Er gingen heel wat draaibeurten aan vooraf totdat eindelijk de naam me te binnen schoot waar ik steeds naar had gezocht. Solstice (eigen beheer) van de uit Florida afkomstige Lee Bryant deed me aan iemand denken, maar aan wie? En opeens wist ik het dus. Moon Martin was de naam waar ik naar had gezocht. Want tja, die stem van Lee Bryant blijft ook een beetje op een toonhoogte hangen. Als een auto op cruise control over een lange kale weg. Saai? Allerminst! Op die manier kun je namelijk goed om je heen kijken en van de omgeving genieten. En dan meer…

Nadat onlangs Bob Wills onder de aandacht werd gebracht door Hot Club Of Cowtown, wordt nu een andere pionier van de western swing voorgesteld door een enthousiaste groep Texanen. The Great Recession Orchestra vraagt zich namelijk af: Have You Ever Even Heard Of Milton Brown? (NewTex Records). Met een ruime bezetting van tien personen volgt dit orkest het principe van de big band zoals dat in western swing gebruikelijk was. Daarbij gaan ze heerlijk schuifelend voorwaarts over de houten vloer van een danszaal ergens meer…

Ze noemen het lavalamp-country in Portland, Oregon, en dan hebben ze het over al die bands uit die Amerikaanse stad die muziek maken die is verwant aan de vrijgevochten country van eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Brad Creel & the Reel Deel verwijzen graag naar Johnny Cash, John Prine en Flying Burrito Brothers. Of de tweede cd ook zo klinkt? Probably Not (Mazama Music). Nou ja, een beetje natuurlijk wel, maar veel meer doet dit lekkere werkje denken aan Ben Vaughn. Brad Creel is een humoristische meer…

Dat jazz en americana uitstekend samengaan is al meer dan eens bewezen. Vrij recent nog door Peter Gallway en onze eigen Bart de Win. De in Michigan opgegroeide Charles Danek laat als Coin ook horen hoe zulks moet op het ronduit imponerende Ride What You Can’t Change (eigen beheer). Het album wordt omschreven als a jazz/americana travelogue en dat het om een reis door Amerika gaat, blijkt ook wel uit songtitels als Start Over In Ohio en Colorado Bound. Het meest nog doet de schitterende muziek op deze cd denken aan Murder Of meer…

Lake Street Dive heeft de potentie om door te breken naar een groot publiek. Het titelloze derde album Lake Street Dive (Signature Sounds/Munich) heeft die mengeling van jazz, soul en rootsmuziek waarmee iemand als Norah Jones een wereldster werd. Dat is niet louter te danken aan de uistekende zang van Rachael Price, de rest van de band is al net zo bepalend. Met name de trompet spelende gitarist Mike Olson is verantwoordelijk voor het specifieke geluid van deze Amerikaanse meer…

John Courage is een jonge artiest uit Californië die met Lovers Without A Care (Frogville Records) een fraai album heeft gemaakt waarop strand en woestijn in elkaar overlopen. Zanderig klinkt het en dat kennen we wel een beetje van dit platenlabel, waarop immers ook Boris McCutcheon zijn platen uitbrengt. Opener Stuck In Encinitas zou van Boris of Sidewinders kunnen zijn: toetsen en doordraaiende elektrische gitaren. De zang klinkt nogal westcoast. Kortom, een fraai samengaan van Arizona en Californië. Angel Of Death heeft een desolate meer…

Ze spelen zoals ze er uit zien op de binnenkant van het klaphoesje: een beetje slordig. Pariah Beat bestaat uit Nick Charyk (zang, gitaar), Billy Sharff (zang, fiddle, gitaar) en Emily Eastridge (zang, bas), maar op de foto hangen ze met vijf personen rond een oude caravan. Daar zitten ongetwijfeld enkele van de gasten op deze nog geen half uur lange cd bij. Bury Me Not (eigen beheer) is de tweede cd van de band uit Vermont. Het titelnummer is een beetje spaghettiwestern, een beetje cowpunky en vooral heel veel Pogues. Deze meer…

Een album dat heel langzaam zijn schoonheden prijsgeeft, dit Indio Sun & Other American Ballads (eigen beheer) van Scott Claassen. Dat past wel een beetje bij muziek die al in 2006 werd opgenomen, maar pas nu op cd is verschenen. Claassen maakte deel uit van The Broken West en tussen optredens door ontstond track voor track dit album. Dat verklaart ook de lange lijst van begeleiders. Claassen heeft een hele mooie heldere stem waarin iets van de zachtmoedige hippie schuilt. Op Great Escape denk je aan de sixties van meer…

Een beetje vals zingt Miss Lana Rebel soms. Onvast vooral, alsof de noten soms naar onverwachte punten springen. Dat klinkt eerlijk gezegd erg lekker, helemaal met die begeleiding van haar losjes spelende band. Miss Lana Rebel and the Broken Promises is een gezelschap uit Portland, Oregon, ook al staat op de website dat de rebelse dame voorlopig in Tucson, Arizona, is neergestreken. Mistakes We Can Live With (eigen beheer) is een eerlijke cd-titel. Maar vergis je niet, de onbekommerde aanpak van deze band is verre te meer…