Op Once The Sun Goes Down (eigen beheer) verwerkt de Canadese Lynne Hanson een verbroken relatie. In When Lovers Leave beschrijft ze hoe de energie in een ruimte kan stilvallen, nadat de ander vertrekt. Na dat eerste nummer lijkt ze de zaken direct voortvarend op te pakken in het schitterende Rest Of My Days. Zo makkelijk is het natuurlijk niet, want op het derde liedje (Here We Go Again) wordt duidelijk dat ze nog niet toe is aan een nieuwe liefde. Singer-songwriter Hanson nam het meer…

Net als Bravo Johnson brengt Paul Inman de luisteraar terug naar de jaren zeventig van Neil Young. Net als Bravo Johnson komt Paul Inman uit Los Angeles. Net als Bravo Johnson slaagt Paul Inman er in om oude tijden te laten herleven met een persoonlijke stijl die opmerkelijk genoeg geheel niet gedateerd aandoet. Songs Of The Broken Earth (Mojave Moon Records) van Paul Inman’s Delivery is, kortom, een aanrader van jewelste. Een uitgekristalliseerd werkstuk dat organische aandoet, wat wellicht te maken heeft met de werkwijze. Songs Of meer…

Op Tern Rounders (eigen beheer), het titelloze debuut van de uit Albany, New York, afkomstige Tern Rounders wordt inspiratie gezocht in oude countryrock, die toch echt aan de andere kant van Amerika ontstond, namelijk in Los Angeles. Naast de vertegenwoordigers van het genre uit Californië in de seventies zijn ook meer recente namen als Gillian Welch en David Rawlings een voorbeeld voor de vier mannen en vrouw van Tern Rounders. Songschrijvers Marc Clayton en Kim Kilby slagen weliswaar meer…

Andrew and the Punchers komen uit Dayton, Ohio, een stad met een zekere reputatie op het gebied van garagerock. No Longer A Lover (eigen beheer) is een tamelijk druk plaatje met slechts af en toe een rustpunt, zoals de spookachtige steelgitaar in het daardoor naar Triffids neigende Hide & Seek (For Her). Garagerock met soul is er in Timewaster. Veel van de nummers van Andrew Smith (zang, gitaar) laten zich omschrijven als jachtige new wave. Maar in Shitty Teeth brengen de gitaren zomaar wat southern rock binnen in die Engels meer…

No Blues is bezig met de afscheidstournee. Mis het niet, want wat dit collectief tot stand heeft gebracht in een tijdsbestek van vijf jaar is werkelijk bijzonder. Op Hela Hela (Continental Europe/Munich), het vierde en laatste album van No Blues, is nog altijd sprake van een stijgende lijn, zodat de band op het hoogtepunt stopt. Het is dan ook moeilijk voor te stellen dat de groepsleden in de toekomst nooit meer iets samen zullen doen, dat zou immers ook het einde betekenen van de muziekstijl arabicana, de term die werd bedacht voor de meer…

Het meest duidelijk is de funky aanpak van Bow Thayer & Perfect Trainwreck in Good Time To Holler, een nummer waar het pad van Little Feat wordt betreden. Bottom Of The Sky (eigen beheer) werd op de ouderwetse manier opgenomen. Gewoon samen musiceren in de studio. Dat gebeurde in Levon Helm’s Barn in Woodstock. De cd begint goed met de soulrock van Buffalo Joe, waar de doorduwende kracht van deze band meteen goed op de rails staat. De tempowisselingen en ritmeverstoringen worden soepel uitgevoerd. Bow Thayer & Perfect meer…

Met die heldere hoge stem heeft Griffin House me toch weer direct te pakken op The Learner (Evening Records/Nettwerk/ Munich). House is een vertegenwoordiger van de poppy kant van het rootsspectrum. Iemand die houdt van de FM-sound van de jaren zeventig. Goed geproduceerde liedjes die voldoende leven te bieden om ook buiten de studio te overtuigen. Just Another Guy zingt Griffin House en dat is de spijker op zijn kop. Zijn liedjes gaan over liefdes die zich afspelen in Suburbia. Just Another Guy zou ook meer…

Met het geweldige Outskirts Of Town vestigde Dan Baker zijn naam al bij hen die een goed debuut op waarde weten te schatten. Dit Sad Song Junkie (Trespass Music) is zelfs nog beter schreef ik bij de verklaring van de vierde positie in mijn top 10 van mooiste platen uit 2010. Sad Song Junkie wordt ten opzichte van het debuut, waar we ook al vijf sterren voor uitdeelden, nog eens extra opgetild door de werkelijk wonderschone arrangementen. Dan Baker schrijft net zulke sterke teksten als naamgenoot Sam Baker en de singer-songwriter uit Boston werkte die meer…

De toorts van de cowpunk blijft fel branden in de handen van Pete Berwick. Give It Time (Shotgun Records) staat weer vol altcountry van het hardste soort. Berwick heeft in de dertig jaar sinds hij debuteerde veel tijd verknoeid, zo verbleef hij wel eens in een gevangenis, maar met tonnen aan energie is hij hard aan het werk om alsnog zijn naam te vestigen als frontman van de cowpunk. Hij schreeuwt over Jesse James en een hurricane terwijl de gitaren raggen en de ritmesectie doordendert. Want natuurlijk is Berwick nog altijd de Renegade meer…

Alles wat over Skylight Exchange van The Sparkleberries werd geschreven, kan hier eigenlijk wel worden herhaald voor New Treedwelling (Quesbar Records) van Ken Kleinfeld. Dat klinkt als een wat vermoeide constatering, maar niets is minder waar. Op deze in alle opzichten naar Lou Reed verwijzende stadse rock-’n-roll ben je niet snel uitgeluisterd. Toegegeven, het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden, maar dat is ook echt niet nodig als een cd zo lekker doorrolt als dit New Treedwelling. En voor een nummer als Back In The Stone Age, met meer…