Wie Mika Häkki kent als de man achter de loeiende fuzz-bas van doom-zwaargewicht Monolord, wrijft bij dit album misschien even in zijn ogen (eigenlijk: oren). Onder zijn eigen naam, samen met begeleidingsband Dark Yonder — Dan Andreasson (drums), Krister Selander (bas) en Martin Olsson (gitaar) — levert de Fins-Zweedse muzikant geen gram metal af, maar een titelloze plaat (Ella Ruth Institutet) vol donkere americana die gestaag afdrijft richting psychedelica.
Wat meteen opvalt is de gitaar. Waar Häkki’s in zijn stoner-verleden bekendstaat om z’n dikke, zware bastonen, is meer…

In 2021 was Charlie Marie de zangeres uit Rhode Island die klassieke country serveerde zoals oma het bedoelde: Patsy Cline, pedal steel, en een scherp gevoel voor de timing van een goeie clou. Vijf jaar later is er een hoop gebeurd. Het succes van Ramble On (zie recensie) bracht precies de aandacht waar ze niet op zat te wachten, en daarna stortte haar leven in: relatie kapot, een breuk met haar gitarist, een oma die corona kreeg en nooit meer de oude werd, en uiteindelijk het overlijden van haar vader. Marie deed wat mensen in zo’n situatie soms doen: ze propte haar spullen in een Toyota Yaris en ging rijden. Geen plan, geen einddatum, gewoon Amerika. Signs meer…

Cat Clyde heeft een bijzondere stem die je niet snel vergeet. Direct en rauw waar nodig, dan weer intiem en bijna fluisterend — en altijd met die eigenaardig tijdloze klank. Op haar vierde album Mud Blood Bone staat die stem in dienst van haar meest gelaagde en persoonlijke werk tot nu toe. De Canadese singer-songwriter uit Ontario put voor dit album uit haar inheemse Métis-afkomst en een diep ontzag voor de natuur. De songs schreef ze onderweg: in een oude trailer op een boerderij, op een boot in Engeland, vanuit een jetlag-droom ergens in transit. Die nomadische onrust hoor je, maar meer…

Sturgill Simpson doet al jaren alsof hij de regels niet kent — of ze tenminste niet van toepassing acht op zichzelf. Hij kondigde aan dat hij nooit meer als Sturgill Simpson zou optreden, bedacht het alter ego Johnny Blue Skies, en besloot vervolgens dat Mutiny After Midnight uitsluitend op vinyl, cd en cassette zou verschijnen. Geen streaming. Waarna hij het album twee weken voor de officiële releasedatum eigenhandig op YouTube zette, met de mededeling: “Ooops… might’ve just posted the whole fuk’n album on YouTube…. for the real ones.”
De inhoud van het album liegt er ook meer…

De naam GALVEZTON is tegelijk artiestennaam en geloofsbelijdenis. Achter het project schuilt de Texaanse singer-songwriter Robert Kuhn, en de naam verwijst naar zijn thuisstad Galveston aan de Golf van Mexico. Die plek met zijn surfcultuur trok Kuhn ooit uit een diepe depressie. Het drukt ook een onmiskenbaar stempel op dit tweede album, dat zelfs zijn titel ontleent aan een verlaten stripclub aldaar — een detail dat meteen de sfeer zet: melancholiek, een tikje louche. Ocean Cabaret(La Izquierda Records) is een overwegend ingetogen plaat. Kuhn werkt grotendeels solo — schrijven, opnemen, produceren. De songs ademen meer…

Een band die zichzelf One-Eyed Mule noemt, kan eigenlijk alleen maar alt-country maken. Toch ligt het net even anders. De Denen zijn al twintig jaar bezig, en op hun zevende album klinkt dat door. Het vorig jaar al verschenen Lovesongs & New Routes (Sorte Plader) is een verzorgde plaat waarop de band haar mix van folkrock en alt-country aanvult met indierock-invloeden — een richting die het geluid wat opener en toegankelijker maakt, maar het ook wat van zijn ruwe kant ontneemt. De tien nummers zitten goed in elkaar, en op zijn best is de band echt overtuigend. Waiting for the River to Flow meer…

Ooit besprak ik hier, in het hoekje powerpop, al eens een album van The Vapour Trails, een band die bestaat uit de Schotse vader en zoon Kevin en Scott Robertson. Pa Robertson brengt ook onder eigen naam muziek uit. En nu ligt er het titelloze debuut van Robertson, dat gemaakt is door vader en zoon Robertson met de Amerikaanse drummer/toetsenist/producer Nick Bertling uit West Lafayette (Indiana, VS). Tussen de albums van de diverse samenstellingen waarin vader en/of zoon optreden zijn slechts nuanceverschillen op te merken. Op het hier besproken album gaat meer…

Ik ben ooit, toen ik het Green Man Festival bezocht, redelijk teut geraakt in Abergavenny, het stadje in Wales vlakbij waar dit festival georganiseerd wordt. Abergavenny is ook een van de bekendste hits van Marty Wilde (vader van Kim). Hij zingt hierin over de ‘paradise people’ in wier gezelschap hij verkeert. Voor Charley Cruz was dat de inspiratie voor de naam van zijn nieuwe band. De uit Dordrecht afkomstige Cruz was in het begin van dit millennium actief met The Lost Souls, maar die band ging in 2017 ter ziele. De doorstart die Cruz samen met drummer en accordeonist Ronald Croes maakt — zijn jongere broer — is meer…

Nick Dittmeier & the Sawdusters is een trio uit Indiana, dat heel veel optreedt. “On tour forever” zeggen ze zelf. Zo ook nu, want je kunt ze deze dagen nog in onze contreien zien. Ongetwijfeld zullen ze daar ook nummers van hun gloednieuwe album Apparition ten gehore brengen. De plaat begint met het 36 seconden lange Reckless, een lekker stukje cowpunk naar de mensen toe dat naadloos overgaat in het rootsrockende Revenge. Track nummer drie heet All Downhill From Here. Dat moeten we zeker niet letterlijk nemen want het daaropvolgende Scratching At Your Back Door is het hoogtepunt van het meer…