Het strak vormgegeven hoesje van The Heat Run (eigen beheer) maakt al wat duidelijk. The Heat Run is niet een doorsnee rootsband. Samples en een jazzsaxofoon? Geen probleem. Een banjo en accordeon? Natuurlijk! Money Money is een experimenteel liedje en zeer Beatlesk en dan is het helemaal geen wonder dat ook aan Abba valt te denken. Dat laatste zal vooral door de zang van Mandy Schaller komen trouwens. Haar man Mike en diens broer Steve Schaller hebben met The Heat Run een alleraardigst meer…

Ze worden wel de hillbilly Pink Floyd genoemd en die omschrijving valt wel te verklaren. The Grand Slambovians gebruiken een ruim arsenaal aan instrumenten en bouwen daarmee een volle sound als het moet, terwijl altijd rootsinvloeden aanwezig blijven. The Grand Slambovians (eigen beheer) is de titelloze vierde cd van dit gezelschap uit upstate New York. De samenzang komt strijdbaar over, deze mannen zijn niet van plan bij de pakken neer te zitten. Zelfs niet in een nummer getiteld All The Dead Little People. Heeft ook meer…

Over Calafia (eigen beheer), de titelloze tweede cd van het uit San Francisco afkomstige Calafia zijn we al net zo enthousiast als over het debuut Sacred Profanities. Een steelgitaar veegt de door de rest van de band opgeworpen Texas Dust bijeen en dat is een prachtige binnenkomer van dit album. Zo hoort altcountry met respect voor ouderwetse countryrock te klinken. Open Arms doet het daarna met een snellere beat die je van saloons naar honky tonks doet stuiteren. In Funeral Home Blues is nauwelijks tijd voor meer…

Een van melancholie doordrenkte lap steel kenmerkt de sfeer van Ghost Of Red Mountain (Blank Tape Records) van The Changing Colors. Dit door de tweeling Conor en Ian Bourgal aangevoerde gezelschap richt zich op dit album in het geheel op het trieste verhaal van Emma L. Crawford, die in 1891 in Manitou Springs, Colorado op veel te jonge leeftijd bezweek aan tbc. Ze zou dat jaar trouwen. Het Amerikaanse plaatsje eert haar jaarlijks met een festival tijdens halloween dat begint met een lijkkistenrace. De tweeling Bourgal meer…

Jude Davison speelt alle instrumenten die je kunt verwachten op een rootsplaat. Jude Davison beheerst nogal wat stijlen die soms een beetje weglopen bij wat zoal gebruikelijk is in rootsrock. Jude Davison is een alleskunner en een veelschrijver. Eerder waren we al zeer enthousiast over Circo De Teatro (zie hieronder), deze keer steken we gaarne de loftrompet over Outskirts Of Eden (Pigeon Moods Music), een in een dikke digipack gestoken dubbelaar met een boekwerkje met alle teksten. Zo hebben we het graag! Liefst 27 nummers en het meer…

Gloedvol, dat is het belangrijkste woord om het titelloze Ray Ganucheau & Bande Le Rois (Plyrz) te omschrijven. Ganucheau is zo’n zanger die de voorzichtige uithalen net niet voluit weet te brengen. En daar geen punt van maakt. Dat komt wel vaker voor bij blanke zangers die met veel soul zingen. Niet alleen die lichtjes hese stem van Ganucheau heeft het, ook de band speelt met dat voor het genre typerende gemak. Losjes. Als achteloos inparkeren. Wellicht dat er bij dat woord soul trouwens aan wat andere muziek wordt meer…

Een aangename verrassing is dit Wild Hares (eigen beheer), het betekent namelijk een hernieuwde kennismaking met de te lang van de radar verdwenen Tracy Santa. Wie is Tracy Santa? Wat staat er van hem in de platenkast? Daarover zo meer, eerst even vertellen dat Wild Hares een duo is waarop Santa (gitaar, zang) samenwerkt met Michael Salkind (drums). In 1985 verscheen op het Franse Lolita-label de elpee Instant Sunshine van 84 Rooms, een door Tom Mallon geproduceerd album vol new wave en moderne, zenuwachtige rockabilly meer…

Aan het eind van een drie weken durende tournee door Canada nam de Amerikaan Jonathan Byrd in een sessie van zes uur dit Cackalack (Waterbug) op in de schuur/studio van steelgitarist Ken Whiteley in Toronto. Byrd en zijn Canadese begeleiders hielden het simpel: geen koptelefoons en geen technische fratsen. Gewoon samen musiceren zonder terug te luisteren en te perfectioneren. Collega Corin Raymond die alleen maar langs was gekomen om van de gebeurtenis getuige te zijn, kreeg ook een microfoon meer…

In Israël kwam Get Closer (Ada Global/Rough Trade) van de in een kibboets opgegroeide Geva Alon al uit in 2009. In Nederland ligt dit magistrale album vanaf nu in de winkels. De Israëlische singer-songwriter valt in de categorie americana, maar zijn muziek kent evenveel Britse invloeden. Zo opent Alon met de gedragen nummers Here Comes The Time en Help Me Girl die niet hadden misstaan op een van de klassieke albums 1 tot en met 4 van Scott Walker. Zijn stem met groot bereik valt verder te vergelijken met Leonard meer…

De op een ongepolijste manier zingende Rachel Brooke geeft af en toe de tradities die de basis vormen van haar werk een flinke opdonder. De kern van het album Down In The Barnyard (eigen beheer) ligt in oude Appalachenmuziek. Maar ze kan zomaar heel verrassend een elektrische gitaar oppakken, waarmee ze als een punker door de melodie klieft. Brooke gaat als zangeres ook al dwars door muren. Dat doet ze niet bewust of geforceerd; haar stem heeft nu eenmaal die ongekende kracht. Wat daarvoor zorgt? Het op een toonhoogte meer…