Carousel (Blue Elan Records) is een verrassend frisse plaat van Gerry Beckley, een van de oprichters van America. Tokyo is een heerlijke binnenkomer met breaks en koortjes alsof het een plaat betreft van Matthew Sweet of Cavedogs. Wie had dat nog verwacht van deze veteraan? De cover van het prachtige Nature’s Way van Spirit is ook zeer genietbaar. En wat te denken van de uitvoering van Don’t Let The Sun Catch You Crying? Heerlijk gewoon hoe hier softrockend de sixties worden overgedaan met dit liedje van Gerry and meer…

Bluegrass is niet echt de juiste aanduiding voor Autumn (Yep Roc Records) van Chatham County Line. De omschrijving akoestische countryrock doet het kwartet uit North Carolina meer recht. De liedjes van Dave Wilson liggen in het verlengde van iemand als Gene Clark; veel meer in ieder geval dan dat ze voortborduren op traditionele Appalachenmuziek. Wilson voegt iets toe aan rurale Amerikaanse klanken, net zoals enkele decennia geleden Clark dat deed. Wilson (zang, gitaar) en de andere bandleden John Teer (mandoline, fiddle, zang), meer…

Amerika zal worden geleid door een president met minachting voor alles en iedereen. De enige hoop die we daaruit kunnen putten, is de verwachting dat het mannen en vrouwen van het alternatieve land, altcountry dus, zal inspireren tot liedjes met een kop en een staart die echt ergens over gaan. Van het duo This Frontier Needs Heroes valt in ieder geval nog heel wat te verwachten. Met Real Job (eigen beheer) hebben Brad Lauretti en Sadie Frederick al een geweldig statement afgeleverd. Helaas is het nummer I Love Immigration de meerderheid van meer…

Hoe de uitslagen van de Amerikaanse verkiezingen ook uitvallen, dat is op het het moment van schrijven van deze recensie nog onzeker. Hoe dan ook: hoe te overleven? Dat vraagt Matt Woods zich ook af op How To Survive. Het antwoord heeft hij ook niet gelijk want in Love In A Nuclear Age zingt hij: No one is smart enough to write a book on how to survive. In The American Way heeft Woods het over een paar gevoelige onderwerpen in het leven van de werkende man in de VS. Hiermee toont de man uit Knoxville, Tennessee een scherp observator. Maar ook een sterk liedjesschrijver. Prachtig is namelijk ook Fireflies, meer…

Is popmuziek nog relevant? Worden er nog albums gemaakt die ingaan op actuele ontwikkelingen? Zijn er nog protestzangers? Precies op het juiste moment lanceert de Amerikaanse singer-songwriter Joe Purdy Who Will Be Next? (Midtown Crier Records/Bertus), waarmee hij antwoord geeft op al die vragen.
Wie gaat het worden? Hillary Clinton of Donald Trump? Vandaag kiest Amerika een nieuwe president. Het heeft even geduurd, maar gaandeweg bemoeiden steeds meer popartiesten zich met de verkiezingsstrijd. Met meer…

Goed nieuws: Luke Winslow-King is de crisis te boven. De singer-songwriter leek op zijn eerste albums vastgeroest in de jaren 30 van de vorige eeuw, maar hij heeft zich gaandeweg ontwikkeld tot een artiest die die invloeden heeft verwerkt tot een eigen stijl. Met I’m Glad Trouble Don’t Last Always (Bloodshot Records/Bertus) heeft hij het verleden van die crisistijd voorgoed van zich afgeschud. Ook in ander opzicht rekent hij af met een crisis. Het huwelijk van Winslow-King met zijn vrouw Esther liep op de klippen. Esther is er dus ook meer…

Nadat Walter Broes & the Mercenaries direct een flink eind de lucht in zijn geschoten met het titelnummer Movin’ Up (Rootz Rumble), zetten ze onmiddellijk daarna met Come On Down de daling alweer in. Na die eerste twee nummers weet je dat je ze de rest van het album wel wil volgen. Het titelnummer trekt de haren strak achterover; alsof Elvis Presley en Johnny Burnette nog voor de spiegel staan. Cool for cats en hippe hipsters. De afdaling met Come On Down brengt de ronkende sound van The Paladins. Het ruimtelijke geluid brengt flink wat meer…

Ze hebben regels overtreden en daar hebben ze voor geboet. Ze hebben gegroefde koppen en gekneusde harten. En daarover zingen ze. Met trots verkondigen ze dat ze alle recht hebben om rond te stappen in hun rock-’n-roll schoenen (I Gotta Right). Misschien zijn ze wel net zo stoer als de Stones. De uit Los Angeles afkomstige band Imperial Crowns is na tien jaar terug met een album. The Calling (Dixiefrog/Bertus) heet het ding. Op het titelnummer stellen ze zich nog eens voor: ze kleden zich als pooiers en zingen als de duivel. Ze schieten uit de meer…

Als er maar een ding gezegd zou mogen worden over Downhearted Fools (Dirtleg Records) van Chris Stalcup & the Grange dan is het dat dit de ideale meebrulplaat is. En nee, het zijn zeker geen simpele liedjes. De uit Atlanta, Georgia afkomstige Stalcup is gewoon een meester in het componeren van pakkende songs. We waren al onder in de indruk van zijn eersteling (zie recensie), maar deze opvolger is echt nog een stuk beter. Stalcup zegde zijn baan op om zich aan zijn muziek te wijden, raakte daardoor zijn lief kwijt, zijn hond overleed en hij stopte met drinken. Dat meer…

Eindelijk is daar Time Of Day (Lie records), het debuut van The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Het kwintet wordt gevormd door de Gentse broers en zussen Rielemans, die in het verleden onder diverse aliassen de muziekwereld verblijd hebben met prachtige platen. Eduard en Joseph Rielemans deden dat als Nils de Caster en Bruno Deneckere, Gerardo Rielemans als Luis Marquez en Josephine en Hermine Rielemans als Pascale Michel en Kathleen Vandenhoudt als leden van Billy & Bloomfish. Maar nu dus voor het eerst onder eigen naam. De meer…