Dit is niet zomaar country, dit is Indian Country (eigen beheer). Blaine Bailey maakt met die albumtitel duidelijk waar hij vandaan komt. En wat er van hem te verwachten valt. Net zoals hij dat trouwens ook al deed op Home, waarover we schreven in dit stuk over jonge indianen die hun stem laten horen als artiest. Bailey begint het album direct maar met een kritisch geluid; hij blikt op No Liquor After Dark terug op de tijd dat er in etablissementen in Oklahoma zomaar een bordje kon hangen met de tekst ‘No liquor served to indians after sundown’. De jonge artiest onthoudt zich niet van commentaar op meer…

Op papier past Memories and Empties (La Honda Records/RCA) van Colter Wall in de traditie van klassieke country: de opnames in RCA Studio A, het sobere instrumentarium, de karakteristieke bariton van Wall — dat alles ademt nostalgie. Maar waar die nostalgie in eerdere albums nog verrijkte, voelt dit album nu vooral saai en bedaagd aan. De grootste zwakte is dat veel nummers muzikaal te veel op elkaar lijken: akkoorden en tempo’s zijn zó uniform dat het geheel monotoon wordt. In plaats van een variatie in sfeer of intensiteit, lijkt het alsof Wall en zijn begeleiders telkens hetzelfde vertrouwde recept meer…

Elf jaar geleden recenseerden we Rule The World van Max Gomez, een album dat verscheen op het toonaangevende New West Records. Het verdict: een belofte, maar dan moest hij wel het zoete uit zijn liefdesliedjes halen. Op Memory Mountain (Marveltone Records) lost hij de belofte volledig in. De singer-songwriter uit Taos, New Mexico, klinkt volwassener; zijn stem vliegt niet meer de hoogte in om een romantische snaar te raken. Het titelnummer schreef hij samen met Michael Martin Murphey, ze halen herinneringen op aan dromen uit de kindertijd en hoe een gitaar meer was dan alleen maar meer…

Geckøs is de naam waar een illuster gezelschap achter schuilgaat: Howe Gelb, Matthew Ward en Mark McCausland. Howe Gelb kent u van onder meer Giant Sand. Matthew Ward maakt muziek als M. Ward en McCausland is een Ier die als McKowski multi-instrumentaal bezig is. Zij ontmoetten elkaar tijdens een huwelijksfeest van een gezamenlijke vriend en “they hit it off”, zoals ze dan zeggen. Na wat sessies lagen de eerste ideeën voor liedjes al vast en via wat heen-en-weer mailen waren er genoeg nummers (11) voor een plaat: het titelloze debuut (Orgmusic) van dit meer…

Op Find It Where I Can gaat het over ‘home away from home’ en het laat zich niet moeilijk raden waar dat is. Dit is honky tonk voor honky tonks. Alle eenzame mannen zullen hun geluk niet op kunnen als Sunny Sweeney er komt optreden. En alle getrouwde mannen zullen moeten oppassen dat ze niet te enthousiast worden, want wie weet zijn ze dan spoedig ook alleen. Sweeney en haar begeleiders gaan in de aanval op Rhinestone Requiem (Aunt Daddy Records/Thirty Tigers). Op Diamonds And Divorce Degrees zou de complete band het liefst van het podium springen om de hele houten dansvloer onveilig te meer…

Op de website van Selken staat dat No Depression ooit schreef dat de liedjes van Heather Styka de indruk wekken ‘alsof je in haar dagboek gluurt’. Of dat een aanbeveling is, daarover zullen de meningen verschillen. Na tien jaren als folkzangeres te hebben rondgereisd breekt voor de zangeres uit Chicago een nieuw avontuur aan als Selken. Op The Winds (Kite Stripe Records) laat ze zich meevoeren door glinsterende wolken van geluid die worden voortgebracht door synthesizers. Daarvoor is haar compagnon JG Shadid (tevens gitaar en zang) verantwoordelijk. De aanzwellende klanken echoën meer…

Lloyd Maines opent met zijn streken dit heerlijke album. Hij is op pedal steel en dobro te horen op drie van de negen nummers op Half An Hour From Wherever (egien beheer) van The Slash Pine Drifters. Dat is een gezelschap uit Florida rond de Texaan Dusty James. Die schreef zeven nummers, de andere twee zijn covers van Uncle Tupelo (Sauget Wind) en Richard Dobson (Forever, For Always, For Certain). Dat liedje van Uncle Tupelo over ‘a long way to heaven, a short way to hell’ wordt in stijl uitgevoerd met luidruchtige passages. Net zoals dat het geval is op Lays Me Low, waar de klaaglijke zang wordt meer…

Het artwork van het nieuwste album van Nick Shoulders past helemaal bij zijn vorige platen die al eens aan bod kwamen in deze aflevering van de rubriek over albumhoezen. Op Refugia Blues (Gar Hole Records) gaat de singer-songwriter, illustrator, beeldend kunstenaar en labeleigenaar uit Fayetteville, Arkansas, ook onverdroten door met het etaleren van zijn kritische blik op de tradities van de zuidelijke staten in het algemeen en het ambacht van countryartiest in het bijzonder. En passant behandelt hij grote vraagstukken die de hele wereld aangaan, zoals in de a capella gebrachte opener Apocalypse Never. Hij meer…

Ha, naast Jenny Don’t  is er nu ook Betty Won’t. Deze vijfpersoonband komt uit Minneapolis/St. Paul en wordt aangevoerd door zangeres Margo Babb. Trouble (eigen beheer) is hun tweede volledige album. Daarop staan 10 eigen songs en een, overigens heerlijke, cover van Psycho van Leon Payne (‘the blind balladeer’). Kenmerkend voor de sound van Betty Won’t is de wat dwingende stem van Babb, de heerlijke twangy danwel jazzy gitaarsound van Eliot Gordon en het zoemende orgel van Sheela Iris. Countrypunk, maar veel meer country dan punk. In elk geval geen muziek die meer…

‘Raised in a beat-up van by a clown and a textile artist’, lezen we in zijn Spotifyprofiel over de Australische ‘folk-rock wanderer’ Kaurna Cronin. Op die manier leerde hij al vroeg dat de wereld rommelig, magisch en vol van verhalen is. De rommeligheid zien we terug in de titel van zijn nieuwe album: Jester In A Mess (eigen beheer). De nar die de chaos om zich heen aanschouwt en daar mooie, prikkelende liedjes over maakt (waarvan de teksten integraal op Cronins website te vinden zijn; hulde daarvoor!). Zijn songs gaan vaak over het leven op de weg, waar het niet alleen maar koek en ei is. Aan de ene meer…