De bron van Miriams Well is gegraven door Miriam German en Mark Bowden. Zij schrijft de songteksten, hij knutselt de composities in elkaar. Indians And Clowns (Buckin Savior) is het debuut van het duo, dat tot stand is gekomen met behulp van musici uit Portland, Oregon. De cd begint met het titelnummer, dat ietwat indiaans aandoet, atmosferisch ook, alsof Daniel Lanois er bemoeienis mee heeft gehad. Maar in dit geval gewoon de verdienste van multi-instrumentalist Bowden, die niet vies is van wat loops, samples of een synthesizer als meer…

Meadowland is een Zweeds viertal met de klassieke bezetting van bas, drums en twee gitaren. Harbours (Oaks Of Mamte) laat zich overigens vooral beluisteren als het werkstuk van twee singer-songwriters die de handen ineen geslagen hebben. Josef Bernberg en Robin Tinglöf schrijven verfijnde popsongs die nergens echt zoet worden. Daarvoor klinken ze te ijl en daardoor wat ongrijpbaar. Ongeveer zoals het tafereel van de hoes. Die onnadrukkelijke manier van musiceren kennen we van meer…

De naam Joshua Black Wilkins kende ik enkele maanden geleden al toen ik dit While You Wait (eigen beheer) van Joshua Black Wilkins & The Forty Volts voor het eerst op de site van CD Baby zag staan. Maar waar kende ik die naam toch van? De website van deze ingezetene van Nashville bracht uitkomst. Joshua Black Wilkins is ook fotograaf en heeft op Flickr prachtig werk staan, dat ik al dikwijls bekeken had. Op zijn foto’s figureren alternatieve randfiguren uit Nashville. Modellen en natuurlijk veel musici. Zelf hoort meer…

Dat Los Angeles nog altijd een prima voedingsbodem is voor ambachtelijke countryrock blijkt maar weer eens met dit Tonight I Ride (Round Hole Records) van Tom Corbett. Deze snarenliefhebber komt hier aanzetten met een fraai album met het soort akoestische regelmatig tegen bluegrass aanschurkende countryrock dat teruggrijpt op de begindagen van het genre. Geen wonder met mensen als Herb Pedersen en Jonathan McEuen om je heen. De meerstemmige vocalen vliegen over de canyons alsof de countryrock nooit vleugellam meer…

De Amsterdammer Edo Donkers is gefascineerd door Amerika. A Sense Of Home (Continental Record Services/Munich) is een cd waarvoor hij inspiratie opdeed tijdens een maandenlange reis door het zuidwesten van de VS. En vond hij er het ultieme thuisgevoel? Ja en nee, zo blijkt uit de titelsong. Oh drive on / On that stretch of road running westbound / Won’t you ride on / Oh that troubadour’s hallowed ground / Now I can’t seem to grasp it, no matter how I try / Guess that I’ll be looking for a home / Right until the day I die meer…

Net als Jim Lauderdale en Radney Foster maakt Trevor Alguire het soort onvervalste country dat in de eerste plaats vooral verrassend tijdloos klinkt. Niet ouderwets, hou op, allerminst. De liedjes en aanpak van deze Canadees passen helemaal in het straatje van iemand als Marty Stuart, ook iemand die tradities mengt met een eigen persoonlijkheid, zodat van veilig sjabloneren geen sprake kan zijn. Now Before Us (eigen beheer) is, zoals al wel uit voorgaande woorden kon worden opgemaakt, een uitermate geslaagd album. Geef dit meer…

De Brabantse Hilde Vos ambieert een loopbaan als Ilse DeLange. Dat getuigt van ambitie. Je kunt er ook vraagtekens bij plaatsen. Is muziek de ware inspiratiebron? Of is het Vos te doen om de populariteit en roem? Op het debuut A Heartbeat Away (Continental Record Services/Munich) worden die vragen nog niet beantwoord. De pas 24-jarige Vos toont te weinig een eigen gezicht op dit nogal brave album. Vooral het door haar zelf gepende Living On Lies is allesbehalve opwindend en het rare nogal gemaakte Dolly-lachje op meer…

Op het titelnummer Illinois, Kentucky, And Tennessee (eigen beheer) verkent Chris Black akoestische powerfolk, maar hij slaat nog veel meer wegen in, zodat er makkelijk nog enkele andere staten aan de titel van zijn album hadden kunnen worden toegevoegd. Alone is een lekker zwalkend walsje met dronken piano. The Purgatory Blues is countryblues met de nadruk op het jammende karakter met percussie, slidegitaar en handgeklap. Het doet wel wat denken aan een vergeten band als Soulhat en ook Papa Mali. Red Doors wordt meer…