Trek de w in de voornaam van Owen Burton uit elkaar en je hebt de verklaring voor de naam Ovven. Gnawing At The Cord (eigen beheer) heet het debuut van dit Ovven. En dat is er eentje! De thermische zekering springt eruit. Letterlijk: opener Thermal Fuse schiet direct uit de startblokken met een harde stotterende gitaarriff en maakt meteen duidelijk dat de Nashville-by-way-of-Chicago songwriter geen tijd wil verspillen. Dit is een gitaargedreven indierock/alt-country plaat die klinkt alsof hij al jaren had liggen wachten om gemaakt te worden. Burton financierde het meer…

Sinds zijn achtste speelt Cameron Nickerson al countrymuziek, ook al was hij in zijn jeugd meer geïnteresseerd in rock en metal. Toch zorgden zijn vader en grootvader, beiden actief in bluegrass, ervoor dat de belangstelling voor rootsmuziek het won. The Wagon (eigen beheer) is het derde album van de Canadees die het met zijn band The 340 South vooral in bluegrass zoekt. De snelle gitaarnootjes op The Devil Won’t Stop krijgen gezelschap van mandoline, banjo en fiddle. Staande bas en mandoline zorgen op Zombie voor vertwijfeling: ‘I think I’m turning into a zombie’. Een dobro meer…

Twaalf jaar. Zo lang heeft het geduurd voordat de Nijmeegse rootsband DIX zijn derde studioalbum uitbracht. Die lange weg is voelbaar in elke noot van Ludovicus Bosco Hic Fuit (eigen beheer), een album dat druipt van weemoed, warmte en oprechte liefde voor muziek. De titel is niet zomaar een naam. Het Latijn fuit hic — “was hier” — draagt een rijke kunsthistorische lading. Jan van Eyck schreef in 1434 op het beroemde Arnolfiniportret de woorden Johannes de Eyck fuit hic: een handtekening midden in het schilderij, boven een bolle spiegel die de hele ruimte weerkaatst. Niet bescheiden meer…

Binnenkort komt Jerry Leger weer langs om zijn fijne popmuziek aan het publiek te presenteren tijdens een tournee. Waves Of Desire (DevilDuck Records) is alvast een goede titel, want zijn tijdloze liedjes brengen inderdaad golven van verlangen en als er iets is wat bij pop hoort, dan is het toch wel dat. Het is de sound van de jeugd en een nog onvervulde hoop op al het moois dat nog moet komen. Zoals Leger vroeger gekluisterd was aan de radio en helemaal opging in Everly Brothers, The Drifters, Roy Orbison, The Zombies en vooral The Beatles, dat gevoel dus. De tien liedjes op zijn nieuwste album slagen erin om meer…

Wat doe je als americanist tijdens een weekendje Parijs? Dan luister je naar Baptiste W. Hamon. Na afloop van diens laatste album schotelde Spotify me een heel lekkere track voor van La Maison Tellier. En die hebben nu net een nieuwe plaat uitgebracht: Timidité des Arbres (Messalina). Het achtste album van dit collectief uit Rouen rond zanger-gitarist Helmut Tellier viert het twintigjarig bestaan van de band. Het kwintet zelf omschrijft het ook als een knipoog naar Folklore, het album van 16 Horsepower. Niet omdat de titels iets met elkaar te maken hebben, maar vanwege de meer…

Eerder dit jaar kwamen Eric Brace en Thomm Jutz hier nog samen ter sprake met hun mooie album Circle & Square. Nog geen drie maand later is de tweede van het duo alwéér aan de beurt, nu in z’n eentje met Ring-A-Bellin’(eigen beheer). Op zijn website legt Jutz uit hoe dat zo gekomen is: hij dacht al een tijdje aan een nieuw soloalbum, dat zowel muzikaal als thematisch af moest wijken van wat hij eerder gedaan had. Het idee was om elk liedje met de kleinst mogelijke bezetting op te nemen. Sommige écht solo, andere alleen met Jutz’ gitaar en de bas van Mark Fain, soms als een trio met Tim O’Brien en Michael Rinne. Die meer…

Blame the Clown (Jazz Life/Chain Smoking Records) is een van de vreemdste albums die ik de afgelopen jaren heb gerecenseerd. Het duo Twisted Teens uit New Orleans bestaat uit “Razor” Ramon Santos op pedal steel en Caspian Hollywell op alle andere instrumenten. Op hun tweede album leveren ze twaalf nummers in dertig minuten. Meer hebben ze niet nodig. De muziek valt ergens tussen country-punk en garagerock, maar past in geen van beide categorieën volledig. Santos’ klagende pedal steel geeft de nummers een high & lonesome karakter, terwijl Hollywell’s schuurpapieren meer…

Flatland Cavalry’s hoesfoto’s zien er prachtig uit; stijgerende cowboypaarden, klassieke boerenwindmolens, een ouderwetse Greyhoundbus op weg door ‘countryland’ en een eenzame gitarist bij het houtvuur. Toch zou deze rurale visuele thematiek je op een dwaalspoor kunnen brengen, zeker in combinatie met de bandnaam. Dit dynamische sextet uit Lubbock, Texas, blijft namelijk allerminst steken in traditionele plattelandsmuziek en gaat eerder de kant op van de moderne alternatieve country die we ook kennen van bijvoorbeeld Turnpike Troubadours en 49 Winchester. Work Of Heart (eigen meer…

Uit bijna alle liedjes op Normal Man (Cloverdale Records) vallen wel enkele tekstregels te halen waarop Will Slater uitlegt waarom hij zijn album zo heeft genoemd. Maar eerst maar naar de titelsong zelf: ‘So I bled and I fought with every tooth and nail I have / And I died and I thought that would somehow bring you back / But I was wrong again, who am I to blame? / I can’t put you at fault for wantin’ a normal man.’ De uit de Amerikaanse staat Georgia afkomstige Slater heeft het niet makkelijk. Hij ligt met zichzelf overhoop. En met zijn omgeving. Maar verdorie, wat een geweldige muziek levert dat op. Zijn meer…

Leroy is zijn echte voornaam, maar iedereen noemt hem Eli. En ‘From The North’ klopt ook maar half — want hoewel Eli Wulfmeier opgroeide in Michigan, woont hij inmiddels al jaren in Los Angeles. Die dubbelzinnigheid zit ook in My Favorite Gun, het nieuwe album van zijn band Leroy From The North: het klinkt als seventies-gitaarrock, maar is strakker en melodieuzer dan het genre doorgaans biedt. Wulfmeier leerde het vak deels op de harde manier. Hij was een tijdlang lid van The Wild Feathers, een band die door Interscope Records was samengesteld naar het model van meer…