Singer-songwriter Ben Weaver keerde op zijn vorige plaat, Mirepoix & Smoke, al terug naar de eenvoud van gitaar, banjo en zang. Op I Would Rather Be A Buffalo (Hymies Records) is het geluid nog iets kaler geworden omdat de achtergrondzang van Erica Froman hier ontbreekt. Alleen de man en zijn instrument (en, om eerlijk te zijn, hier en daar een staande bas van Michael Lewis). In twee dagen live opgenomen in een schuur op een biologische boerderij in Rochester, Minnesota. Puur dus. Weaver benadert op dit nieuwe werk zijn beeld van meer…

‘Everyday cannot be a sunny day’, is een zinnetje uit het liedje Everybody Needs Somebody. Die simpele wetenschap maakt van Paul Thorn iemand die beseft dat we onze zegeningen moeten tellen. Op zijn nieuwste album Too Blessed To Be Stressed (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) wil de in Tupelo, Mississippi, opgegroeide domineeszoon een positieve boodschap brengen. Dat doet hij dan ook heel letterlijk op het eerste liedje, dat de titel Everything’s Gonna Be Alright kreeg. Als hij bij een Texaco in Mexico de meer…

Torgeir Waldemar, Noor, 40 jaar, debuteert met wereldplaat. Ik weet werkelijk niet waar deze Waldemar ineens vandaan komt. Wel weet ik dat dit ongetitelde album (Vestkyst Records) van grote klasse is. Twaalf songs, waarvan één cover (T. Van Zandt’s Highway Kind), waarin de zwaar bebaarde Waldemar de tijd neemt. Een enkele keer halen zijn liedjes de grens van 5 minuten niet, maar meestal zit hij daar ruim overheen. Waldemar’s invloeden liggen bij Neil Young, bij spirituals, bij Jason Molina en bij Woven Hand (met wie hij onlangs meer…

Met Tom Freund is het altijd hollen of stilstaan. Dat is althans mijn ervaring. Vooropgesteld: ik ken niet het gehele oeuvre van deze singer-songwriter uit Los Angeles, maar op de albums die ik wel ken staan altijd een paar geweldige songs, naast een aantal nummers dat me helemaal niets doet. Bij zijn nieuwste schijf ligt het echter anders. Dit album, Two Moons, is als geheel prima te noemen. In de opener, het zich in zijn thuisstad spelende Angel Eyes, klinkt Freund, misschien niet geheel ontoevallig als Randy Newman. Verderop komen ook meer…

Oktober werd in de recensie van het nieuwste album van Robyn Ludwick door collega Hugo Vogel uitgeroepen tot countrysoulmaand. Met de releases van Lucinda Williams en Kelly Mickwee was daar alle aanleiding toe. Doen we er nog eentje bij: Baptized By The Mud (eigen beheer) van Kat Danser. Dat deze cd al eerder dit jaar verscheen doet er even niet toe. Kat Danser is een Canadese met de bijnaam koningin van de swampblues. En jawel, swampblues of countrysoul, het komt allemaal op hetzelfde neer. Muziek doordrenkt meer…

Het verhaal van de Mandolin’ Brothers gaat helemaal terug naar 1979. Ervaring kun je deze Italianen dus niet ontzeggen. Dat is te horen ook. Op Far Out (Ultra Sound Records) is een zelfverzekerd stel musici aan het werk. Het vorige album werd opgenomen in Austin, Texas, deze keer werd producer Jono Manson uitgenodigd om naar Italië te komen. Gastbijdragen zijn er van Cindy Cashdollar op Weissenborn-gitaar en John Popper die op mondharmonica de scherpe randen van de Dolomieten blaast op Sorry If. De fijne mondharmonica op de krachtige meer…

John Mobley richtte zijn Cousin John Band in 1999 op met zijn neef Chris Mobley, maar die is er al lang niet meer bij. Op Broken Heart Tattoo (eigen beheer) brengt de band uit Washington D.C. rootsy witte soul. Daarmee passen ze in het straatje van Cate Bros. en Loose Diamonds. Mobley heeft een prachtige stem, op de opener 110 Years zou je hem zomaar kunnen verwarren met Joe Henry. Het titelnummer is softrock met puntgave harmonieën. Op Sarajane valt een koor in, maar pompeus wordt het daardoor niet. Met een lichte bibber in zijn stem doet meer…

Drummer zijn in een altcountry-band is ook niet alles. We hebben het dan over de Engelse band The Whybirds en hun man achter de kit Luke Tuchscherer. Hij nam daarom een soloplaat op. Een plaat met de intrigerende titel: You Get So Lonely At Times That It Just Makes Sense (The Little Red Recording Co.). Een plaat bovendien waarop de 32-jarige Tuchscherer opvallend genoeg zelf geen drums speelt. Dat laat hij over aan producer Tom Peters. Het album, waarvan we de titel niet steeds gaan herhalen, kenmerkt zich als meer…

Voor wie meer van Hank Williams dan van Woody Guthrie houdt, met andere woorden voor wie meer “into country” dan “into folk” is, is The Goldmine van Kelsey Waldon een welkome verrassing. U hoeft nu niet meer eindeloos Sturgill Simpson te draaien om moderne verantwoorde country te horen. Waldon mag best geplaatst worden in het rijtje van andere jonge zangeressen als Nikki Lane, Lydia Loveless en Caitlin Rose, maar zij komt van deze dames het dichtst in de buurt van de klassieke country. Bedrog, armoede en meer…

Het echtpaar Jewels & Johnny Nation maakte enkele platen als City Fritter, maar op Outdoor Boogie (Sepia Tones Records) is afscheid genomen van die bandnaam. De altcountry en folkrock is uitgebreid, waarbij een duik in de geschiedenis van de rockmuziek is genomen. De heer en mevrouw Nation zingen over de summer of love op When Harrison Hit The Haight, een ultracool liedje over George Harrison in San Francisco. Groovy, behoorlijk groovy zelfs is het materiaal op deze plaat. Wat te denken van een liedje als Two Lane To Paradise? Ultracool met meer…