Good At Losing Everything (Rocksnob/Sonic Rendezvous) is het derde album van The Ghost Of Paul Revere. De band uit de Amerikaanse staat Maine herdenkt op het titelnummer een goede vriend die is bezweken aan kanker. Prachtig gedaan met een gospelkoor. Het is rootsrock met heel veel soul, denk aan Band Of Heathens of The Weight Band. Delirare zweeft naar begin jaren 70 countryrock, maar dan eerder te situeren in Colorado dan Californië. Love At Your Convenience is wat meer poppy. Wat meer jaren 90 ook. De band is voor het eerst aan het meer…

Pine Needle Fire (New West Records/PIAS) is weer een uiterst knappe, muzikale plaat van Randall Bramblett. De liefde op het titelnummer is zo hevig dat er geen ontkomen aan is. Dat kan twee kanten opgaan, maar de uitkomst laat Bramblett in het midden. Hoewel, hij zegt dat er geen uitweg is. De vlammen klimmen en klimmen en dan kun je maar beter afstand houden. Zo’n plaat is dit ook. De liedjes zijn uiterst kundig in elkaar gezet, en ze gaan ook ergens over, maar de combinatie van soul, funk, jazz, blues en rock kruipt niet echt onder meer…

Vanaf de eerste tonen is er de zware melancholie van American Music Club en daar overheen zweven de jaren 60 en 70 van Nick Drake en Tim Buckley. For You is een schitterend begin van het album Columbia Road (eigen beheer) van de Zweedse singer-songwriter Rasmus Blomqvist. Tiger Island vangt aan met een spinet. Dat instrument staat weliswaar niet vermeld op het klaphoesje, maar we gokken er op. Dat de gasten cello, viool, fluit of drums spelen en wie er met Blomqvist meezingen staat allemaal keurig vermeld, maar wat de artiest zelf allemaal meer…

Een heerlijke analoge sound, zelfs bij het afspelen van de cd, is het eerste dat opvalt aan Go With The Flow (eigen beheer) van This Frontier Needs Heroes. Dat zal te maken hebben met de opnameapparatuur waarmee gewerkt werd. Producer Johnny Irion schafte een Studer bandrecorder aan die eerder eigendom was geweest van Jackson Browne. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen, want Go With The Flow heeft inderdaad een organisch geluid dat past bij het betere werk van singer-songwriters (folkrockers en countryrockers) in de eerste meer…

Een van de belangrijkste albums van 2020 is Song To A Refugee (Proper Records/Bertus) van Diana Jones. Op El Chapparal komen de vluchtelingen uit El Salvador, Guatamala, Honduras en Mexico en ze zijn allemaal op zoek naar gelukkiger omstandigheden in Californië. Of ze het redden? Hoe het ze dan zal vergaan? Onderweg naar vrijheid vallen er slachtoffers. Op het titelnummer gaat het over degenen die de kust niet halen. Kinderen verlangen naar de sterke verhalen van hun vader en de tedere kus van hun moeder. Ze zijn hun namen kwijt. Daarvoor in de plaats hebben ze een meer…

Stig Nielsen maakt albums onder de naam CS Nielsen. Het zou niet verbazen als die C voor Christian zou staan. De nummers van de Deen staan immers vol met verwijzingen naar teksten uit de bijbel. Zo ook op Pilgrims, het vierde in eigen beheer uitgebrachte album van de Deen. Het is een manier om met het leven om te gaan. Om te gaan met de uitdagingen van het dagelijks leven. Begrijp me goed, dit is geen christelijke plaat, geen relirock. Nielsen gebruikt gewoon bijbelse beelden om te duiden wat er in hem omgaat. In elf zelfgeschreven liedjes (één samen meer…

Geen betere dag natuurlijk dan vandaag om Wednesdays (Pax Am), het nieuwe album van Ryan Adams te bespreken. Niet alleen het nieuwe album van Adams, maar ook het eerste dat hij uitbrengt na zijn stap uit de spotlights nadat hij beschuldigd werd van allerlei mysogene gedragingen. Daarover schreven we al dit, en dat gaan we hier niet meer herhalen. Begin 2019 kondigde Adams drie albums aan: Big Colors, Wednesdays en een nog ongetiteld album. Het kwam er toen niet van, maar bijna twee jaar dan nu wel Wednesdays. Wel een aangepast album want er meer…

Alles is goed aan Disappearing Girl (eigen beheer) van Juliet McConkey. Dan weet u dat alvast. Teksten, zang, muzikale omlijsting, produktie, lengte van het album, het geheel dus. Juliet McConkey is een nog jonge singer-songwriter die een aantal jaren geleden vanuit Virginia naar Austin Texas trok om echt werk te maken van haar artistieke aspiraties. Dit Disappearing Girl is haar debuut. Om te huilen zo mooi. Allereerst die teksten. McConkey weet situaties prachtig te verwoorden en strooit met literaire vergelijkingen. You put your mind in a bottle thrown as far as you can meer…

Het verschijnen, in september, van Lake Charles (eigen beheer), het zesde album van de Texaanse zangeres Robyn Ludwick, was aan ons voorbij gegaan. Maar gelukkig stond hij in een toplijstje van een van onze lezers, zodat we dit pareltje met acht nummers toch hier kunnen bespreken. Zeven van die nummers zijn van eigen hand. Het achtste liedje is een mooie cover van Gillian Welch’ Look At Miss Ohio. Ludwick neemt de tijd voor haar songs, het tempo is ook meestal niet al te hoog. Zo kom je uiteindelijk toch een plaat van bijna 40 minuten. Het is eigenlijk een typisch Robyn Ludwick-album meer…

Sturgill Simpsons bluegrassalbum Cuttin’ Grass was een verrassing. De toevoeging Vol. 1 impliceerde natuurlijk wel dat er een vervolg zou komen, maar dat Cuttin’ Grass, Vol. 2 (Cowboy Arms Sessions) nu al zou verschijnen, is toch opnieuw verrassend. Het stramien is hetzelfde: Simpson herbewerkt eigen nummers in bluegrass-stijl. En opnieuw met de ‘usual suspects’: Sierra Hull, Tim O’Brien, Stuart Duncan, Mike Bub, Scott Vestal, Miles Miller en Mark Howard. Hoewel aan dit album hetzelfde gebrek kleeft als aan het eerste deel, is dat hier minder storend. Ik doel op het feit dat meer…