Plutonic Friends (Voices of Wonder) van Robert Moses & the Harmony Crusaders is een bijzondere plaat. Dat begint al bij de hoes. Mag ik dat zeggen: een lelijke hoes? Jazeker, dat mag hier bij deze tekening van een aantal inboorlingen in een niet passend Amerikaans woestijnlandschap in afschuwelijke kleurstellingen. Maar dan waar het om gaat: de muziek. Om het simpel te houden en u enige richting te bieden, noemen we het psychedelische country- en/of folkrock. En die is een stuk beter dan de hoes doet vermoeden. Robert Moses is een uit Chicago afkomstige meer…

Naast de kosmische countryrock van de Amerikaanse westkust bestond er in de jaren 70 ook een rustieker variant. Bands als Barefoot Jerry, Ozark Mountain Daredevils en Pure Prairie League kozen voor houten veranda’s met uitzicht over the heartland. Dat soort mooie, ouderwetse countryrock met soulvolle samenzang maakt Mike Aiken op een groot deel van de nummers op Wayward Troubadour (Northwind Records). Met Bob Dylan heeft Nashville Skyline niets te maken, het is een nummer waarop Aiken de diverse invalswegen van de stad in meer…

John Prine heeft een stem als een krakende schuurdeur. De keelkanker die twintig jaar geleden bij hem werd geconstateerd heeft daar niet eens zoveel mee te maken. Prine zingt al vijftig jaar als een oude man. Alsof hij tijdens de fotosessie voor zijn titelloze debuut uit 1971, waarop hij poseert op enkele pakjes hooi, op een strootje heeft zitten kauwen dat ergens is blijven steken. The Tree of Forgiveness (Oh Boy Records/Thirty Tigers/Bertus) is zijn eerste nieuwe album met eigen nummers in dertien jaar. Op slotnummer When I Get To Heaven kijkt Prine (71) met meer…

Hoe gaat het eigenlijk met de bluegrass in Nederland? Ja, we hebben natuurlijk de Blue Grass Boogiemen. En verder popt het Noordhollandse Oldtime Stringband in mijn gedachten op. Maar de jonge honden van Cannonball Johnson hebben het bijltje erbij neergegooid en van Herman Brock Jr. is na zijn briljante The Old World uit begin 2015 ook niet veel meer vernomen. Gelukkig zijn daar ineens The Old Ditch Riverhoppers. Het kwartet uit Utrecht debuteert met Long Done Gone (eigen beheer), een album waarop ze naast 7 covers van meer of meer bekende meer…

Is dit de koning van Amerika? Nee, het is Elvis Costello niet. Maar die stem, goh, je zou het toch bijna zeggen als je luistert naar Temporary Crown. Mario Rojas heeft, voor hen die het nog niet begrepen, een geweldige stem. Maar dat is niet alles. Hij kan ook puntige liedjes schrijven. De inwoner van Los Angeles heeft de hele popgeschiedenis in zich opgezogen en spuwt het er weer uit in de vorm van elf sterke nummers op Lost Angelino (eigen beheer). De multi-instrumentalist zorgt zelf voor de koortjes achter zijn nasale zang. Hij doet sowieso veel zelf, maar meer…

De huiskamerhelden uit Nijmegen hebben de tent opgezet bij Monument Valley. Op Welcome To The Circus (Butler Records/Bertus) zijn de Amerikaanse invloeden van Living Room Heroes duidelijk te ontwaren. Ze liggen overigens meer in het klamme zuidoosten van de Verenigde Staten dan in het westen. Traag kruipt een gitaar langs de melodie op het gevoelige Restless Soul. Daarna pakken harde gitaren het over om met Hey America de Black Crowes de lucht in te sturen. Wat die zien? ‘Hey yeah, America is not good enough.’ Kijk, dan meer…

Met de omschrijving desert bayou maken The Carnivaleros duidelijk dat ze een bijzonder potje op het vuur hebben staan. De moerassige riviermondingen van Louisiana en de droge woestijn van Arizona zijn toch echt totaal verschillende gebieden. Op Tallsome Tales (eigen beheer) vloeit het water over het droge zand in een fijne balans tussen de blazers van New Orleans en een accordeon die over de Rio Grande reikt. Liquor, Vice and Sin voegt daar nog Oosteuropese invloeden aan toe. Ook met diezelfde accordeon trouwens. En The Die Was Cast heeft meer…

Bandnaam en albumtitel zijn goed gekozen. Mestizo (eigen beheer) van Mongrel State is een avontuurlijk plaatje waarop van alles bij elkaar komt. Een mestizo is iemand die is geboren uit Indiaanse en Europese ouders. Het is trouwens ook een muziekvorm, een mengelmoes van latin, salsa, reggae, rock, punk, hiphop en elektronica. Zo divers is dit album niet, maar punk, rockabilly, surf, blues, funk, pop, grunge en Mexicaanse klanken zitten er allemaal in. Een mongrel is een bastaardhond, ook daarin dus een verwijzing naar de veelzijdigheid. Die is er meer…

Daar heb je de broers Steinhart alweer. Vorig jaar schreven we nog over Looking West, nu ligt er met Now Residing Abroad (Stone Garden Records) reeds een nieuw album van The Furious Seasons in de cd-speler. Akoestische, golvende muziek die grotendeels bestaat uit twee akoestische gitaren en een staande bas. Met net voldoende accenten van elektrisch versterkte exemplaren, een slidegitaar, resonator of wat toetsenwerk. David en Jeff Steinhart spelen samen met Paul Nelson en ze doen dat met de beheersing van jazzmusici, de finesse schuilt in meer…

Russ Pahl trekt met zijn pedal steel een gordijntje voor de wolken op het titelnummer van Stars For Eyes (Exodus Empire), de negende plaat van Mark Huff. De glinstering brandt er voldoende doorheen. De in Nashville zetelende singer-songwriter, opgegroeid in Las Vegas, zet met de stevige powerpop van Prison Door op aangename wijze de deur open voor een afwisselend album. De toon van die opener heeft wel wat van Squeeze. Carolina Blue is een liedje over de stad waar hij nu woont, maar qua sound vinden we hem hier aan de westcoast. meer…