Met zijn lange haardos ziet Cole Chaney er uit als de frontman van een grungeband. Als fan van Soundgarden en andere bands uit de jaren 90 haalt hij daar veel inspiratie. Toch is In The Shadow Of The Mountain (Ridgeline Records/Thirty Tigers) onmiskenbaar het product van een artiest uit Kentucky. Alsof hij een kolentruck over de slingerende backroads van de Appalachen stuurt. Zwaar, log, traag, krachtig. Maar wel met prikjes van mandoline of viool bij elke bocht. Zonder moeite stuurt Chaney door een avontuurlijk landschap dat een andere dimensie toevoegt aan het genre country. Aaron Boyd ging meer…

US Rails maakt nogal ouderwetse rockmuziek. Ze zullen er geen notering in de Top 2000 mee afdwingen. Maar al die mensen die hebben gestemd op een van de hits van de Eagles zullen toch zeker en vast de muziek van deze Amerikaanse band kunnen waarderen. Met Ben Arnold (toetsen), Tom Gillam (gitaren), Scott Bricklin (gitaren, bas, toetsen) en Matt Muir (drums) heeft de band vier zangers en songschrijvers in de gelederen. All In (Blue Rose Records) opent met My Old Friend waarop de samenzang in de verf wordt gezet met behulp van blazers. Dat geluid van de oostkust – denk meer…

Alison Brown is al decennia lang een van de meest vooraanstaande banjospelers op het terrein van de progressieve country. Hetzelfde geldt voor haar collega Steve Martin. Samen zijn ze goed voor Safe, Sensible And Sane (Compass Records), waarop ze samen met een aantal prominente gasten alle hoeken van de moderne bluegrass uitpluizen en raakvlakken vinden met americana, folk, jazz en hier en daar een vleugje wereldmuziek. Brown is goed voor de composities, Martin neemt de teksten voor zijn rekening. Met z’n tweeën bewijzen ze hoe veelzijdig meer…

Indierock met een beetje twang, dat is wat Lucky (Royal Oakie Records) te bieden heeft. Lucky is een band uit San Francisco die is voortgekomen uit een samenwerking tussen de songschrijvers Andrew St James en Peter Kegler. James speelde in Half Stack en nodigde de band Juan Wayne van Kegler uit voor een gezamenlijke show in Rickshaw Stop, een niet al te grote zaal in San Francisco. Al snel bleken de twee op hetzelfde spoor te zitten en begonnen ze vele avonden tot in de kleine uurtjes in de bar The Lucky Horseshoe te werken aan nieuwe muziek. De bandnaam Lucky danken ze meer…

In deze tijden van muzikale overvloed ontgaat je wel eens wat, maar dat we het fantastische Beacons (eigen beheer) van Nefesh Mountain bijna een heel jaar lang over het hoofd hebben gezien, is een reden voor diep schaamrood. Het dubbelalbum kwam uit in januari en werd gelukkig door onze collega’s van No Depression op de valreep uit de vergeetbak gevist. Vorig jaar waren we al enthousiast over het coveralbum The Cabin Sessions, waarop het New Yorkse echtpaar Eric Lindberg en Doni Zasloff samen met zwaargewichten als Sam Bush en Jerry Douglas hun brede, verfrissende benadering van meer…

De meeste nummers op I Saw A Galloping Horse Gather No Ground (eigen beheer) van de band Chico States trekken langs alsof ze sinds de jaren 90 onder het stof hebben gelegen. Gitaar, drums en vooral heel veel steelgitaar die een melodie uitstrijken zodat er zang overheen gedrapeerd kan worden. Traag. Trekkend. Maar toch ook met lichte tempoversnellingen. Behoorlijk intrigerend. Chico States is een band rond Joseph Barresi die zetelt in de in het noordoosten van de Verenigde Staten gelegen kustplaats Portland in de staat Maine. Het is muziek ter linkerzijde van de in meer…

Al eens van Dillon Warnek gehoord? Deze singer-songwriter en pianist groeide op in Seattle en woont tegenwoordig in Nashville, waar hij in het dagelijks leven de kost verdient in de bouw. Maar ’s avonds is hij een zeer begenadigd man van het woord, zo is te horen op zijn tweede album As The Neighbors Tried To Sleep (Soggy Anvil). De man schrijft prachtige teksten die ook nog eens in een mooi jasje gegoten worden. Neem nou de opener A Pistol And A List of Demands; het gaat over iemand die niks meer te verliezen heeft en dus maar deze alles-of-niets onderhandelingstechniek hanteert. De meer…

Het is opmerkelijk hoe snel sommige artiesten in de vergetelheid kunnen raken. Adam Faucett bijvoorbeeld. De man maakte een paar platen die op deze site enthousiast werden opgevangen (5 en 4 sterren) en die tot gevolg hadden dat Faucett ook hier kwam optreden. Maar zijn vorige plaat, It Took The Shape Of A Bird uit 2018, werd niet besproken in Nederland. En ook het recent verschenen New Variations Of The Reaper (Last Chance Records) kreeg tot nu toe nauwelijks tot geen aandacht hier. Onterecht! Het kan natuurlijk liggen aan het feit dat Faucett in meer…

Het duurde even voordat ik Tidy Memorial (Muskeg Collective) echt begon te waarderen. Dat had vooral te maken met het vorig jaar verschenen No Such Thing As Forever. Dat debuut van de singer-songwriter Josh Fortenbery uit Alaska maakte met schitterende liedjes over een existentiële crisis een diepe indruk, zoals ik in de verantwoording schreef in mijn lijst met favorieten over 2024. Het was zo’n album dat moeilijk te overtreffen viel, waardoor een opvolger bij voorbaat dus een beetje tegen zou vallen. Zo ging het dus ook werkelijk. Maar nadat ik Tidy Memorial na enkele weken met meer…

Vorig jaar bracht Ryan Adams zes albums uit. Dit jaar houdt hij het (waarschijnlijk, je weet het nooit) bij slechts één: Self Portrait (Paxam). Als de 24 nummers van dit album een zelfportret moeten voorstellen van Adams, dan is het niet best met hem gesteld. Er staan vier covers op: twee slechte van REM (Shiny Happy People en The One I Love), een duffe van Loretta Lynn (Honky Tonk Girl) en een abominabele van New Order (Blue Monday). En tussen de 20 zelfgepende songs zitten ook nauwelijks lichtpuntjes. Lovers Under The Moon is een aardig klein gehouden liedje waarop Adams zichzelf meer…