Na de zinderende americana van Graveyard Jones was het akoestische Sing This To Yourself van Jake La Botz al net zo huiveringwekkend. Direct op het titelnummer van I’m A Crow (eigen beheer) wordt duidelijk dat La Botz nog steeds in gevecht moet met de demonen: I’m a crow I’m a crow… everybody knows… I’ll never be… the star of the show. Nobody wants me… everybody taunts me… I keep a-moving… because my own voice haunts me. Van de liefde verwacht hij ook niet veel: What if you ever catch me… what do you think meer…

The John Henrys hebben veel meer te bieden dan je op basis van hun niet al te originele naam zou verwachten. White Linen (9LB Records/Linus Entertainment) moet deze band uit Ottawa echt op de kaart zetten. Met de voorganger Sweet As The Grain, gerealiseerd met een budget van slechts 2000 dollar, dwongen ze wat zakelijke contracten af, waardoor ze meer geld te besteden hadden en in een veel professionelere studio aan de slag konden. Het is echter de vraag of het de band goed heeft gedaan. Met de opnamen, vastgelegd op analoge meer…

Eind vorig jaar waren we helemaal in de ban van Dances For The Lonely van American Aquarium. Wat een energie en wat een hartstocht had die plaat. Graham Parker, Bruce Springsteen, Little Steven en Marah haalden we er bij om het geluid van deze band uit Raleigh, North Carolina, te duiden. Het is dan ook een behoorlijk grote verrassing dat dit Small Town Hymns (Last Chance Records) een totaal ander soort album is. Veel rustiger. Niet een plaat om bij door het huis te springen, maar wel een cd die diep in je bewustzijn meer…

Californië vormt nog altijd een vruchtbare voedingsbodem voor countryrock. Neem nu Calafia, een band uit San Francisco. Op Sacred Profanities (eigen beheer) hebben we te maken met een lapjesdeken aan Amerikaanse invloeden die soms lichtjes rafelt, maar waarvan de naden stevig genoeg zijn om mee te kunnen rocken. Eigenlijk precies zoals het ooit bedoeld was in de begindagen van de countryrock. De leden van Calafia komen uit alle windstreken van Amerika en ook dat is niet nieuw. De groepsnaam Calafia meer…

Ze komen uit Georgia en hebben die losse, bijna studentikoze benadering die wel meer artiesten uit die staat kenmerkt. Denk bijvoorbeeld aan REM. Op Scrawled (Cowboy Angel Music) spelen de zes leden van Timber zonder zich al te veel te bekommeren om strakke lijnen. Ze spelen samen alsof ze om een kampvuur zitten. De nummers op Scrawled zijn na een of hooguit twee keer de opnameknop indrukken aan de band toevertrouwd. De voornamelijk akoestische aanpak is folksy, bijna amateuristisch. Met die ongedwongen meer…

Als Joe Thompson begint te zingen over Blue New York op het eerste nummer van Yankee Twang (eigen beheer) is meteen helemaal duidelijk dat die titel niet beter gekozen had kunnen zijn. Zijn donkere stem met een zilveren randje lijkt wel wat op die van Raul Malo. Zeker in een nummer als Luisa! Luisa! dat zo op het repertoire van The Mavericks had kunnen staan. Voor een New Yorker is het toch niet de meest voor de hand liggende richting, maar de klassieke country en rock-’n-roll passen Joe Thompson als de cowboyhoed die meer…

Listen to the songs that the birdies sing, you’ll feel a little better ‘bout everything. Dat zingt Rita Hosking op het titelnummer van Come Sunrise (eigen beheer). Zelf is ze niet een zoetgevooisd zangvogeltje, daarvoor heeft ze teveel bibber in haar stem. Denk eerder aan een kraai. Of een specht. Want Hosking straalt kracht uit. Een scherpe snavel waarmee ze door de bast tikt. Er is geen ontkomen aan, Rita Hosking dwingt tot luisteren. Neem plaats bij haar aan de keukentafel. Een vertrek met een houten vloer met ruwe planken uit het bos meer…

De oorspronkelijk uit Brooklyn afkomstige Brian Kramer woont al jaren in Zweden. De countryblues op Myself And Mine (eigen beheer) wordt met overtuiging gebracht, dat moet ook wel met zo’n titel. Kramer doet zijn ding hier solo op een 1955 Gibson J-50, 1930 National Steel Triolian, NRP National Style O, Eastman 12 string. Zijn stijl laat zich het best vergelijken met iemand als Chris Smither. De ambachtelijke liedjes van Kramer zijn net zo belangrijk als het gitaarspel. Geïnspireerd vakwerk van meer…

Watermelon Slim leerde zichzelf slidegitaar spelen in het bed van een veldhospitaal in Vietnam. De soldaat keerde terug in Amerika als een anti-oorlogsactivist en nam nog tijdens de oorlog een protestplaat op. Daarna nam hij allerlei baantjes en kwam ook wel eens op minder legale wijze aan wat inkomsten. Omdat hij om die reden gezocht werd in Boston verliet hij de oostkust en werd boer in Oklahoma. Hij kweekte watermeloenen en speelde de blues. Net als zijn vorige album is Ringers (Redeye/Bertus) meer…

Baja-western noemen Miguel Garcia & the Vaquetones hun stijl. Te beluisteren op 25 Cent Pony (eigen beheer), het debuut van deze band uit Orange County in Californië. Het laat zich niet moeilijk raden wat dat inhoudt, die term. Dit is een combinatie van honky tonk en tex-mex. De twangende gitaren blazen het zand van de cowboylaarzen en Miguel Garcia poetst de punten met zijn soepele zanglijnen. Op Baja Lady probeert hij in navolging van Chris Isaak de noten op te rekken en dat is toch net iets te hoog gegrepen. Vreemd meer…