De vier Canadese vrouwen van Oh My Darling hebben het niet zo op treuzelaars. Dat maken ze dan ook direct maar duidelijk in Caught You Looking, het eerste nummer van In The Lonesome Hours (eigen beheer). Een goede raad aan alle mannen die aan de andere kant van het vertrek een leuke vrouw zien zitten: ga er op af! Dus blijf niet de hele avond zoeken naar oogcontact, maar verzamel de moed om ze ten dans te vragen. Voordat de avond voorbij is. Want de vrouwen van Oh My Darling zitten ook maar te meer…

Jimmie Dale Gilmore heeft al sinds de begindagen van The Flatlanders inspiratie geput uit vooroorlogse country. Op Heirloom Music (Neanderthal Records/Munich) brengt hij net als op Come On Back (2005) louter covers. Dat doet hij deze keer met The Wronglers, een stel amateurs onder leiding van Warren Hellman die de baas is van het fameuze Hardly Strictly Bluegrass Festival in San Francisco. De ongedwongen manier waarop hier wordt gemusiceerd past bij deze oude nummers van meer…

Dylan-adepten zijn er meer dan genoeg. Zelden halen ze het niveau van de oude meester. Vooral als schrijver komt het gros tekort. De Canadees Jerry Leger is een positieve uitzondering. Zijn album Traveling Grey (Golden Rocket Records) bevat rake observaties over gewone mensen. Meestal gaat het die personages niet echt voor de wind, zoals de man die verliefd wordt op de Wrong Kind Of Girl. Isabella is een verhalende song in de stijl van Dylan en dat is allesbehalve een diskwalificatie van Jerry Leger. Integendeel zelfs, de jonge Leger
meer…

De mystiek van Mississippi waarover Chris Robinson het had op de hoes van het geweldige Confederate Buddha van Jimbo Mathus is ook aanwezig op Renegade (Ruf Records/Munich) van Lightnin’ Malcolm. Gitaar en drums vormen de basis van de hill country traditie die zijn werk kenmerkt. Achter die drums zit Cameron Kimbrough, een kleinzoon van Junior Kimbrough en dat was een rauwe bluesman die in zijn laatste jaren actief was op Fat Possum. De gitaar is, dat mag duidelijk zijn, voor Lightnin’ Malcolm. Verder zijn op meer…

De hoesfoto lijkt een tafereeltje uit de Amerikaanse burgeroorlog, maar het is toch echt Guthrie Kennard zelf die daar als tweede van links staat op Unmade Beds (NewTex Records). Op de achterkant staat zijn portret groot afgebeeld en dan zie je pas dat er doodshoofden op zijn bandana staan. Dat soort pseudo-stoerheid was vroeger niet nodig, toen sloegen ze elkaar nog gewoon de hersens in. Een beetje stoer is deze al jaren in Texas actieve Amerikaan wel, maar er is absoluut niets pseudo aan hem. Hij verliet in de jaren zestig Virginia en meer…

Chris Robinson van The Black Crowes heeft het op de achterkant van Confederate Buddha (Memphis International Records).over de mystiek van Mississippi. Daar kun je maar beter in geloven, betoogt hij. Onmogelijk om na het beluisteren van deze geweldige plaat van Jimbo Mathus het niet met Robinson eens te zijn. Jimmy The Kid was in 2009 mijn plaat van het jaar en dit Confederate Buddha gaat ook weer hoog eindigen. Zeker weten. Lekkerder kan muziek eigenlijk niet zijn. Mathus begint met een meer…

De leden van Ferrodyne woonden tien jaar in Portland, Oregon waar ze in 2007 deze band formeerden. Een jaar later keerden ze terug naar Tucson, Arizona waar ze waren opgegroeid. Daar namen ze in de Wavelab-studio van Craig Schumacher het debuut St. John’s Day (eigen beheer) op. Het is een album vol atmosferische desertrock geworden en daarmee wordt duidelijk waarom Ferrodyne terugkeerde naar de woestijnstad. St. John’s Day past namelijk helemaal in de door Giant Sand en Calexico vormgegeven traditie die meer…

Inaiah Lujan groeide op in een Indiaans reservaat en dan ben je in Amerika al een beetje een outsider. Het is dus helemaal niet vreemd dat hij aan komt zetten met een lichtelijk verwarrend doch hoogst intrigerend album als Strange Dreams (Blank Tape Records). Het album komt qua sfeer in de buurt van een meesterwerk als Oar van Skip Spence. Psychedelisch is het dus, andere namen die als referentiepunten kunnen dienen zijn Syd Barrett, Big Star, Beach Boys en vooral Beatles. En opmerkelijk genoeg ook The Shangri-Las, niet alleen meer…

Mooie kerel, deze Jeroen Kant. Woont in een vervallen huisje in een Brabants gehucht en heeft met Goud Of Op Je Bek Gaan (Smoked Recordings/Munich/V2) een album vol knarsende Nederlandstalige liedjes afgeleverd. Als Jeroen Kant & Ratten In De Schuur om precies te zijn. Die bandnaam zegt iets over zijn optrekje. Jeroen Kant is zo lui dat hij er moe van wordt en dat valt niet mee, zo zingt hij. De Brabander kan gevoelig uit de hoek komen, maar liever neemt hij de wereld en zichzelf niet al te serieus. Hoe kom je anders op een liedje als Spuuglelijke Baby, dat meer…

Starlight Hotel (Signature Sounds/CRS/Munich) van Zoe Muth and the Lost High Rollers kan de concurrentie aan met Elite Hotel van Emmylou Harris. Het tweede album van deze jonge artieste uit grungestad Seattle moet dus wel erg sterk zijn, want Elite Hotel is een klassieke countryrockplaat uit de jaren zeventig. Misschien dat een ‘verblijf’ in Starlight Hotel zelfs te prefereren is. Zoe ontvangt haar gasten namelijk met zelfgeschreven nummers, terwijl Emmylou voor de composities bij anderen moest aankloppen. Die liedjes meer…