De legendarische Pixies worden niet al te vaak genoemd als invloed in de altcountry. Wel door The Famous, een band uit San Francisco. Vooral op het nummer Mano Negra is die invloed overduidelijk. Licht maniakale zang en repeterende postpunk. Niet bepaald alledaags en dat hebben we dus graag. Come Home To Me (eigen beheer) is de opvolger van het al in 2005 goed ontvangen Ligth, Sweet Crude. Na dat debuut zakte zanger/songschrijver Laurence Scott af naar Tucson, Arizona. Daar in de woestijn vond hij meer…

Een kerkorgel verwelkomt ons in een oud leeg kerkje. Het nummer heet It’s Out Of My Hands en het klinkt als een overgave. Dat is het misschien ook wel. Minco Eggersma bracht de winter van 2008-2009 vooral in door in zijn bed, te lamlendig en moe om iets te ondernemen. Een tournee van zijn band at the close of every day werd afgezegd. Totdat Eggersma zich hervond, met dit Hamden By Me (Volkoren/Munich) als resultaat. Minco Eggersma, kortweg ME, nam de plaat in vijf dagen op in een oud kerkje in het Amerikaanse stadje Hamden, waar meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens hebben ze ons compleet verrast met platen die uit een ander tijdperk leken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die lui uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met MC Hansen, een Deen die zichzelf omschrijft als folksinger and guitarslinger? Pariah (Bogrough Records) verraadt vooral de invloed van de Ierse singer-songwriter Luka Bloom. Krachtige liedjes, die Hansen meer…

Van Nederlandstalig moest ik niets hebben, totdat ik enkele jaren terug in de uitverkoop Laagstraat 443 van JW Roy had aangeschaft. Een cd die sindsdien veel vaker in de cd-speler dienst heeft gedaan, dan ik bij die aanschaf kon bevroeden. Roy weet met simpele bewoordingen veel te vertellen, vergelijk hem maar gerust met Sam Baker. Dat niveau heeft Weet Het Zeker… (Munich) niet, maar daarmee ligt de lat natuurlijk ook wel extreem hoog. Wat mij betreft hoeft Roy niet de hulp van anderen in te roepen bij meer…

De Amerikanen Mark Erelli en Jeffrey Foucault brengen op Seven Curses (Continental/Munich) a killer selection of americana murder ballads. Op de afsluiter Wyoming Wind van Erelli na zijn het allemaal covers. Van Philadelphia Lawyer van Woody Guthrie tot Powderfinger van Neil Young gaat het om geïnspireerde uitvoeringen. Goed vooral dat er behalve op akoestische gitaren ook ander snarenspul aan te pas kwam. En elektrische gitaren werden ook opgepakt, daarmee krijgt Johnny 99 van Bruce Springsteen een flink pak op meer…

Blijkbaar heeft Johnny Dowd dozen vol inspiratie over gehouden aan zijn tijd als verhuizer. Na de bijzondere americanafunk van A Drunkard’s Masterpiece uit 2008 is ook dit nieuwe album Wake Up The Snakes (Munich) gewoon weer een meesterwerk. Dowd zuigt je mee in zijn moeras. Hoewel, moeras? De productie is open en sprankelend, dus allesbehalve een moeras. Kim Sherwood-Case (zang, gitaar) staat Dowd (zang, gitaar) wederom bij, evenals Michael Stark (toetsen) en meer…

Behoefte aan gewoon weer eens een nieuwe plaat van Slobberbone? Of in ieder geval iets wat heel goed de vergelijking kan doorstaan? Dan maar eens luisteren naar Devil Showed Me His Hand (Jangly Records) van American Gun. Direct al op opener 13 Women gaat het met van die fijne geknepen zang er stevig aan toe. En Girl In Texas heeft dan met rollende drums en een banjo zo’n rustiger countrymoment. Country door een rockband wel te verstaan. In het openingsnummer zat trouwens ook al een fiddle, direct tijdens de eerste tonen zelfs. De mannen van meer…

Ted Lukas laat nog altijd flinke porties powerpop waaien door zijn rootsrock. Heeft alles te maken met de tijd dat hij nog onder contract stond van Big Deal, een label dat begin jaren negentig toch wel wat aardige muziek heeft voortgebracht. Learn How To Fall (Nine Alarm Records) van Ted Lukas & the Misled is een lekker stevig schijfje met in de zang fijne poprandjes. Forgive & Forget heeft stonesy gitaarwerk, hoewel het ook zo maar de band van Linda Ronstadt op een van de rockende nummers van Simple Dreams had kunnen zijn. Dat stevige is meer…

Je moet maar durven om de artiestennaam Hillbilly Shakespeare te kiezen. Dat was toch de bijnaam van Hank Williams en een vergelijking met de echte Hillbilly Shakespeare valt per definitie in het nadeel uit. Maar wacht even, deze Hillbilly Shakespeare is geen persoon, maar een band. Een trio om precies te zijn. Met voldoende power, jawel. No Great Shakes (eigen beheer) is het debuutalbum van het trio uit Pennsylvania. Natuurlijk staat Hank Williams op de MySpace-pagina bij de invloeden, net als trouwens The Who, Robert meer…

Radio Caroline is een band uit Baltimore, Maryland. Daar aan de Amerikaanse oostkust was die legendarische radiozender toch echt niet te ontvangen, dus hoe die jongens op het idee zijn gekomen om hun band zo te noemen… Willing And Able (Baltimore Records) is een debuutalbum. Het begint sterk met Carolina dat meeslepend is als voorbeeld Van Morrison, totdat op het eind van het nummer de band alle spanning weg laat vloeien door te zoeken naar enkele slappe hooks. We was freewheelin’ like Bob Dylan did long ago, zingt meer…