Binnenkort begint Sam Outlaw aan zijn korte toernee door Nederland. Op 13 oktober zal hij een concert geven in de sfeervolle Joriskerk in Venlo. Hij zal daar ongetwijfeld putten uit zijn uiterst goed ontvangen plaat Angeleno (zie ook recensie). Wil je daarbij zijn? Dan kan, want wij mogen een duo vrijkaarten weggeven. Het enige wat je moet doen om daarvoor in aanmerking te komen is, voor 10 oktober, per mail meer…
Nog meer Scandinavische americana komt van de misschien wel toepasselijk genaamde Northern Indians. Achter deze naam gaan John Andersson en Josef Eriksson uit het Noordzweedse Piteå schuil. Het tweede album van het duo, No Shelter In Sight (Rootsy/Sonic Rendezevous) werd in negen dagen opgenomen in een grote schuur. Producer was Matt Schuessler (uit de band van Joe Pug, met wie ze door Zweden toerden) die het geluid klaarblijkelijk express wat ruw gehouden heeft. Nergens klinken de gitaarliedjes van het duo immers gladgestreken. Toch kun meer…
Best gewaagd, om Fleetwood Mac’s The Chain, een van de prijsnummers van Rumours, te coveren, maar Darling West komt er mee weg. Het is namelijk een prachtige akoestische versie die dit Noorse trio op hun tweede album, Vinyl And A Heartache (Vestkyst Records), neerzet. De drie muzikanten, het echtpaar Mari en Tor Egil Kreken en Kjetil Steensnæs, hebben zich gespecialiseerd als stringband. Akoestische en elektrische gitaren, banjo, mandoline, pedal steel, dulcimer en dobro, dat zijn zo de instrumenten die ze beheersen. Daarnaast speelt meer…
Het eerste wat direct opvalt aan American Band (ATO Records) van Drive-by Truckers is de hoes. Die is nu eens niet van de vaste ontwerper Wes Freed. In plaats daarvan zie je een foto van een Amerikaanse vlag die halfstok hangt. Deze plaat gaat over de Verenigde Staten en wat er allemaal mis mee is. De Truckers speelden altijd wel politieke songs, maar American Band is in zijn geheel een politieke plaat. Al in het eerste nummer gaat het over Ramon Casiano, een 15-jarige Mexicaanse jongen die in de jaren ’30 werd doodgeschoten door de man die later voorzitter van meer…
De nummers van Schmilco (dBpm), het nieuwe album van Wilco stammen uit dezelfde tijd als die van hun vorige album Star Wars. Toch klinkt dit tiende album heel anders dan zijn rockende voorganger. De 12 korte nummers – het langste duurt maar 4:16 – zijn veel ingetogener. Hier en daar is te lezen dat dit de akoestische tegenhanger van Star Wars zou zijn. Dat klopt niet. Er is inderdaad vaak sprake van een akoestische, indiefolkachtige opzet van de liedjes maar meestal komt toch Nels Cline met een of ander ontregelend elektrisch gitaarloopje. Het meest meer…
Toeval of niet, maar Rockingham, het solodebuut van BJ Barham, komt midden in de Amerikaanse verkiezingstijd uit. En in feite is dit ook een behoorlijk politiek getinte plaat, hoewel onduidelijk is of Barham, die bekend is als voorman en spil van American Aquarium, het ook als zodanig bedoeld heeft. De acht songs op de plaat schetsen namelijk een donker beeld van het Amerikaanse platteland in het zuiden van de VS. In het titelnummer gaat het over de plaats waar zijn vader zijn geld moest verdienen als handelaar in auto-onderdelen. Een leven meer…
Gek ben ik op het geluid van een pedal steel, maar wat Rusty Blake op Weight Of The World van Western Centuries ervan maakt is eerder gekmakend. Overal blèrt hij doorheen en dat meestal op zo’n irritant vrolijke wijze. Less is more, zou ik zeggen. Het was in elk geval de druppel die de emmer deed overlopen en die ervoor zorgde dat het album met een boog in de prullebak belandde. Eerder al was ik gestruikeld over de kansloze, risicomijdende liedjes die het Amerikaanse vijftal op het album ten gehore brengt. Één nummer, nou vooruit, meer…
There And Back (Excelsior) heet het nieuwe album van Tangarine. Voor de opnames ervan toog het folkduo, bestaande uit de tweelingbroers Arnout en Sander Brinks, naar de studio van de Calexico-leden John Convertino en Joey Burns in Tucson Arizona. En dan was er ook nog een befaamde geluidstechnicus Craig Schumacher die zich er tegenaan bemoeide. Dat levert een leuke plaat op, maar niet het meesterwerk dat je dan misschien zou verwachten. Dat zit hem dan toch vooral in het feit dat de stemmen van de broers zo dicht bij elkaar liggen dat meer…
Mooi is misschien niet direct het meest voor de hand liggende predikaat dat je op de muziek van Cash Savage and the Last Drinks zou plakken. Intrigerend, meeslepend, spannend, dat allemaal wel. En dus zeer de moeite waard! Op One Of Us staan 10 nummers die duidelijk maken wat ik bedoel. Op folk en blues geïnspireerde nummers maar in een stijl die zeker zeer eigen te noemen is. Rammelende, kermende en jankende gitaren, een fors spelende ritmesectie en de viool van Kat Mear, dat zijn de hoofdbestanddelen. En natuurlijk die stem van Cash Savage meer…
Will Wood is een echte liedjessmid. Zo is te horen op Magpie Brain & Other Stories (Lyttleton Records). In het titelnummer gaat het over zijn, zoals hij het noemt, eksterbrein. Aangetrokken tot alles dat blinkt, vooral op het vrouwelijk gebied. Hij wordt er zelf gek van. Zo is daar Rafaela, een Braziliaanse die achter hem staat bij de bagageband op Charles De Gaulle. Verliefd, maar hij weet dat hij haar nooit meer zal zien. Dat is dan nog een van de wat vrolijker folknummers. Maar in Drown Drown Drown gaat het over zijn inmiddels ex-vriendin meer…
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL