerikaanse zussen Rebecca en Megan Lovell en de Noorse musicus Hell. Opgenomen in de Ocean Sound-studio in Noorwegen. De percussionist Sola Akingbola van Jamiroquai werkte mee aan de plaat. Dit is folkpop voor blote voeten. Kwallen en krabben meer…