Op zijn vorige albums was sprake van Californische honky tonk. Op Poor Man’s Poem (eigen beheer) tapt David Serby uit een ander vaatje. De tranen-in -bierglas-muziek heeft plaats gemaakt voor gewichtiger zaken. Serby zingt als een moderne Woody Guthrie over het leed van de gewone man. Over een indiaan die nogal tragisch zijn eigen leven als een toneelspel opvoert in Wild West Show. Het gaat over Evil Men en soms gaat het over mannen die het recht in eigen handen nemen: I Just Stole Back What Was Mine. Het meer…

Nick 13 draait rondjes op hobbelpaarden. Daar val je maar niet zomaar vanaf. De verzorgde honky tonk op het titelloze Nick 13 (Sugar Hill) kwam tot stand met producers Greg Leisz en James Intveld, terwijl Jim Scott de uiteindelijke mix tot stand bracht. Het toptrio laat deze Nick 13, tevens actief in de psychobillyband Tiger Army, nergens struikelen. De liedjes van de soms lichtelijk als Chris Isaak zingende Nick 13 hebben niet veel meer nodig dan een heldere productie. Dit is klassieke Californische country golvend meer…

Muziek stond niet op de eerste plaats voor Huke Green. Hij schreef gedichten en eigenlijk alleen omdat hij dat artistiek gezien te weinig uitdagend vond, besloot hij die teksten op muziek te zetten. Rustic Poet (eigen beheer) is het sublieme gevolg van die beslissing. De in de bayous van het oosten van Texas opgegroeide Green verhaalt over mislukte levens, zoals in het schitterende Devil’s Shout. You shouldn’t chase a dog in its own backyard, zingt Green met een grommende stem. Qua stem, maar ook qua thematiek zou het Wil Ridge meer…

Nee, nee, nee, met linedance heeft One For The Dance Halls (Stag Records/Sonic Rendezvous) van Jesse Dayton niets van doen. Daarvoor is deze muziek veel te levendig. En als de songs dan toch eens heel langzaam zijn, dan nog wil je niet groepsgewijs in rijen achterlijke stapjes maken, maar heerlijk schuifelen met je partner. Zo doen ze dat in Texas. Pretty Girls Make The World Go Round, aldus Jesse Dayton. Dit zou je willen beleven in een honky tonk in Austin, Texas, maar Jesse Dayton daar aan het werk zien zal niet voor een ieder meer…

Op de een of andere manier is het toch herkenbaar, die canadiana. Alsof ze daar ten noorden van Amerika vooral bedreven zijn in heel losjes de zaken stijlvol aan te kleden. Grant Davidson is er bijvoorbeeld erg goed in. Zijn tweede cd Dust And Violets (eigen beheer) is dan ook een waardige opvolger van het fraaie Tired Lambs For Ashes. De Canadees past wel tussen het rijtje landgenoten als Jerry Leger, Rodney DeCroo en Ron Sexsmith. Een vleugje melancholie wint het nooit helemaal van de toch opgeruimde indruk die Davidson meer…

Joe Fahey maakt al ruim twintig jaar muziek, maar buiten Minneapolis is dat tamelijk onopgemerkt gebleven. Bushnell’s Turtle (Rough Fish Records) is zijn tweede soloplaat, nadat hij eerder vooral actief was in de band Carp 13. De rootsrock van Fahey kan lekker puntig zijn, zo begint het album met Sunday Painter’s Sunday bijna als iets van Buzzcocks. Ook The Art Of Happiness Blues (Even The Dalai Lama Want To Kick Your Ass) gaat die kant op. Half Full heeft een sixtiessfeertje, maar dan toch vooral op de manier zoals garagerock meer…

De liedjes van Diana Jones mogen weliswaar wortels hebben in het verleden, de countryfolk op High Atmosphere (Proper/Rough Trade) valt toch vooral op door haar eigentijdse benadering. De live in de studio opgenomen nummers ademen de waarden van vroeger; de inspiratie haalt Jones uit het nu. Het titelnummer schreef ze na een overstroming van de Cumberland River in Nashville, waarbij haar op een heuveltop gelegen oude houten woning hoog genoeg lag om het droog te houden. Het vervulde Jones met een dankbaarheid meer…

Een man die zingt en danst in de regen, dat is het passende beeld dat Theo Sieben oproept in A Roadsong, het eerste liedje op Until Grass (Dying Giraffe Recordings/Munich). Want dat zou je wel willen doen bij deze muziek. De uit het zuiden van Nederland afkomstige Amsterdammer heeft tien jaar gewerkt aan dit album en het resultaat is er naar. Sieben is singer-songwriter, componist van filmmuziek en multi-instrumentalist in dienst van uiteenlopende artiesten als Paulusma en Raggende Manne. Maar ondertussen meer…

Als ze Brian Wright vragen wat voor muziek hij maakt, dan komt hij meestal aanzetten met ‘iets tussen Woody Guthrie en Velvet Underground’. Dat is echter nauwelijks afdoende om een voorstelling te maken van hetgeen House On Fire (Sugar Hill Records/Munich) te bieden heeft. De vanuit Laurel Canyon, Californië, opererende, maar oorspronkelijk uit Waco, Texas, afkomstige artiest werkt aan een oorspronkelijk geluid dat getuigt van ambities. Zeker op dit House On Fire, want hij koos ervoor meer…