Wat een wijf! Ja sorry hoor, maar aan dat soort taalgebruik valt niet te ontkomen als het de Canadese Romi Mayes betreft. Lucky Tonight (Me And My Americana/Continental Record Services/Munich) is namelijk een steengoede plaat waarop Mayes elf nieuwe liedjes live heeft opgenomen in The West End Cultural Centre van Winnipeg in de Canadese provincie Manitoba. En dat getuigt van lef, want liveplaten dienen toch doorgaans om eenvoudig te cashen met succesnummers of om een periode van creatieve bloedarmoede te overbruggen. Dit met meer…

De dikke kartonnen klaphoes van Freak Flag (Yep Roc/Munich) past helemaal bij Greg Brown, een liedjessmid met een bariton waarmee de dikste bomen kunnen worden omgezaagd. Sterker nog, Brown trilt de stam met wortel en al uit de grond. Zo donker is die stem. Dat donkerbruin wordt trouwens overgoten door een goudkleurig laagje honing, want soepel is die stem wel. Hoe dan ook, een plastic cd-doosje zou een belediging zijn voor zo’n man. De singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Iowa had zijn 24ste album gereed toen een hevig meer…

Efren is een band uit Athens, Georgia, waarvan de leden allen een jazzachtergrond hebben. Niet afhaken nu, want daar is nauwelijks iets van te merken op Rise On Up And Melt (Slo Pro). Of toch? Jazeker, misschien toch. Efren zit namelijk een beetje op dezelfde lijn als Meat Puppets. In het soms ietwat zenuwachtige spel is wat van het raffinement van intelligente jazz waar te nemen. Dat blijft overigens beperkt tot de randjes van de liedjes. Evengoed krijgt dit album er wel een enorme meerwaarde meer…

Bijna zou je denken dat het Richard Thompson is. Net zo’n stem. Net zulk gitaarspel ook. En de melodieuze nummers verraden puur vakwerk. Maar de ervaren Britse folkrocker is het dus niet. Factory Second (Agillator) is het werk van de Amerikaan Neil Getz en het gaat hier om een debuut. Direct al vanaf opener Bad Case Of Passion gaat de vergelijking op. Getz haalt net zulke frisse akkoorden uit zijn gitaar. Daarmee buigt hij het liedje soms een beetje om, een kenmerk van goede popmuziek. Die kwaliteit zit ook in meer…

Matt Jones is een in Brazilië geboren en in Texas opgegroeide singer-songwriter die in zijn huidige woonplaats New York actief is als Two Cent Revival. Dat doet hij samen met multi-instrumentalist en tevens producer Alex Houton. The Devil’s In This Whiskey (eigen beheer) is een ep met twintig minuten folkrock en americana met wat spoortjes van een jamband. Maar dan op een manier zoals The Tragically Hip, dus zonder te verzanden in de noten. In New York is Jones vooral te weten gekomen hoezeer zijn jeugd in de bayous in Texas hem gevormd heeft. Destijds meer…

Alsof hij nooit anders heeft gedaan, zingt David Olney op de ep Film Noir (Deadbeet Records) vijf nummers die op jazzy wijze de stadse sfeer van de albumtitel helemaal visueel weten te maken. The Blues Don’t Care schreef Olney samen met Gwil Owen. Natuurlijk zong hij altijd al blues, ook als hij folkliedjes bracht. Nooit eerder klonk zijn werk echter zo uitgesproken grotestads. Luister maar eens naar Blue Moon Hotel, met een prachtige sax van Jim Hoke. Sergio Webb brengt sfeer op klassieke gitaar en ukelele, Jack Irwin doet het meer…

Het zingen gaat Eilen Jewell zo makkelijk af, dat ze moeiteloos van de ene stijl naar de andere kan switchen. Op Queen Of The Minor Key (Signature Sounds/Continental Record Services/Munich) beweegt ze zich van een jazzy salonsfeer naar krolse rockabilly en ouderwetse country. Zo makkelijk als ze zingt ging het schrijven van de nummers deze keer niet. De artieste uit het Amerikaanse Boston had te kampen met een writers block, dat ze overwon door zich af te zonderen in een kleine hut ergens in de wildernis van Idaho. Inmiddels is meer…

John David Kent formeerde in de jaren negentig samen met Ben Kweller Radish en met die grungeband – zelf hadden ze het over sugar metal – speelden ze op Lollapalooza en maakten ze hun opwachting in de talkshow van David Letterman. Lang niet mis voor de destijds zeer jonge gastjes. Met het album John David Kent (Roustabout Records) begint de Texaan nu aan het vervolg van zijn loopbaan. Het is een uiterst interessant album geworden met een enigszins commercieel aandoend geluid, een vorm meer…

Joy Williams en John Paul White werden aan elkaar gekoppeld tijdens een bijeenkomst voor songschrijvers in Nashville met de opdracht een hit te fabriceren. Voor een andere artiest welteverstaan. De twee bleken uitstekend te kunnen samenwerken en gingen zich The Civil Wars noemen. In Amerika werd het duo opgepikt doordat het nummer Poison & Wine in zijn geheel te horen was tijdens een aflevering van Grey’s Anatomy. Het is te vinden op het schitterende debuut Barton Hollow (Sensibility). Hier is het duo nog nauwelijks opgemerkt meer…

Looking For A Fight (Signature Sounds/Munich) begint met een cover waarop The Sweetback Sisters zingen als Patsy Cline. Daarna is het door Laurie Lewis geschreven Texas Bluebonnets een schitterende uitvoering waarin trompetten de sfeer van een oude cowboyfilm uit Hollywood brengen. Hartstikke retro natuurlijk, maar wel ontzettend goed. Zeker als je bedenkt dat dit uit zes personen bestaand gezelschap – naast de twee zusters (maar niet heus) ook nog vier heren – uit Brooklyn komt. Het titelnummer grijpt meer…