Op 21 oktober 2012 zong Cory Branan, tijdens een optreden van The Revival Tour in de Utrechtse Helling, de hit van de avond: The Prettiest Waitress in Memphis, dat te vinden is op zijn album 12 Songs. Wat een fantastisch nummer! Maar geen echte hit natuurlijk. Geen hit in de betekenis van commercieel succes. Dat weet Branan zelf ook wel. Het is niet voor niets dat hij nu op de proppen komt met The No-Hit Wonder, zijn eerste album voor het Bloodshot-label. En Branan slaat hier raak, weer 11 “hits”. Tenminste, als je houdt van meer…

Je hebt van die platen die werkelijk elke draaibeurt indruk weten te maken. Ledges (Dualtone/Bertus) van Noah Gundersen is zo’n plaat. De jonge in de noordwestelijke staat Washington opgegroeide singer-songwriter weet af en toe oude countryrock naadloos te verbinden met modernere altcountry. Zo valt op opener Poor Man’s Son niet te ontkomen aan de echo’s van Laurel Canyon. Het begint a-capella en doet vooral denken aan Jackson Browne. Zijn zus voegt zich bij hem en zo halverwege het nummer horen we toch nog enkele meer…

Mocht ik ooit in een horecagelegeheid komen waar ze Kati Salo draaien, dan zal ik de uitbater daarvan omhelzen en feliciteren met zijn goede smaak. Want smaakvol is toch het minste wat we over het titelloze debuut (Taajuusvarjostin/Beste Unterhaltung) van deze Finse zangeres kunnen zeggen. Salo schotelt ons fijne folkpop voor, waarin het gebruik van cello en banjo regelmatig terugkerende elementen zijn. De makkelijke weg wordt nooit gekozen. Telkens wordt in een liedje een aantrekkelijke omweg gevonden die Salo ons ook wil laten meer…

Terwijl Daniel Romano met zijn authentieke country Nederland verovert, dient zich een volgende jonge Canadees aan die het genre wil redden. Zijn naam: Nudie. Met Remember This (eigen beheer) valt al net zo heerlijk te huilen als met Romano’s doorbraakplaat Come Cry With Me. Ga maar na, Nudie schrijft nummers met titels als My Sweet Ache, The Pain In You, I’m Tired Of Living With No Fun en I Miss The Love (But I Never Miss You). Maar eerst iets over zijn artiestennaam. Nudie was een befaamde westerncouturier die alle meer…

Het is maar goed dat we in deze postmoderne tijden leven, waarin alles wat ooit hip was, inmiddels ook gewoon weer kan (ik hoorde laatst zelfs Wishbone Ash in een winkel klinken). Zo kan de alternatieve country van The Loudermilks gewoon ook anno nu. Als je het titelloze debuut (eigen beheer) van deze band uit Charlotte, North Carolina, beluistert, waan je je vanzelf weer in het midden van de jaren 90. En als die retrosound zo lekker wordt neergezet als op dit album, is dat een fijne ervaring. Kijk, dit is dan wel een debuut maar de vijf leden van meer…

Altcountry goes softrock. Althans, als het gaat om Jeff Larson. Diens echo’s van de meest vriendelijke varianten uit de Laurel Canyon zijn namelijk zo pakkend dat we ons maar al te graag laten meevoeren langs de kustlijn van Californië. Van Following The Echoes gaat het naar Goodbye Ocean Street Beaches. Zonneschijn en er valt toch ook wat regen op Even When The Rain Comes of Rain Soaked Cloud te ontwaren. Close Circle (eigen beheer) van Jeff Larson biedt alles wat je verwacht. Soft, maar absoluut niet saai. Een hernieuwde kennismaking met meer…

Single Mothers (Loose Music), het vijfde album van Justin Townes Earle, is een lastig album. Lastig omdat er een aantal prachtige nummers op staan, maar ook een aantal liedjes die werkelijk niet beklijven, zonder dat je nu gelijk kunt zeggen dat ze slecht of gemakzuchtig in elkaar gezet zijn. Maar als we ons concentreren op de positieve punten: White Gardenias is een werkelijk schitterend nummer gewijd aan Billie Holliday, mooi gezongen bovendien. Een hoogtepunt in de carriere van een de zanger, die na een aantal moeilijke jaren nu meer…

Zijn er zaterdag in Groningen doedelzakken en fluitjes van een cent te horen op het festival TakeRoot? Zou zo maar kunnen. Dat staat dan te gebeuren bij het concert van Gregory Page. De in Londen geboren artiest woont al jaren in Amerika en op One Way Journey Home (V2) onderneemt hij de reis terug naar zijn roots. Zijn americana wordt op zijn nieuwste album ondergedompeld in de Ierse folk. Zijn opa was in de jaren ’30 van de vorige eeuw een grootheid op de Uilleann pipes, dat is de Ierse doedelzak. Het instrument wordt niet zoals meer…

Na een in eigen beheer uitgebracht album werd de Ben Miller Band opgepikt door het toonaangevende New West. Any Way, Shape Or Form (New West Records/Warner Music) maakt duidelijk wat het platenlabel gezien moet hebben in de band uit Joplin, Missouri. Ben Miller, Doug Dicharry en Scott Leeper knallen met de vaart van de Dukes Of Hazzard door de Appalachenmuziek. Met dit stelletje haalt het label van alles binnen. Vooroorlogse blues en country met de wilde energie van punk, de Ben Miller Band neemt op die golvende heuvels van meer…

Uitgeput was Gina Villalobos. Haar creatieve bron opgedroogd. Geen inspiratie om nummers voor een nieuw album te schrijven. Geen energie om weer van stad naar stad te reizen om op te treden. In 2011 zag ze zich genoodzaakt om een pauze in te lassen. Nu ligt er toch weer een nieuwe cd van haar. Sola (eigen beheer) bevat 7 nummers met een speelduur van ruim 26 minuten. Op Everything I Want schraapt ze haar keel en gaat ze tot de bodem. Soms nog dieper, dan lijkt de bodem zoek. Villalobos durft het aan om de bekende patronen te meer…