Met haar trillende stem die hoge registers zoekt, zal Anna Ash niet iedereen kunnen bekoren. En met doorsnee country heeft Sleeper (Black Mesa Records) weinig van doen. Ook niet van het alternatieve soort. De capriolen van haar kopstem zijn eerder te vergelijken met het volstrekt unieke oeuvre van de Peruaanse zangeres Yma Sumac (1922-2008). Niet alleen de manier van zingen van Ash is bijzonder. De instrumentatie sluit daar naadloos op aan. De blazers en het kantige spel brengen op Popularity een niet alledaagse vorm van soul. Orgeltje eronder. Ash komt uit de noordelijke staat Michigan, maar meer…

De Zweedse Sofie Livebrant heeft acht gedichten van Emily Brontë op muziek gezet. Oude Britse folk past het best bij dat vaak in wanhoop gedrenkte werk van de Britse schrijfster die leefde van 1818-1848. Weep The Time Away (Rootsy Music/V2) is een uiterst sfeervol werkstuk geworden. Livebrant (zang, gitaar) werkte nauw samen met producer Johan Lindström (gitaar, pedal steel, bas, synthesizer, orgel, piano, zang). Na het als een zucht voorbijtrekkende Mayflowers, valt op Shall Earth No More Inspire Thee vooral het fraaie gitaarspel op. Het voelt aan als oudere folk, maar de combinatie van meer…

Na Mariosa Delta uit 2017 weer eens een nieuw album van Fred Wickham. Als Fred Wickham Caravan deze keer. Met zijn oude maatje Richard Burgess met wie hij ruim twintig jaar geleden al altcountry maakte in de band Hadacol. Town Without Soul (Black Site/Sonic RendezVous) biedt wederom country van het alternatieve soort, met af en toe fijne scheuten soul. Dat laatste vooral als er blazers om de hoek komen kijken. Zoals dat het geval is in Just Because You Can. De gastrol van zangeres Angela Hacker helpt daarbij ook. En met een trage tik op de rand van het drumstel weet je ook altijd precies meer…

Sam Lewis heeft zich bij Martin Harley en Daniel Kimbro gevoegd voor een aangenaam en vooral uiterst relaxed album. Op Harley Kimbro Lewis (eigen beheer) duiken de drie vooral in het verleden. Op Grey Man doen Harley Kimbro Lewis dat zoals Ry Cooder het ook kan. Met respect voor oude tradities en andere culturen. Geen moment oubollig. Het album herinnert ook aan het werk van iemand als Brendan Croker. Neighbors is een grappig liedje over buren die het niet leuk vinden dat ze buren hebben. De Engelsman Harley bracht zijn blues de hele wereld over tijdens avontuurlijke reizen. Kimbro komt meer…

De titel van Neon Dream (eigen beheer) komt uit het liedje Austin Motel, waarmee het album opent. Audrey Spillman kijkt op het nummer terug op de tijd dat ze haar man Neilson Hubbard leerde kennen. De twee reden van Nashville naar Austin om daar wat gerepareerde apparatuur voor in de studio op te pikken. Spillman kende de stad nog niet en ze hadden er een geweldige tijd. De akkoorden glijden langs het neonlicht. Een en al warmte. De intieme sfeer blijft op de meeste nummers behouden. Alleen met de stampende jazzrock van Breakthrough breekt ze daar even doorheen. Ze besluit met meer…

Kees Prins, Paul de Munnik en JP den Tex trekken door het land met het theaterprogramma De Vertalingen. Ze spelen dan nummers van Bob Dylan, Joni Mitchell, Lou Reed, Tom Waits, Robbie Robertson en Neil Young. In het Nederlands dus. Die nummers staan ook op het op Vlieland opgenomen De Vertalingen – 11 iconische popsongs (Cavalier Recordings/Comme Les Chansons). Elf stuks op lp en eentje extra op cd. The Weight van The Band heet hier De Last. En Cinnamon Girl van Neil Young komt langs als Meisje Kaneel. Toch raar dat je pas met zo’n vertaling beseft meer…

Het had zo maar helemaal verkeerd kunnen aflopen met Duquette Johnston. Nadat hij even na de millenniumwisseling uit het redelijk succesvolle Verbena stapte, een band die ooit met Foo Fighters tourde, verloor hij zich in drugsgebruik. Hij belandde in de gevangenis en besefte dat al die shit niet nodig was om goede muziek te maken. De uit Alabama afkomstige Johnston kreeg na drie soloalbums echter te maken met nieuw onheil. Zijn vrouw werd in 2014 na de geboorte van een zoontje ernstig ziek. The Social Animals (Single Lock Records) gaat over hoop houden. Johnston zorgde voor zijn gezin dat hij door meer…

Ook distributeurs en promotors hebben enorme last van de nieuwe regelgeving voor postpakketjes uit landen buiten de EU. Zo bleef een doos vol exemplaren van You Don’t Really Know Me (Black Mesa Records) van de Amerikaan Tim Easton maanden ergens bij PostNL opgeslagen. Kan de politiek geen einde maken aan deze waanzin? Artiesten zijn de dupe. Muziekliefhebbers zijn de dupe. Onbekende artiesten opsporen en die dan vragen om een exemplaar om te recenseren is er niet meer bij. Dat kost veel te veel geld namelijk. Het is ronduit absurd dat je moet betalen om post uit het buitenland in ontvangst meer…