Een eindeloze cyclus van onderverhuurde appartementen en vluchtige vriendschappen, dat is het leven wat Philippe Bronchtein verkozen heeft, zo houdt hij zichzelf voor op het titelnummer van Me And The Moon (eigen beheer). Altijd maar onderweg. Jarenlang trok hij door de Verenigde Staten met Esme Patterson, War & Treaty en Quiet Life. Als Hip Hatchet leverde hij al drie solo-albums af. Dit nieuwe album onder zijn eigen naam is een soort nieuwe start. Hij verhuisde van Portland naar Nashville. Toch nam hij Me And The Moon gewoon op in meer…

Na het onlangs heruitgebrachte Empire is I Got No Place Remembers Me (Cornelius Chapel Records/Bertus) de tweede soloplaat van Brad Armstrong. Zijn vorige band 13Ghosts viel door gedoe uiteen. Zaakwaarnemers van het Marley-imperium eisten met succes dat het album Cicada uit de handel werd genomen, omdat Armstrong de vrijheid had genomen om wat extra coupletten toe te voegen aan een cover van Three Little Birds van zijne hoogheid Bob. Armstrong verhuisde met vrouw en kinderen van Alabama naar de Hudson Valley in meer…

Wow & Flutter is de omschrijving van een platenspeler die niet constant op het juiste aantal toeren draait. Zodat de klanken een beetje gaan rondzingen. Aan die term moest ik denken bij de eerste nummers op Amateur Revolution (eigen beheer) van RJ Chesney. Die lijken namelijk net zo, uh, amateuristisch tot stand gekomen als de muziek van iemand als Johnny Dowd. Zodat opener Splendors Of This Earth swingt als een kantoorklerk op een personeelsfeestje. Zoals het titelnummer te omschrijven valt als nogal houterige soul. Maar wel met een steelgitaar en meer…

Het zal menig lezer bevreemden om namen als Kanye West, Drake en Frank Ocean op deze site voorbij te zien komen. Al helemaal wanneer dat ook nog eens op een positieve wijze gebeurt. Maar om This (Is What I Wanted to Tell You) (Merge/City Slang) te kunnen recenseren moeten we het toch over de invloed van deze artiesten op Kurt Wagner (Mr. Lambchop himself) hebben.
Lambchop is nooit voor één gat te vangen geweest en fans weten dat ze op ieder album verrast zullen worden. Soms klinkt de band – die op sommige albums uit 14 personen bestaat, op meer…

Dee White is net 20, maar verlangt nu al naar vroeger. Naar the good ol’days, toen hij met vriendinnen in z’n oude brik naar het water hole reed om daar te zwemmen in the birthday clothes. Zo is te horen in Bucket Of Bolts. Overigens is White nogal een skinnydipper want ook in Wherever You Go wil hij al zijn kleren uittrekken om met haar te gaan zwemmen in de Rio Grande. Trouwens, luisterend naar zijn debuut Southern Gentleman, krijg je de indruk dat White sowieso een man van het verleden is. Het album is doordesemd van meer…

Dan Navarro schreef met Eric Lowen hits voor Pat Benatar en The Bangles. Daarna gingen de twee door als het duo Lowen & Navarro. Dat was in de jaren negentig behoorlijk succesvol in de Verenigde Staten. Muziekrichting: MOR, AOR. Er zaten best wat rootselementen in die middle of the road/adult oriented rock, maar erg alternatief was de Californische softrock van het duo niet. Dat is Shed My Skin (Blue Rose/Sonic Rendezvous) ook niet, toch misstaat het album van Dan Navarro geenszins op deze site. Allereerst heeft het leven wat meer…

Twee jaar geleden gaven we drie sterren aan het debuut van Baptiste W. Hamon. Degenen die op deze recensie reageerden vonden dat veel te weinig. Zij kunnen nu gelukkig zijn want de opvolger, Soleil, Soleil Blue (Manassas/BMG), krijgt vier sterren. Verdiend, want dit album is nog een stuk sterker dan L’ Insouciance. Aan het concept is niets gewijzigd: Hamon brengt nog steeds Franstalige americana. Maar de Parisien lijkt steeds beter in zijn zelfgekozen niche te passen. Deze tweede plaat is, in tegenstelling tot de voorganger, in Frankrijk opgenomen met meer…

De driejarige dochter van Danny Schmidt die we op een van de foto’s op de hoes tussen de benen van haar vader zien, is de inspiratiebron van meerdere liedjes op Standard Deviation (Live Once Records). Het noorderlicht is niets in vergelijking met die kleine. Als de Texaan haar ziet liggen, voelt alles goed (Just Wait Til They See You). Na al dat huiselijk geluk besluit Schmidt het album met We Need A Better Word, over het leed van een miskraam, een onderwerp waarover niet veel gesproken wordt, waardoor alleen maar meer schaamte meer…

Zulke fraaie houten huizen als in Zweden hebben we hier in Nederland niet of nauwelijks. Jammer, want zo’n bouwvallige omgeving inspireert tot ramshackle americana van het soort dat ook wel in kelders (Basement Tapes) wordt gemaakt. Daniel Norgren nam Wooh Dang (Superpuma Records/RedEye/V2) op in zo’n oud huis met krakende vloeren. In Zweden dus, maar je zou zweren dat het ergens in de backwoods deep down south in Amerika tot stand was gekomen. Want wat een prachtige plaat is dit. Norgren pakt een New Orleans-ritme om meer…

Karly Driftwood ging uit de kleren om haar dromen te verwerkelijken. En daar schaamt ze zich niet voor.  Als je geld moet hebben om je band op de weg te houden om je nummers te kunnen zingen, dan moet je soms naar  minder conventionele middelen grijpen, zo zingt ze in Stripped My Way To Nashville. Nee, Driftwood verhult niets en neem ook geen blad voor de mond. Op haar debuut, Too Mean To Die (eigen beheer), laat ze horen waar het op staat. No one fucks with my family / No one fucks with my friends / No one fucks with my dreams / Cause I’ve worked meer…