De Australische ruimte waait door de longen van Jamie McPherson. Een weids landschap. Trage beweging. En daar dan over zingen met een zekere voornaamheid. Dat is in het kort hetgeen Meeting Place (eigen beheer) van Jamie McPherson te bieden heeft. Het duidelijkst is dat landschap waar te nemen in A Midsummer In A Soutnern Land, het eerste nummer van dit album. Het gaat over de omgeving van Strathalbyn, de woonplaats van McPherson ten zuiden van Adelaide. Dat McPherson enerzijds doet denken aan Triffids (het ruimtelijke geluid) en anderzijds meer…

Trey Johnson was de spil van Sorta, de band uit Dallas die na de moord op Carter Albrecht ophield te bestaan. Where The East Ends (Idol Records) is de tweede soloplaat van Trey Johnson. De goed geconstueerde popwerkjes verraden Britse invloeden (Beatles, Winwood) die op het avontuurlijke Rain perfect samengaan met een beetje Beach Boys. Naast die verfijnde pop met sporen uit de jaren zestig en zeventig, staan er op Where The East Ends ook meer organische werkjes zoals Born & Raised, dat zo uit de schuur van meer…

De twee covers waarmee de jonge Amerikaanse Glenna Bell Perfectly Legal: Songs Of Sex, Love And Motion (eigen beheer/Sonic Rendezvous) opent, maken onmiddellijk duidelijk dat we hier te maken hebben met een authentiek talent. Met haar schitterende stem, waar de hele historie van countrymuziek doorheen klinkt, eigent ze zich liedjes van anderen toe alsof ze ze zelf geschreven heeft. Frankie And Johnny is naar de eerste persoon omgewerkt, waardoor werkelijk de indruk ontstaat dat meer…

Op The Service Of Song (eigen beheer) zijn twaalf gedichten van Byron Herbert Reece (1917-1958) op muziek gezet door Jim Clark, een schrijver en musicus uit North Carolina. Het eerbetoon aan de volgens Clark ondergewaardeerde dichter uit de Appalachen krijgt een enorme meerwaarde door de manier waarop wordt gemusiceerd. The Service Of Song klinkt namelijk als overwegend akoestische countryrock uit de beginperiode van het genre. Denk vooral aan een band als Dillard & Clark, dat is namelijk helemaal de sfeer die meer…

Hey Mavis is een trio uit Akron, Ohio, dat op Red Wine (eigen beheer) blijk geeft van een eigenwijze opvatting over akoestische folkmuziek. Soms horen we oude folk, zoals op Tell Me Lover True, maar de ruim vijf minuten dat het nummer duurt, geeft al aan dat de ambities van Hey Mavis hoger reiken. Er gaat iets dreigends uit van het nummer, ondanks het heldere belletje en de fraaie zang. Eenzelfde soort bekoring als het werk van iemand als Alela Diane roept het op. Het titelnummer klinkt trouwens eerder als nette pop uit de jaren vijftig. Niet zo meer…

Natuurlijk kwam D.W. Brandt niet op 25 mei 1880 ter wereld. Het is slechts een van de verhalen waarmee de artiest uit San Francisco komt aanzetten. Zo zouden de nummers op The Great Migration (eigen beheer) zijn opgegraven en uit 1935 stammen. Een rijke fantasie heeft hij, deze verhalenverteller. Twaalf nummers staan er op The Great Migration en die zijn zonder uitzondering interessant. Brandt heeft een goede heldere stem, die hem soms naast iemand als Josh Ritter of Josh Rouse plaatst. De baslijnen op opener Pretend zijn powerpop, meer…

Robert Hunter schreef het merendeel van de teksten voor 7 Walkers (Response Records/Munich). De tekstschrijver voor Grateful Dead, tegenwoordig actief voor artiesten als Jim Lauderedale, is betrokken bij 7 Walkers door Bill Kreutzmann, drummer en mede-oprichter van de Dead. In 7 Walkers werkt hij samen met Papa Mali, de gitarist uit Austin, Texas, die vooral invloeden uit buurstaat Louisiana verwerkt in zijn muziek. Zo ook op dit titelloze debuut. Sue From Bogalusa is swampy als C.C. Adcock, terwijl Louisiana Rain meer een Waitsiaanse meer…

Zou er in Texas iets overblijven van de smaakvolle melange van jazz en rootsmuziek waarmee Bart de Win zich had onderscheiden op zijn debuut The Simple Life, dat was toch wel de vraag toen bekend werd dat de Brabander zijn tweede album door Walt Wilkins zou laten produceren. Weliswaar is er iets minder jazz, toch kunnen we gerust zijn. De Win heeft op Little World (Munich) zijn Europese gevoel voor stijl niet verloren. Nou is Walt Wilkins natuurlijk ook niet de meer…

Ook op What Makes Bob Holler (Proper/Rough Trade) levert Hot Club Of Cowtown wat je kunt verwachten met zo’n bandnaam: Franse zigeunerjazz en western swing. Het is echter de vraag of dat reden is om uitgelaten te schreeuwen. Daarvoor is de aanpak wat te museaal. Heeft overigens ook alles te maken met de manier waarop dit album is opgenomen. Alsof het trio daadwerkelijk is teruggekeerd naar de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Dat was de tijd van Bob Wills en meer…

Collega’s lopen al sinds het titelloze (het debuut heet Me I’m Feelin’ Free, zie reacties onder deze recensie) in 1977 verschenen debuut van Marshall Chapman weg met de lange blonde countryzangeres. Op de achterkant van die elpee staan aanbevelingen van Cowboy Jack Clement, Jessi Colter, Linda Hargrove, Dave Hickey, Waylon Jennings, Mary Kay Place, Ian Tyson alsmede enkele muziekjournalisten. Dit Big Lonesome (TallGirl Records) doet het met aanbevelingen van Rodney Crowell, Kris Kristofferson, Todd Snider, Mary Gauthier en zo nog wat volk. Toch is Marshall Chapman nog altijd tamelijk meer…