Net als op The Contender (zie recensie) steunt de Ierse countryrock van Tony McLoughlin op Where Is Jack (Fuego Records) op Duitse inbreng. Deze keer niet van de naar Nashville getrokken Duitse producer Thomm Jutz, maar van Marlon Klein. Die maakte eerder naam als percussionist van Dissidenten, een Duitse band die wereldmuziek maakte lang voordat allerlei volgelingen dat ook zouden doen. Klein tikt en trommelt de americana van McLoughlin naar nieuwe inzichten. Pakkende ritmes zorgen voor vervoering in meer…

Met Judah’s Gone en 27 maakte M. Lockwood Porter (de M staat trouwens voor Max) in korte tijd al twee prima albums. How To Dream Again (At The Helm Records) maakt het toptrio compleet. De voormalige leraar Engels uit de Bay Area heeft een goede relatie en zingt een paar liefdesnummers waar helemaal niets mis mee is. Deze staan allemaal in het begin van de plaat. Maar Lockwood Porter is er de man niet naar om het daar bij te laten. Hij stopte met zijn werk als leraar omdat hij onderdeel wilde uitmaken van een grotere beweging om de maatschappij te meer…

Waarom zou je een album beginnen met een cover van Wallflower, terwijl je ook eigen liedjes hebt? Misschien omdat Sam Bardfeld zo fraai cajunviool speelt op het nummer? Die kan niet voorkomen dat hier sprake is van een valse start die veel bederft aan het luisterplezier van Tree (Ahh… Pockets Records), temeer daar Anna Elizabeth Laube beter kan. De wortels van het titelnummer gaan veel dieper, ook al wordt dat dan wel weer opgevolgd door het niet erg bijzondere Sunny Days, een wat al te licht liedje. I Miss You So Much is dan meer…

Laten we het eens over country hebben. Het is hier tenslotte alt.country en dat is ook een vorm van country. En dan laten we de naam van Austin Lucas vallen. Lucas is een voormalige punker die, zoals ook bij voorbeeld Chuck Ragan, al jaren bekeerd is tot de country. Between The Moon & the Midwest (Last Chance Records/At The Helm Records) is zijn nieuwste album, een mooie echte countryplaat waarop hij zich heeft laten inspireren door George Jones en Buck Owens. En dat hoor je vooral in de manier van zingen, zonder dat Lucas nu overigens direct te meer…

Het tekstbestand met aantekeningen voor de recensie van Time I Let It Go (eigen beheer) van Caleb Stine & the Brakemen werd al in februari aangemaakt. Wat is de praktijk van recenseren? Als het oordeel online gaat op deze site, verdwijnt de cd vaak in de kast. Er zijn immers zoveel meer cd’s die aandacht vragen. Beetje triest wel. Dus kan het gebeuren dat sommige prachtplaten rondjes blijven draaien zonder dat daarover iets gemeld wordt. Zo ging dat ook met dit schitterende album van deze artiest uit Baltimore. Een onbekende hoeft hij niet te zijn, want meer…

Vanaf de eerste tonen van een accordeon die gezelschap krijgt van wat slagwerk hoor je dat The Felice Brothers op Life In The Dark (Yep Roc Records) weer erg hun best doen om over te komen als een straatorkestje. Dat lukt heel behoorlijk met de opgewektheid die ze uitstralen. Ondertussen trachten ze in hun teksten juist te willen bewijzen dat ze niet van de straat zijn. Dat maakt ze er niet sympathieker op. Je zou ze door die opstelling bijna van een dubbele moraal betichten. Alsof ze zich in oude pakken hijsen als waren ze een theatergezelschap. Maar ach, meer…

Het Aura Vista Motel (Sunyata Records) ligt aan Highway 99 in Seattle. Ooit was het een onderkomen voor reizigers op zoek naar de Amerikaanse droom, tegenwoordig wordt de omgeving er bevolkt door prostituees en junks. Vaudeville Etiquette trok in het voormalige motel. De spookachtige omgeving sluit goed aan bij de sound van de vijfkoppige band. Bradley Laina (zang, gitaar) en Tayler Lynn (zang, perdussie) vormen het hart van de band. Daarmee is Vaudeville Etiquette weer zo’n band waarin het draait om de wisselwerking tussen een man en meer…

Daniel Romano produceerde Pale Moon Kid (Pheromone Records/Sonic Rendezvous) van Jenny Berkel. Die speelt doorgaans in zijn band. Solo brengt deze dame geen mosey. Country kun je haar muziek ook niet noemen. De Canadese doet in dromerige klanken. Dit is nieuwe folk die in mistflarden gehuld is. Toch prikt de stem van Berkel als een mistlamp door de nevelen. De ruimtelijke ambiance is het werk van Romano. Op bas, drums, gitaren, orgel, piano en synthesizers schept hij het muzikale landschap waaruit Berkel kan opdoemen. In het fletse meer…

Session Americana is een collectief uit Boston dat de agenda’s moet trekken om een plaat te  kunnen maken. De zes Amerikanen zijn doorgaans druk als begeleiders van andere artiesten. Great Shakes (eigen beheer) zal geen aardverschuiving teweeg brengen in americana. De wortels van het gezelschap liggen duidelijk in de jaren zeventig. Het afwisselende album zal het vooral goed doen bij liefhebbers van melodieuze folkrock met heimwee naar de gloriejaren van Crosby, Stills & Nash. De samenzang op One Skinner en Bumbershoot strekt zich uit meer…

De Amerikaanse singer-songwriter Otis Gibbs besteedde zijn vijftigste verjaardag nuttig. Van feestjes houdt hij niet zo, dus nam hij die dag Mount Renraw (Wanamaker Recording Company/Lucky Dice) op. Dat gebeurde in zijn huiskamer in Nashville, waar Gibbs (zang, gitaar) aan de slag ging met Thomm Jutz (gitaar) en Justin Moses (fiddle). De van het platteland van Indiana afkomstige artiest, hij is tevens schilder en fotograaf, plukt de liedjes uit de vruchtbare Amerikaanse grond, nadat hij er al een halve eeuw zaadjes heeft rondgestrooid. Zijn liedjes belichten meer…