Deer Tick bestaat inmiddels meer dan twintig jaar, maar op hun negende studioalbum Coin-O-Matic (ATO) klinken ze alsof ze nou eens precies weten wat ze willen zeggen. Dat is niet vanzelfsprekend voor een band die de afgelopen jaren het nodige heeft doorgemaakt: een afkickperiode voor frontman John McCauley, de financiële klappen van de pandemie, en een noodgedwongen herbezinning op wat Deer Tick eigenlijk is. De wekelijkse bandvergaderingen in een café in Providence, Rhode Island, het zakelijk runnen van “Deer Tick Inc.” – het klinkt misschien weinig meer…

Zes jaar geleden prijkte Blue Eyes, the Harlot, the Queer, the Pusher & Me van Waylon Payne (zie recensie) hoog op mijn jaarlijst. Een monumentaal mooi countryalbum. En daarna werd het weer stil rondom Payne. Tot nu, twee weken geleden liet de Amerikaanse singer-songwriter een nieuwe plaat op de wereld los: Wayward (Big Loud). Ik kan jullie geruststellen: wederom een album van grote klasse, met 13 songs. Allereerst is Payne een Zanger met een hoofdletter Z. Fijn geluid en een geweldige timing. Daarnaast zijn de gevarieerde songs ook weer om door een ringetje te halen. Alsof je naar een meer…

Het is nu drie jaar geleden dat mijn hond overleed. Ik werd overvallen door het enorme verlies dat ik toen voelde. Ben maanden van slag geweest: geen gekwispel ’s morgens als ik de huiskamerdeur opendeed, geen kop op je knieën, en zelfs de wandelingen die we toch maar bleven maken voelden wezenloos. Precies dat verdriet beschrijft BJ Barham in Favorite Hello op het nieuwe album van American Aquarium, New Ways To Lose (Losing Sight Records).
Een ander verlies, dat van Barhams overleden moeder, is onderwerp van Just Like You, waarin hij vertelt hoe meer…

Dit jaar is Willow Avalon de headliner van TakeRoot. “Willlow Avalon, wie is dat?” zal menigeen zich misschien afvragen. Nee, zo’n naam past misschien niet in het rijtje Kris Kristofferson, Joan Baez, My Morning Jacket , Iron & Wine en Drive-by Truckers die veel bekender zijn bij het americanapubliek. Maar Willow Avalon heeft zich met een paar nummers die vooral via TiKTok veel bekendheid verwierven, in de kijker gespeeld. Onlangs bracht zij haar tweede album, Pink Pocket Pistol (Warner Music) uit, de opvolger van het vorig meer…

We moeten het er even over hebben. Deze plaat wordt op dit moment de hemel in geprezen: lovende recensies alom, en Zoh Amba staat dit najaar ook nog eens geprogrammeerd op TakeRoot. Maar ik snap oprecht niet waar die roem vandaan komt. Amba komt uit de freejazz, waar ze naam maakte als saxofoniste, en maakt op Eyes Full (Matador) een radicale ommezwaai naar gitaar en zang. Misschien zit daar een deel van de verklaring: een freejazz-avant-gardist die opeens singer-songwriter wordt, dat is nieuws, dat trekt aandacht. Maar nieuws is geen kwaliteit, en die twee worden hier volgens mij meer…

Vlak voordat zij deelnam aan de 4th Of July Picnic van Willie Nelson bracht Margo Price als verrassing een album op de markt met protestsongs: Days Of Unrest (Loma Vista Recordings). Het is in feite maar een klein album, negen songs in 29 minuten. En van die negen liedjes zijn er ook nog eens drie instrumentaal (opener San Marcos, San Marcos Theme en het afsluitende San Marcos El Fin). Vijf van de overige zes songs zijn covers. De klapper is Woody Guthries Deportee, een duet met Joan Baez. Mooi gedaan. Erg toepasselijk op de huidige tijd is haar versie van Oval Room van Blaze Foly waarin meer…

We blijven nog even in Zweden, maar op bekend terrein want Thomas Jonsson is bij altcountry.nl geen onbekende. Onder de naam Thomas Denver Jonsson was hij hier jarenlang een favoriet, en met zijn alter ego I’m Kingfisher zet hij die lijn onverminderd voort. Give Up Together (Fading Trails Recordings) is zijn zesde album onder die naam en verschijnt drie jaar na Glue, dat met zijn jazzy, losse aanpak een wat ander geluid had dan wat Jonsson normaal laat horen. Dit keer kiest hij voor iets zwaarders. De songs zijn gebouwd rond rustige drums, akoestische en elektrische gitaren en rijke strijkers, die meer…

Wie Mika Häkki kent als de man achter de loeiende fuzz-bas van doom-zwaargewicht Monolord, wrijft bij dit album misschien even in zijn ogen (eigenlijk: oren). Onder zijn eigen naam, samen met begeleidingsband Dark Yonder — Dan Andreasson (drums), Krister Selander (bas) en Martin Olsson (gitaar) — levert de Fins-Zweedse muzikant geen gram metal af, maar een titelloze plaat (Ella Ruth Institutet) vol donkere americana die gestaag afdrijft richting psychedelica.
Wat meteen opvalt is de gitaar. Waar Häkki’s in zijn stoner-verleden bekendstaat om z’n dikke, zware bastonen, is meer…