Net als labelgenoot Robert Ellis kijkt Anthony D’Amato de kunst een beetje af bij iemand als Paul Simon. The Shipwreck From The Shore (New West Records/Warner Music) is een ambachtelijk in elkaar gestoken werkstuk van een echte liefhebber van het betere popliedje. Een nummer als Back Back Back moet het niet alleen hebben van een catchy refrein, maar ook van sfeerverhogende experimenteerlust. De blazers lijken zo weggelopen uit een blije optocht. Een basloopje rolt op Good And Ready naar een heerlijke melodie die bekend klinkt, zonder dat meer…

De lichtjes nasale tenor van Brad Colerick is uitermate geschikt voor de soepele countryrock die hij brengt op Tucson (Back 9 Records). De singer-songwriter trok niet voor niets naar Californië, bakermat van dit soort muziek. De sound van Colerick is soft, maar ook organisch. Dobro en mandoline wijzen de weg naar Blue Horizon. Op zijn zoektocht naar een betere plek ziet hij zichzelf staan op de horizon om er achter te komen dat hij zijn dromen in de verkeerde richting heeft gezocht. Een van de gasten op Tucson is Herb Pedersen die meezingt meer…

The Keeper Of Changing Winds (eigen beheer), het debuut van Bregje Sanne Lacourt, kan ik niet bespreken zonder het over mijn vooroordelen over Nederlandse zangeressen te hebben. Ik houd namelijk niet van Nederlandse zangeressen en wel hierom: ofwel ze houden zich met een voor mij niet zo interessante vorm van kleinkunstfolk bezig (denk Roosbeef, Eefje de Visser, Marijke Jager en in het verleden Mathilde Santing en Fay Lovsky, to name a few) of bewandelen een mainstreamroute waar ik ook niet veel aan vind (Ilse de Lange, Anouk). Inderdaad meer…

Vakmanschap is meesterschap, het is die oude reclameleus van Grolsch die de hele tijd bij me opkomt bij het beluisteren van I’ll See You Again (American Rural Records) van de Texaan Mark Jungers. Op dit inmiddels zevende album geen spetterende nieuwigheden die een seizoen de media zullen beheersen, maar met liefde en kunde gemaakte nummers die stuk voor stuk goed zijn. Johnson Farm gaat over een teruggetrokken gezin dat buiten het dorp op een boerderij woont. Als de dochter zichzelf per ongeluk doodschiet als ze met een pistool meer…

De echte alt.country-liefhebber heeft al talloze malen naar Max Johnston geluisterd. Dat kan niet anders, want hij is een man van het eerste uur die op diverse snaarinstrumenten kilometers gemaakt heeft in Uncle Tupelo, Wilco en the Gourds. Bovendien heeft hij ook nog een blauwe maandag deel uitgemaakt van Freakwater en is hij te horen op ‘n album van zijn zus, Michelle Shocked. Nu is er een eerste eigen soloplaat: Dismantling Paradise (High Plains Films/MVD Entertainment).  “Eindelijk”, zou je kunnen zeggen, maar misschien ook wel meer…

Ondanks goede kritieken zat een echt grote doorbraak er nooit in voor The Boo Radleys. Songschrijver Martin Carr ging na de jaren negentig verder als Bravecaptain, waarbij hij de aandacht verlegde van britpop naar experiment. Het onder eigen naam uitgebrachte The Breaks (Tapete Records/Sonic Rendezvous) is het album van een vakman die niet meer zit te springen om een grote hit, ook al heeft hij die zeker in de vingers. Bij het Duitse label Tapete is Carr tussen gelijkgestemden als Lloyd Cole en Bill Pritchard helemaal meer…

Weer een nieuw album van Neil Young? Ja, Storytone (Reprise) is al zijn tweede album dit jaar en een groter contrast met het eerder uitgebrachte A Letter Home is nauwelijks denkbaar. Dat zou op zichzelf al goed nieuws moeten zijn want dat krakkemikkige experiment met Jack White was een aanfluiting. Toch zijn we ook niet erg enthousiast (sorry, hoor!) over dit Storytone. De tien liedjes zijn opgenomen met een groot orkest of met een big band en qua experiment is dat misschien leuk en interessant, maar het wringt aan alle kanten. Bij de tracks meer…

De stem van de grijze cowboyhippie Bob Cheevers lijkt als twee druppels water op die van Willie Nelson. Op On Earth As It Is In Austin (Back 9 Records) heeft hij er enkele liedjes over geschreven. Geen enkel probleem voor de beminnelijke Amerikaan. Hij is er niet te trots voor en bovendien schudt hij de liedjes zo ongeveer uit zijn mouw. Hij heeft er al meer dan 3000 op zijn naam staan en met deze cd zijn daar weer vijftien nieuwe aan toegevoegd. ‘I’m a fan of the red headed stranger / And the way he lives life on his bus / Laughin’ and lovin’ … singin’ and meer…

Hardin Burns bestaat uit Andrew Hardin en Jeannie Burns. Down The Deep Well (Ithaca Records) is het tweede album van het duo. Gitarist Hardin is vooral bekend wegens zijn jarenlange samenwerking met Tom Russell. Burns was twintig jaar met haar zussen actief als The Burns Sisters. Een scheidslijn tussen country, blues en folk is er eigenlijk niet op dit door Hardin en Gabriel Rhodes geproduceerde album. Verrassend genoeg neemt Hardin op het titelnummer waar de cd mee begint de leadvocals voor zijn rekening. Zijn heldere gitaarnoten zijn meer…

Spontaan moest het klinken, die opdracht hadden The Parson Red Heads zichzelf ten doel gesteld. Ze klopten daarvoor aan bij de juiste man, dat heeft Scott McCaughey voldoende bewezen met zijn band Young Fresh Fellows (en ook bij The Minus 5 trouwens). Als de band een ideetje zelf niet door wilde zetten, stimuleerde de producer ze juist. Vaak was een kleine aanpassing voldoende om het juiste gevoel te behouden. Orb Weaver (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het schitterende resultaat. De band is terug in Portland, Oregon, na meer…