Butter (eigen beheer) is de derde soloplaat, na Oklahoma Lottery (’14) en Country Songs (’16), die Karen Jonas uitbrengt. Ze bezingt hierop de uitdagingen die de combinatie van moederschap en muzikante met zich meebrengt. Het is ook een album waarop ze haar muzikale koers een beetje verlegt, want naast country laat ze nu ook wat jazz en ragtime toe in haar liedjes. Dat is zeker welkom want de liedjes waarop de uit Virginia afkomstige Jonas zich toelegt op country(rock) op dit album zijn niet erg bijzonder. Uitzondering daarop is Gospel Of The Road, mede meer…

De Ier David Hopkins werkte samen met The Who, Damien Rice en anderen die we niet dagelijks treffen op deze site. Overlook (St. August Records) kwam tot stand na vele brainstormsessies met Mark Stroemer van The Killers. De twee hadden het dan vooral over hun inspiraties: Beatles, Led Zeppelin, Mahavishnu Orchestra, Pink Floyd en Radiohead. Evenzo namen die hier slechts sporadisch genoemd worden. Toch heeft deze Hopkins liefhebbers van americana wel iets te bieden. Op dat Beatleske wordt binnen die stroming immers vaak meer…

Met Sparrow (Warner Bros) van Ashley Monroe hebben we weer een echt countrypop-album in handen. Monroe schreef de songs voor dit Sparrow na een periode van intensieve therapie. Bovendien was ze zwanger van haar eerste kind. Het is daarom niet verwonderlijk dat veel van haar nummers op dit nieuwe album – haar vierde – gaan over de verhouding tussen ouder en kind. Monroe’s vader overleed toen ze 13 jaar oud was. Haar moeder stortte daarna volledig in zodat Monroe een tijd op haarzelf was aangewezen. Mother’s Daughter, Orphan, meer…

Tom Russell is deze week voor concerten in Nederland. Daarom alsnog aandacht voor zijn vorig jaar verschenen album Folk Hotel (Frontera Records/Proper Records). Dat hotel wordt bevolkt door vogels van diverse pluimage. Up In The Old Hotel treffen we Joseph Mitchell, schrijver/journalist bij The New Yorker die dertig jaar lang in zijn kantoor zat met een writer’s block. Er komen nog meer schrijvers langs in de 14 liedjes met een speelduur van liefst 70 minuten. En andere artiesten, zoals Louis Armstrong, Lightnin’ Hopkins en Blind Lemon Jefferson. En meer…

Kent u dat, je loopt een paar uur door de hitte naar dat mooie afgelegen strand om er achter te komen dat het helemaal vol ligt met mensen die er met speedboten en waterscooters naar toe zijn gevaren. Niks geen idylle. En dan moet je ook dat hele stuk nog terug. Dat gevoel van teleurstelling overkwam me ook bij beluistering van Gran Pavo Real (Ropeadope) van Great Peacock (uit Nashville). Het vorige album van deze band, Tennessee, had ik nog jubelend beschreven. Ik was flink onder de indruk van hun inventieve songs en mooie samenzang. Dit nieuwe meer…

Wie goede herinneringen heeft aan het VPRO-radioprogramma Stompin’ kan met een gerust hart Lonesome As A Shadow (Son Of Dave Records/Thirty Tigers) van Charley Crockett aanschaffen. De heren Stoffer en Bentz zouden namelijk iedere week wel een track van dit werkelijk heerlijke album hebben kunnen draaien. Country, soul, blues en rock-’n-roll, het staat er allemaal op. En lekker stoffig en direct, alsof het in één take op de plaat is gezet. Maar ook allemaal heel relaxed, dat komt voornamelijk door die stem van Crockett, die vergelijkingen oproept met die van meer…

Op Out From Under (Pauper Sky Records/Continental Record Services) is Michael McDermott uit het dal gekropen. Hij heeft een streep gezet onder een verleden vol drank en drugs. Begin jaren 90 leek de Amerikaan voorbestemd om de nieuwe Springsteen of Dylan te worden. Dat kwam er nooit van en wat is er dan makkelijker om jezelf kapot te maken met datgene waar het in de rock-’n-roll toch meestal om draait? Op Cal-Sag Road heeft hij het over die jaren. Prachtig door de beklemmende, atmosferische productie. Net zo donker is meer…

Met zijn Nederlandse begeleiders was Ben Reel onlangs weer in onze contreien. Zou die titel Land Of Escape (eigen beheer/Sonic Rendezvous) op Nederland slaan? Je zou het bijna denken, want ook op de albums van de Ier maakt hij veelvuldig gebruik van krachten uit de Lage Landen. Zo mooi blijkt het niet te zijn, zo wordt onmiddellijk duidelijk op het eerste nummer. Op Landscapes waarin de albumtitel verwerkt zit, heeft hij het over de wens om op te stijgen naar de hoogte waar adelaars rondzweven, hoog boven de bergen. Die droom gaat dus niet over Nederland. meer…

Volgens Rolling Stone is Ashley McBryde ‘an Arkansas red-clay badass’ en maakt ze ‘no-bullshit country’. Beter kunnen we het zelf niet zeggen. Voortreffelijke country ook. Topspul. Mochten wij het voor het zeggen hebben dan klonk radiovriendelijke country altijd zoals op Girl Going Nowhere (Warner Nashville). Pakkend en uitbundig met stevige gitaren of juist gevoelig met ingehouden instrumentatie. Niks moeilijks aan, geen fiddles, geen steelgitaar, alles recht voor zijn raap. En ondertussen wel de drugscrisis zoals die op het Amerikaanse platteland heerst aan de orde meer…

Happy Songs For The Apocalypse (Forty Below Records) is een veel te goede plaat om het einde der tijden in te luiden. Want wat een geweldige ontdekking is deze Eric Corne. Wie is hij? Wel, hij is eerlijk gezegd al even actief. Vooral als producer. Met Forty Below Records is hij een eigen label begonnen in Los Angeles. De Amerikaan maakt als platenbaas en producer op dit moment naam met het uitstekende Concrete And Mud van Sam Morrow (recensie volgt binnenkort) en ook rising star Jaime Wyatt heeft hij onder zijn hoede. Dat is niet alles, want op zijn cv meer…