Als de groten een nieuw album afleveren geeft dat altijd een zenuwachtige spanning. Voldoet hij/zij wel aan de verwachtingen? Steevast levert een dergelijk album ook uiteenlopende meningen daarover op. Wij zijn in elk geval enthousiast over het naamloze album (Paxam/Columbia) van Ryan Adams. Je kunt trouwens ook volhouden dat het album niet ongetiteld is maar de naam van de artiest draagt. Whatever. Er staan gewoon 11 heerlijke nummers op. U kent het verhaal misschien al. Adams gaf ruim 100.000 dollar uit aan een album dat meer…

Hipster Girls kunnen niet dansen en dat zal wel aan die skinny jeans liggen. Aldus Fingerpistol, een band uit Austin, Texas. De vraag is echter of je wel kunt dansen op de muziek van Fingerpistol. Die is namelijk zo afgrijselijk saai en gaat zo rechtlijnig van cliché naar cliché, dat je het maar beter op een lopen kunt zetten. Hollen om zo snel mogelijk dekking te zoeken achter de butte op het foeilelijke hoesje van Stepped In It Again (eigen beheer). Dansen om de kogels te ontwijken is overbodig. Fingerpistol is namelijk totaal ongevaarlijk. Flauwe meer…

Intrigerend is de muziek van Anna Tivel, een in Portland, Oregon wonende singer-songwriter. Tivel bracht dit jaar een tweede album uit, getiteld Before Machines (Fluff & Gravy Records). Haar liedjes zijn tegelijkertijd als ouderwets en modern te omschrijven. Before Machines staat namelijk vol met traditionele folk. Of misschien is het beter te omschrijven als van die typische singer-songwriterstuff. Muziek die Rickie Lee Jones of, pak ‘m beet, Melanie vroeger maakten, maar dan toch een stuk moderner gebracht. Dat wil zeggen: in de meer…

Als een architect heeft Seth Goodman de lijnen uitgezet op White Space Flavors And Parties On Tv (Sweet Candy Rock Records) van The Grand Undoing. Strakke lijnen zijn het. Scherp als de puntschoenen van Joe Jackson. Net als op het twee jaar geleden verschenen Appeasing The Sick (zie recensie) toont Goodman ons de inhoud van zijn platenkast middels zijn eigen liedjes. Die worden vormgegeven met punkpop, new wave en barokke pop. En op The Ballad Of Alvin Gordon is altcountry de voornaamste smaak, opgediend met meer…

Het woordloze oohoohooooh van In A Glade klinkt ijl, het roept een lichte huivering op en tegelijk is het ook romantisch en daarom past het precies bij dat lievige hoesje van Idiot’s Hill (Rootsy/Sonic Rendezvous). Daarna schakelt Basko Believes over naar het atmosferische Wolves, waarbij te denken valt aan Dawes of Luke Doucet. Basko Believes is de nieuwe artiestennaam van de Zweedse singer-songwriter Johan Örjansson die eerder indruk maakte met Melancholic Melodies For Better Times. Dat album viel in de smaak bij Amerikaanse collega’s. Israel Nash nam meer…

Liedjes over de liefde die zo wreed kan zijn, gaat het daar niet altijd over in de betere popmuziek? De Ier Ultan Conlon noemde zijn tweede album Songs Of Love So Cruel (DarkSideOut Records) en als hij iets bewijst dan is het dat hij daar blijkbaar heel goed mee om kan gaan. Want tjonge, wat een fraaie liedjes schreef hij. Die stem van hem is uitermate geschikt voor de lichte melancholie die hij trouwens bijna laat verwaaien in de heerlijke melodieën. Die stem lijkt op Lloyd Cole en Roy Orbison en als hij de hoge registers opzoekt een meer…

Stereo Addicts noemde Will Phalen zijn begeleidingsband voorheen. Het zegt alles over de dynamische sound die de Amerikaan uit Chicago nastreeft. The Dirt And The Air And The Grass (Sub-Urban Arts Collective) staat vol prachtige popliedjes in een rijk sonisch palet. Het album begint met I’ll Let You In dat traag aanvangt en daarna gekenmerkt wordt door een mooie opbouw en enkele laagvliegende licks van elektrische gitaren. Op Done snijdt een steelgitaar door de indierock, waarna fraaie samenzang in donkergroene tinten onderbroken meer…

Het leuke aan Bobby Bare Jr. is dat hij echt nergens bij hoort. Te country voor indierock. Te hardrock voor altcountry. Zoiets. Jim James van My Morning Jacket zegt het zo: ”Er is maar een Bobby Bare Jr.”. Die Bobby Bare Jr. doet wat hij wil en dat kan echt van alles zijn, zo blijkt maar weer op Undefeated (Bloodshot Records/Bertus). Bobby Bare Jr’s Young Criminals Starvation League stoeit met van alles en dan nog wat. Zo’n opener North Of Alabama By Mornin’ is een reis langs psychedelica, grunge en ijle hardrock. If She Cared is daarna bijna lieflijk. En neem meer…

Stoere southern rock is te vinden op A Reckoning Is Coming (eigen beheer) van Sweetkiss Momma. De tweede cd van de band uit het noordwesten van Amerika (Puyallup, Washington) werd geproduceerd door Ken Coomer, die destijds met Jeff Tweedy uit Uncle Tupelo stapte en Wilco begon. Gitaarsolo’s. Gitaarduels. Wah-wah. Slide. De liedjes deugen, ook al zijn dat de Same Old Stories. Ze vliegen er lekker in, aangevuurd door iets van binnenuit. Het hunkeren naar liefde bijvoorbeeld op Get Some Love. Sweetkiss Momma wordt meer…

De kano van Lake Superior wiebelt nogal. Onvaste zang. Een tweede stem die bijna vals te noemen is, terwijl de leadzang ook te wensen over laat. Weinig trefzekere instrumentatie bovendien. De peddels worden nogal scheef in het water gestoken. Komt de band uit Haarlem er mee vooruit of is het alleen maar nat worden? Nat gaan. Hoe zit dat met dat tochtje van die kano op Elsewhere (eigen beheer)? Tsja, euh, beweging zit er wel in. Het begint trouwens gewoon op de weg. Blue Truck Driving Man is een rit met slippende koppeling. Op I Am Flying gaat meer…