Het besef dat Nederlandstalige muziek wel degelijk de moeite waard kan zijn, kwam voor mij pas met het in 2005 verschenen topalbum Laagstraat 443 van JW Roy. Zo af en toe verschijnen er albums die dat laat verkregen inzicht bevestigen. Zoals dit Voor/Achter (Continental/Munich) van BJ Baartmans, net als Roy een Brabander overigens. Deze tiende plaat van Baartmans, die al dertig jaar in het vak zit, komt met een aardige bonus. Op Voor brengt hij nieuwe nummers en op Achter meer…

Het besef dat Nederlandstalige muziek wel degelijk de moeite waard kan zijn, kwam voor mij pas met het in 2005 verschenen topalbum Laagstraat 443 van JW Roy. Zo af en toe verschijnen er albums die dat laat verkregen inzicht bevestigen. Zoals dit Wachten Op De Klap (Munich) van Mathijs Leeuwis, net als Roy een Brabander overigens. Het album begint met een Waitsiaanse bewerking van Saint James Infirmary en een tekst over immigranten. De liedjes van Leeuwis gaan over het lief en leed van alledag. Herkenbaar en meer…

Het bloed van de verliezer van een shootout is opgedroogd. Donkerrood gekleurd. Bijna verdwenen in het weggeblazen woestijnzand. Old Blood (Loud+Clear) van John Meeks uit San Diego is een cd boordevol sfeer. De stoffige woestijn is het domein van Meeks. Met zijn gortdroge sound moet hij zeker liefhebbers van Calexico aanspreken. Op I’m Alone, I Am Lonely is hij er ernstig aan toe. Als een bij cactussen houvast zoekende doolt hij rond, zijn stem trilt als een luchtspiegeling. Het nummer eindigt met het geluid van de wind via een zingende zaag meer…

De psychedelische folk van de Amerikaan David Morrison heeft Engelse trekjes. Landlocked (eigen beheer) is een tamelijk kale cd, die door de voordracht van Morrison echter geen moment als zodanig overkomt. De zang van de uit Dubuque, Iowa, afkomstige artiest is lichtjes theatraal. Een beetje als een Jackie Leven bijvoorbeeld. Een andere naam die te binnen schiet is Michael Hurley, mede door de afwijkende manier van gitaarspelen. Zelf noemt Morrison Scott Walker, Jacques Brel en Syd Barrett als invloeden. Meestal brengt hij meer…

When you ain’t Steve Earle you ain’t Neil Young you ain’t Bob Dylan you ain’t no one, verkondigt de Canadees Rodney DeCroo. Maar op deze site denken we daar heel anders over. Constant ontdekken we nieuwe interessante artiesten en over DeCroo hebben we al eerder in positieve zin geschreven. En dat doen we nu ook weer over Queen Mary Trash (Northern Electric Records), een ouderwetse dubbelaar met in totaal 24 nummers, goed voor ruim honderd minuten magnifieke muziek. DeCroo heeft een bijzondere stem die als een scheermes meer…

Het zal niet zo bedoeld zijn, maar de titel van Flicker And Fade (eigen beheer) kan letterlijk worden genomen. Deze nog geen half uur klokkende cd-ep van David Lane begint ijzersterk met Pale Yellow Flowers. Dat is een slepende naar countryrock neigende song waarop blijkt dat de klassieke westcoastsound nog niets aan overtuigingskracht heeft verloren. Het gitaarwerk van Lane zet de bloemen precies op tijd in bloei. Maar na de Flicker van dat eerste nummer volgt op de rest het Fade. Met andere woorden, de meer…

An American Record (Swamp Yankee Records) van Grayson Hugh is allesbehalve een rauwe rootsplaat. Het is eerder, zoals dat heet, adult oriented rock. Zelf heeft Hugh de plaat bij CD Baby ondergebracht in het genre adult alternative pop/rock. Hoe dat klinkt? Misschien geeft een naam als Paul Carrack wat richting aan de sound van An American Record. Hugh kan zingen, zoveel is duidelijk. Een hoge stem; nette witte soul, daaraan valt te denken. En daarmee schiet me de naam van Paul Young te binnen. Kan ook prima aan meer…

Met de countrysoul van I Am Shelby Lynne maakte de Amerikaanse in 2000 diepe indruk. Shelby Lynne won een Grammy Award als beste nieuwe artiest. Beetje vreemd, want daarvoor had ze al vijf cd’s gemaakt. Maar aan de andere kant wel terecht, want na die albums vol onopvallende countrypop was I Am Shelby Lynne een artistieke triomf met haar eigen turbulente leven als inspiratiebron. Tears, Lies, And Alibis (Everso/Proper/Rough Trade) is zo mogelijk nog beter. Lynne produceerde het album zelf, als meer…

Jody White is er in hoge mate verantwoordelijk voor dat zijn vader Tony Joe White niet kopje onder is gegaan in het moeras van de middelmaat. Op het in 2008 verschenen album Deep Cuts joeg zoonlief met beats en loops alle krokodillen naar de walkant, waar vader met zijn machtige donkerbruine stem en funky gitaarwerk het hele spul de baas was. Een prachtige revanche van de plichtmatige groove die White in het gezelschap van gerenommeerde gasten neerlegde op meer…

Luke Powers zingt nog beroerder dan James McMurtry. Net zo eentonig en nog minder toonvast. En toch is dat nauwelijks een bezwaar. Hwy 100 (Phoebe Clair Records) biedt namelijk wel zestien interessante verhalende liedjes. Wat mag je anders verwachten van een literatuurprofessor aan de universiteit? The Ballad Of The Minie Ball, Texas Death Row Blues, World’s Smallest Confederate Veteran, uit de titels valt al op te maken dat de nummers van Powers ergens over gaan. Vaak schrijft hij meer…