Luke Bell begint zijn derde album met een verrassend eerlijk liedje. Op Sometimes zingt hij dat hij zijn ex uit zijn hoofd probeert te zetten, maar dat hem dat lang niet altijd lukt. En dan voelt hij zich miserabel. Meestal vallen de tranen in dit soort muziek in het bier. Maar de honky tonk op Luke Bell (Thirty Tigers/Bertus) blijft niet hangen in zelfbeklag en Bell voelt ook niet de behoefte te vluchten in een stoere pose. De via Austin en New Orleans in Nashville geraakte cowboy – in zijn jeugd liep hij tussen de koeien in Wyoming – begeeft zich op Hold Me op de meer…

Douglas Greer is bekend in Texas en Nederland. Dat is allemaal te danken aan zijn 10 jaar geleden verschenen debuut Just A Man, dat hier (ook op deze site) warm onthaald werd. De man uit Port Acres komt nu eindelijk met een opvolger: Baja Louisiana (Zilker Park Records), genoemd naar de bijnaam van de grensstreek tussen Texas en Louisiana waar Greer vandaan komt. Opmerkelijk is trouwens dat Port Acres tegen een buurt in Port Arthur aanligt die Nederland heet. Dat moet een voorteken zijn geweest. Enfin, naar het album nu: 11 nummers meer…

Wie de website van Jim Wurster opent ziet bovenaan in de bladwijzer een omschrijving van diens muziek staan: Jim Wurster music – singer songwriter storyteller – acoustic based americana, Woody meets Dylan with a twist of Velvet Underground. Wie No Joke (eigen beheer) beluistert, kan daar best wat mee. Zo klinkt het titelnummer als een zwalkende Dylan op leeftijd. Best Bad Love is doordenderende, vierkante bluesrock waarbij de duivel natuurlijk om de hoek komt kijken. Party Girl heeft iets van Willie Nile, waarna Dream, Dream, Dream het meer…

Gunpowder Tracks (Borrego Records) van de slechts 19-jarige Mason Summit is niet de voltreffer waarop je een beetje had gehoopt na zijn eerste twee albums. Misschien was dat ook wel teveel gevraagd, want dan hadden we hier te maken gehad met een vijfsterrenplaat. Niet dus. Na Absentee en Loud Music & Soft Drinks overheerst nu toch een beetje de teleurstelling. De Californische pop mist de spontaniteit van de voorgangers. Alsof Summit zijn doelen al heeft bereikt. ‘I wish I was a little kid again’, horen we hem kwelen op When Time Was Mine To Spend. Nou meer…

Sommige albums zijn niet alleen goed; ze bieden ook nog iets extra’s. Dat geldt zeker voor War Surplus (eigen beheer) van de uit Nashville afkomstige Becky Warren. Dit album biedt namelijk een verhaal. Het verhaal van een koppel waarvan de man naar Irak gaat om te vechten en terugkomt met een posttraumatische stress stoornis. En dat loopt natuurlijk niet goed af. Een soort conceptalbum, hoewel ik bij die term meestal aan progrock moet denken. En daarvan is hier zeer zeker geen sprake. Dit is onvervalste (country)rock en americana in de traditie van meer…

Ook in alternatieve country heerst de laatste tijd glitter en glamour. Nadat Daniel Romano de durf had om een prachtig countrypak aan te trekken voor de hoesfoto van Come Cry With Me, zagen we dit jaar op TakeRoot Robert Ellis aantreden in een weergaloze westernoutfit. En wat te denken van het spiegelende kostuum van Aaron Lee Tasjan op Silver Tears (New West Records/PIAS)? Deze met een stetson ons tegemoet tredende singer-songwriter heeft een bijzondere route afgelegd naar deze superplaat. Zo speelde hij gitaar in een reïncarnatie van meer…

De prijs voor de mooiste verpakking gaat dit jaar naar Hobo Jungle Fever Dreams (Local Rascal Records) van Corin Raymond. Het karton is voorzien van een waslaagje, waardoor het heerlijk zacht aanvoelt. Het uitklapbare hoesje bestaat uit zes panelen met binnenin de linernotes van Raymond. Een boekwerkje van 80 pagina’s bevat 16 portretten van musici in de stijl van de cover. De teksten van de Canadees zijn hier voor de verandering eens in een leesbaar korpsgrootte afgedrukt. Daarmee is Hobo Jungle Fever Dreams niet alleen voor meer…

Eerlijk is eerlijk: we waren het plaatwerk van Tim Easton (uit Nashville) hier een beetje uit het oog verloren. En dan bedoelen we met name zijn solowerk, want de albums die hij met Evan Phillips en Leeroy Stagger opnam bespraken we hier wel. American Fork (At The Helm Records) is al het negende album dat Easton onder eigen naam uitbrengt. Er staan acht nummers op (de totale speelduur van de plaat is met 32 minuten aan de korte kant). Redelijk soepel gespeelde americana, een beetje alsof je The Band anno nu zou horen. Maar wel met de kanttekening dat meer…

De in New Mexico neergestreken Jaime Michaels brengt harmonieuze folkliedjes op Once Upon A Different Time (Appaloosa Records). De fijne instrumentatie en warme voordracht verhinderen niet dat hij zijn bezorgdheid uit over diverse kwesties. Op Warming kijkt hij terug: ‘They used to call us hippies / long haired welfare queen freeloaders / when we’d march and sing our songs of / understanding and peace / they’d laugh and point their fingers / and call us communists and dope fiends / Gandhi loving tree huggers who don’t respect meer…

Het meest bijzondere nummer van Slow Burn (Dahl Street Records) staat twee keer op deze plaat van Jody Weger. De singer-songwriter van de Canadese prairie heeft een remix in petto van Same Eyes, Same Ol’ die overigens niet eens zo heel veel afwijkt van de eerste versie. Het is een liedje waarop een mandoline samengaat met een reggaebeat. Weger heeft het over Bob Marley, straatbendes en hiphop, waarmee er qua stijl overeenkomsten zijn met het oeuvre van Garland Jeffreys. Dat relaxte kenmerkt de hele plaat. Zo zou Ride On hebben meer…