Luke Powers zingt nog beroerder dan James McMurtry. Net zo eentonig en nog minder toonvast. En toch is dat nauwelijks een bezwaar. Hwy 100 (Phoebe Clair Records) biedt namelijk wel zestien interessante verhalende liedjes. Wat mag je anders verwachten van een literatuurprofessor aan de universiteit? The Ballad Of The Minie Ball, Texas Death Row Blues, World’s Smallest Confederate Veteran, uit de titels valt al op te maken dat de nummers van Powers ergens over gaan. Vaak schrijft hij meer…

Met David Henry, Will Kimbrough en Fats Kaplin heeft Tori Sparks uitstekend volk over de vloer in de studio waar dit The Scorpion In The Story (Glass Mountain Records) werd opgenomen. De artieste uit Nashville portretteert in dertien nummers evenzovele karakters die ze ontmoette tijdens een tournee door Amerika in 2009. Dat levert een conceptalbum op dat maar niet wil beklijven. Sparks blijft met haar goede bedoelingen steken in nummers die nog niet helemaal af lijken te zijn. Ongetwijfeld is de kunstzinnige aanpak een vooropgezet meer…

You hate yourself, you hate yourself / Spinning your wheels, sitting on a shelf / You hate yourself, you got nothing to lose / Mama you hate yourself. Ach ja, dat gevoel kan soms heel herkenbaar zijn. Als het met zoveel passie wordt gebracht, dan kun je er zelfs bijna van genieten. Zoals op Silvertown (eigen beheer) van Roger Marin Band het geval is. Een heerlijk album vol altcountry met de energie die nodig is om mislukkingen te overwinnen… Zoiets heet dan natuurlijk gewoon rock-’n-roll. De Canadees Roger Marin leerde het vak meer…

We’ll sing this town to sleep, zingt Andrew McAllister op Yakima, en je gelooft hem op zijn woord. Loom en slaperig is namelijk de muziek van Vanish Valley, de artiestennaam die McAllister heeft gekozen. Op Vanish Valley (Hard Bark) gaat hij ongeveer door met wat hij eerder deed met Conrad Ford, waarin hij samenwerkte met Jordan Walton. McAllister is na twee cd’s onder die naam verhuisd van Seattle naar Los Angeles. De multi-instrumentalist McAllister deed bijna alles eigenhandig op Vanish Valley en het eindresultaat heeft eenzelfde soort gelaagdheid meer…

Van Bill Parker had ik nog nooit gehoord, maar de man schijnt al veertien albums te hebben gemaakt. Dit Texas Tales, Vol. 1 – A Compelling Compendium of Broken Hearts & Faded Memories (Bopadu Records) ziet er erg low budget uit. Behalve de drums op Funky In The Bunkhouse is alles de schuld van Miller zelf. Voor de duidelijkheid, dat zijn zijn woorden. De muziek op dit album is overigens helemaal niet zo beroerd. Miller weet aansluiting te vinden bij de vele voortreffelijke collega’s uit Texas. Het barstje meer…

Na bijna dertig jaar songschrijven begon Allan Frank eindelijk te werken aan een debuutplaat. The Road So Far (Apple Farm Music) is dus helemaal niet zo’n onwaarschijnlijke titel voor de eerste cd van deze singer-songwriter uit Hollywood. Het is prettig reizen met Frank. Van Californië neemt hij de luisteraar mee naar The Long, Long Road die hem brengt van Deep In The Everglades naar (On) A Night In Buffalo. Verder gaat het langs de slagvelden van de Burgeroorlog naar een gevangenis in New Orleans. Frank is duidelijk meer…

In de Canadese band Jetset Motel vinden we David Picco terug, die in 2006 met Saturday Night, Sunday Morning een ook hier in Nederland zeer goed ontvangen album afleverde. Het debuut Jetset Motel (eigen beheer) is ook voortreffelijk, wat alles te maken heeft met de fantastische stem van Picco en diens vakmanschap als songschrijver. En de samenwerking met Jimmy Rose (gitaren), Sheldon Kelly (bas) en Dennis Keough (drums) levert Ricco de juiste bodem op om ongemerkt te switchen tussen seventies rock en meer…

Polkagris, wat is dat nu weer in vredesnaam? Een accordeon, een fluitje en een tuba horen we op het nummer met die titel; op onnavolgbare wijze slaagt J. Shogren er in om de polka naar New Orleans te transporteren. Bird Bones & Muscle (JAHA!) staat vol met dat soort momenten. Countryblues is de basis, maar de als professor (in zowel de Amerikaanse staat Wyoming als Zweden) de kost verdienende Shogren gaat flink aan de haal met die roots. Tradities zijn slechts een startpunt voor zijn hoogst originele aanpak. De verhalende meer…

Armadillo Time (eigen beheer) is de derde cd van de Texaanse huisarts Matt Koger. Hij schrijft nummers over het (niet zo) gewone leven van personen die zo maar bij hem in de wachtkamer zouden kunnen zitten. Mile High Love is een liedje waarin hij bijna zijn leven voorgoed zou hebben veranderd, totdat blijkt dat de blondine die hij net met de ogen dicht had getongd een man bleek te zijn… Van dat soort alledaagse gebeurtenissen dus. In Carneytown slaagt hij er in om Jimmy Buffett en Motley Crue in een song te stoppen. Old Man is meer…