Marty Stuart doet mee op Fred’s Colt, het eerste nummer op Queen Of The Brawl (eigen beheer) van Clarence Tilton. Het betekent best wat om deze geweldenaar als gast te strikken. Clarence Tilton is geen persoon, maar een band uit Omaha, Nebraska. Dit is het derde album en een goede aanleiding om ze eindelijk eens te introduceren op deze site. Want het vijftal (Chris Weber – gitaar, zang; Corey Weber – gitaar, zang, pedal steel; Paul Novak – gitaar, zang; Craig Meier – bas; Jarron Wayne Storm – drums, percussie, zang) heeft heel wat te bieden. De van enthousiasme overlopende meer…

Immigranten die kromlagen voor nietsontziende landeigenaren bouwden de Verenigde Staten op tot wat het nu is. De grootmoeder van Josiah Flores was zo iemand. Ze zwoegde op het land totdat het werk gedaan was. Van de ene boerderij ging ze naar de andere, opeengepakt in goederentreinen met lotgenoten. Soms waren de wagons zo vol dat ze niet eens kon liggen. De singer-songwriter van Latijns-Amerikaanse afkomst eert haar op La Lucha, te vinden op zijn album Doin’ Fine (Speakeasy Studios SF). De in San Francisco actieve Flores zoekt naar positieve signalen in zijn liedjes waarin hij toch vaak treurige meer…

Het levensverhaal op Grayson Jenkins’ website is in zekere zin standaard voor het gros van de altcountry-artiesten. Geboren op het platteland (Kentucky), om precies te zijn Muhlenberg County (inderdaad, van John Prine’s Paradise), op een geiten- en paardenfokkerij midden in de streek van de steenkoolmijnen. Zowel liedjesschrijver, verhalenverteller als countryzanger. Een groot deel van het jaar onderweg, zingend en schrijvend over zijn eigen beslissingen en ervaringen. Dat laatste vinden we volop terug op Country Parables (eigen beheer), Grayson Jenkins’ vijfde album. De thematiek van de liedjes is vertrouwd: het ongerepte leven van meer…

Vrienden zeiden tegen Lynn Crossett dat hij de stap maar moest wagen en zijn baan opzeggen om het te proberen als fulltime singer-songwriter. Dus dat deed de Texaan, die de helft van de tijd in Californië vertoeft. Insecurity speelde hem lang parten, maar het helpt natuurlijk enorm als je Lloyd Maines aan je zijde hebt als producer en instrumentalist. Dat is het geval op Autumn To August (eigen beheer). Dat Insecurity wordt gedragen door de steelgitaar van Maines. Een groots zanger is Crossett niet, maar als songschrijver hoeft hij niet onzeker te zijn. De eerlijkheid die hij op het meer…

Dat uit samen reizen iets moois kan ontstaan blijkt wel uit de samenwerking van Rachel Baiman en Viv & Riley, die samen op tournee door de VS waren. In het busje werd veel gezongen op nummers die ze kenden. Dat klonk zo goed dat besloten werd gezamenlijk een album op te nemen met covers. Het resultaat: Kissing Otherppl (eigen beheer). Een tussendoortje dat we hier graag onder de aandacht brengen omdat er een paar magische momenten op staan. Dat zit met name in die samenzang tussen Rachel Baiman, Vivian Leva en Riley Calcagno. Ook hun keuze voor de covers is meer…

Mike Henderson stierf, onverwacht, op 22 september 2023, in zijn slaap. Hij was nog maar 70. Nu, bijna twee jaar later, horen we nog eens van hem middels de release van Last Nite At The Bluebird Live! (Qualified Records). Dat ‘last nite’ moet niet te letterlijk worden genomen: de opnames zijn uit heel de bijna veertig jaar durende periode waarin Henderson de gewoonte had om ’s maandagsavonds op te treden en te jammen in bluescafé The Bluebird in Nashville. Het gaat op deze plaat voornamelijk om de vette, elektrische gitaarblues die we kennen van zijn vele optredens in meer…

Die nieuwe plaat van Tyler Childers, Snipe Hunter (RCA), is een interessante. “Eindelijk“, zou je bijna zeggen na het bijna geheel instrumentale Long Violent History, het driedubbele gospelproject Can I Take My Hounds To Heaven en het onnadrukkelijke Rustin‘ In The Rain. Voor deze nieuwe plaat riep Childers de hulp in van de befaamde producer Rick Rubin, die Childers klaarblijkelijk heeft gepushed om zijn grenzen nogmaals op te zoeken. Want Snipe Hunter vliegt alle kanten op, maar wel min of meer binnen de grenzen van de Appelachia waarmee Childers meer…

Vandoliers, het lekkere bandje uit Texas, hoort bij de absolute favorieten van de altcountry.nl-redactie. Hun drie voorgaande albums kregen vier welverdiende sterren: The Native (2017), Forever (2019) en The Vandoliers (2022). Hetzelfde lot is Life Behind Bars (Break Maiden Records) beschoren. Vergeleken met vroeger lijkt de stemming wat serieuzer en persoonlijker. Misschien ook omdat frontzanger Jenni Rose (verantwoordelijk voor de meeste teksten) intussen naar buiten is getreden als transpersoon, wat de leden van de band kennelijk heeft aangezet tot een meer uitgesproken meer…

Poëtisch taalgebruik waarvan de betekenis moeilijk te doorgronden is, kan nogal hoogdravend overkomen. Niet bij Jeff Finlin. Zijn woorden, uitgestoten met die stem van hem die scherp is als een zwaardvis, schetsen omstandigheden die veelal niet al te rooskleurig zijn. De onderliggende gevoelens maakt hij voelbaar zonder de emoties al te duidelijk te benoemen op Myth Of The Giver (Continental Song City). ‘Stumblin’ the path / To a new golden gate’, zoals op All Dolled Up Like Michigan. Hoop ondanks alles. ‘Knowing seems to take the place of doing / Since I done it all before / Show me how to meer…

In een recensie van Cry Alone (Excelsior Recordings) van Dawn Brothers zou je op een site over rootsmuziek zomaar de nadruk kunnen leggen op een nummer als Seven Year Itch. Op die compositie klinkt de Nederlandse band namelijk als een jongere versie van The Band. Jeugdiger dan die legendarische band ooit heeft geklonken en ook wat swingender. Maar eigenlijk is er geen moment op dit sterke album waarop ze als een zeefdruk van voorbeelden uit het verleden klinken. Dawn Brothers is een en al muzikaliteit, net als destijds dus The Band. Alsof het spelplezier nog van de smeltende gletsjer druipt meer…