Hij heeft een stem als een wandeling over een grindpad. En hij struikelde onderweg nogal eens. Mentale problemen, verslavingen, mislukte relaties, dakloosheid, het zat Jared Dustin Griffin niet mee. Maar met Battle Cry Mercy (eigen beheer) tracht hij af te rekenen met de neergaande spiraal. Tijdens de pandemie raakte zijn creatieve geest in een stroomversnelling. Hij schreef voldoende nummers voor een aantal albums. Als al dat materiaal net zo meeslepend is als dit solodebuut, dan kunnen we nog wat verwachten. Hij stort de misère direct uit over de luisteraar op opener My Name Is Cannonball. En meer…

De voormalige frontman van de Italiaanse band Lowlands Edward Abbiati komt sterk voor de dag op zijn tweede soloplaat To The Light (Appaloosa Records). Hij begint met Three Chords And The Truth en dat is toch precies wat we het liefst hebben! Helemaal als het komt in de vorm van fijne powerpop met een knikje naar Squeeze. Nothing Left To Say heeft enigszins in tegenspraak met die titel de energie van een strijdlied. Abbiati zingt met een lichte sneer en gaat van punk naar pubrock. Beetje als Mekons of zo. Just About Now heeft blazers en strijkers, maar toch levert het nummer vergelijkingen op met meer…

Alweer een nieuw album van Steve Yanek. Hij heeft wat in te halen nadat zijn loopbaan begin jaren 80 niet van de grond wilde komen. Daarover hebben we het in vorige recensies al gehad. De nummers voor September (Primitive Records/Hemifran) schreef hij gedurende 18 maanden tijdens de lockdown en pandemie. Het zijn vooral naar binnen gekeerde liedjes. Dat werd niet alleen veroorzaakt door de omstandigheden van die tijd; Yanek vindt inspiratie in de hoogtijdagen van Laurel Canyon, de wijk van Los Angeles waar singer-songwriters als Jackson Browne in meer…

De stem van Lee Gallagher vergeleken we al eens met Jesse Sykes. Op Planes, het eerste nummer van The Falcon Ate The Flower (Clean Livin’ Records), is ook de structuur van het liedje helemaal als bij Jesse Sykes and The Sweet Hereafter. Dat betekent dat Lee Gallagher and The Hallelujah hier psychedelische rock brengen. Muziek die ook fans van Israel Nash zal aanspreken. En liefhebbers van lyrische rock uit de jaren zeventig zeker ook. Met Something Better word je naar dat decennium getransporteerd en kijk je rond of je Rod Stewart of Paul Rodgers ergens kunt ontwaren. Niet dus, zo’n stem heeft meer…

Gestoken in een foeilelijke hoes is Lost At Sea (Blue Elan Records/PIAS) van Chris Shiflett wederom een zijsprong naar rootsrock. We hebben het hier op deze site al vaker gehad over zijn bezigheden in die richting. Op deze nieuwste gaat de gitarist van Foo Fighters kopje onder in nietszeggendheid. Het album begint vreemd met Dead And Gone, want die bijna uitgelaten sfeer strookt niet echt met de tekst waarin hij hoort dat een oude vriend is overleden. Shiflett laat weten dat hij gevoelloos is geworden voor dit soort nieuws. Dat lijkt me niet best. Dat er best wat twang in het nummer zit doet er meer…

De Ierse gitarist Dom Martin heeft meer in zijn mars dan de doorsnee bluesrocker. Hij wordt weliswaar veelvuldig vergeleken met mannen als Rory Gallagher en Walter Trout, maar Buried In The Hall (Forty Below Records) is diverser en subtieler dan je op basis van die vergelijkingen zou verwachten. Als songschrijver en instrumentalist voelt hij niet de behoefte om hout te hakken. Niet dat hij dat niet kan, maar het punt is dat hij veel meer wil. Zo voorziet hij het maatschappijkritische Government van ronde krulletjes op akoestische gitaar. Het is meer folk dan blues, zodat een naam als John Martyn ook genoemd kan meer…

Oude folkies die zingen over een betere wereld, dat is New Old Friends (Berkalin Records) van C. Daniel Boling. De Amerikaan schreef de nummers met Tom Paxton, die ook meezingt op vijf van de vijftien liedjes. Ze beginnen met een belofte aan zichzelf met Get A Life!, een advies van de overleden collega John Prine. Boling en Paxton noemen zich New Old Friends en dat leggen ze uit op Old Friends. Ze kennen elkaar nog helemaal niet zo lang, maar door samen te werken werden ze al snel heel close. Warme gevoelens die doorstralen in de muziek. We Can Still Waltz, dus er is genoeg om meer…

De liefde voor wat ze doen spreekt uit van alles bij The Lasses. Op Near Far (eigen beheer/Sonic Rendezvous) blijkt het bijvoorbeeld uit de uitvoerige beschrijvingen die Margot Merah en Sophie Janna in het cd-boekje geven voorafgaande aan alle teksten. Het gaat op dit album om twaalf liedjes uit Schotland. Dat The Lasses kunnen zingen hebben we hier al vaak opgeschreven. Onlangs nog in een verslag van de albumpresentatie. Wat ze vooral ook goed doen is dat ze die Schotse nummers brengen alsof ze de eersten zijn. Het werk van The Lasses heeft die puurheid. Geen moment heb je het idee dat je naar verhalen uit de tweede meer…