De kano van Lake Superior wiebelt nogal. Onvaste zang. Een tweede stem die bijna vals te noemen is, terwijl de leadzang ook te wensen over laat. Weinig trefzekere instrumentatie bovendien. De peddels worden nogal scheef in het water gestoken. Komt de band uit Haarlem er mee vooruit of is het alleen maar nat worden? Nat gaan. Hoe zit dat met dat tochtje van die kano op Elsewhere (eigen beheer)? Tsja, euh, beweging zit er wel in. Het begint trouwens gewoon op de weg. Blue Truck Driving Man is een rit met slippende koppeling. Op I Am Flying gaat meer…

De best geklede protestzanger van de 60s, een Elvis-imitator, een dronkaard in de straten van New York: Phil Ochs maakte de nodige transformaties door in zijn korte leven. Uiteindelijk maakte hij in 1976 zelf een einde aan de waanzin. Een paar jaar daarvoor speelde hij nog een reeks akoestische concerten in Michigan. Eén van die optredens werd opgenomen en verschijnt nu als Live Again. Het is de zwanenzang van een groot maar tragisch talent.
Ochs speelt de klassiekers uit zijn protestperiode, zoals There But For Fortune, I Ain’t Marching Anymore en meer…

Brian Krumm van The Great Crusades heeft een stem als een straatveger. Niet de persoon, maar de machine. Zo’n voertuigje dat met veel lawaai langs de stoepranden rijdt om alle peuken, glasscherven, etensresten en gruis tot zich te nemen. This City Is A Shambles Tonight horen we Krumm uitstoten, dus wie weet wat daar allemaal nog meer tussen het afval te vinden valt. Thieves Of Chicago (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het achtste album van de band uit die stad. Er staat met Vandalia trouwens ook een ode aan St. Louis op meer…

Het lijkt wel veteranendag. Chris Cacavas is er ook een. Was jarenlang toetsenist bij Green On Red, maar begon in 1988 al voor zichzelf. De al sinds lange tijd in Duitsland wonende Cacavas doet het op Me And The Devil (Harbour Song) met Edward Abbiati, de in Londen geboren en getogen voorman van de Italiaanse altcountryformatie Lowlands. De 10 nummers van deze schijf werden in vijf dagen opgenomen in een tot studio omgebouwde schuur in Pavia, met behulp van drummer Winston Watson en manusje van alles Mike ‘Slo Mo’ Brenner. Hier en daar klinkt het meer…

Cary Hudson is een veteraan van de altcountryscene. De groep Blue Mountain waarvan hij vanaf de jaren 90 deel uitmaakte was een grote naam in onze kringen. Hun Blue Canoe behoort in de canon van de alternatieve country. Maar begin vorig jaar werd Blue Mountain definitief opgedoekt. Met Town and Country zet Hudson zijn solocarrière, die overigens al in 2002 begon, voort. En hoe! Ik zeg het maar gewoon: dit is Hudsons sterkste plaat. Zoals vaker op ’s mans solowerk speelt de blues een belangrijke rol, maar op dit album meer…

Deze zomer 25 jaar geleden backpackte ik op een rondreis door de VS en Canada een paar dagen op San Juan Island, een van de eilandjes van de gelijknamige archipel in het noordwesten van de staat Washington. Die paar dagen waren door de ongecompliceerde en relaxte sfeer aldaar ontzettend fijn. Beetje fietsen, koffiedrinken, aanpappen met andere reizigers en daarmee een kampeerplekje zoeken. The good life. Bij beluistering van Maritime (eigen beheer) van Dave McGraw & Mandy Fer komt het weer allemaal terug. Natuurlijk omdat dit stel daar woonachtig is en meer…

De verwijzing naar Workingman’s Dead van Grateful Dead kan maar het beste worden genegeerd. Workingman’s Lunch (KF Records) van The Gentle Lurch is een fraaie plaat, maar het lijkt in niets op het countryrockalbum van de legendarische Amerikaanse band. The Gentle Lurch is een Duitse formatie met een geluid dat meer leent van een band als Tindersticks. De sonore bariton van Lars Hiller heeft daar veel mee te maken. Hij kan de strijd aan met Stuart Staples als het gaat om een donkerbruin timbre. Bovendien zijn meer…

Op zijn honderdzoveelste album heeft de 81-jarige Willie Nelson nou eens niet vrienden uit pop, rock, rap, jazz of opera uitgenodigd. Dat is goed nieuws, want op artistiek vlak leiden al die vriendschappen tot niets. Nee, Band Of Brothers (Sony Music) is weer eens gewoon Willie met zijn band die samen een uitstekende countryplaat hebben gemaakt. Het wordt nog beter als blijkt dat de outlaw eindelijk ook weer eens zelf zijn liedjes heeft geschreven. Want de Texaan kan het nog steeds. Ondanks zijn hoge leeftijd wil hij van geen wijken weten. Bring It On is meer…

Doug & Telisha Williams maken als akoestisch duo enkele platen voordat ze zich Wild Ponies gaan noemen. Ze trekken van Virginia naar Tennessee. Daar in Nashville nemen ze Things That Used To Shine (Continental Rose/Munich) op. Ray Kennedy produceerde dit geweldige debuut dat je dus eigenlijk geen debuut mag noemen. Nu het echtpaar verhuisd is naar Nashville, kan in alle opzichten afstand worden genomen van het verleden. Daar is alle reden toe. Telisha zingt over de tijd dat ze werd misbruikt door haar opa. Op Truth Is gaat het meer…

Jeffrey Halford & the Healers herinnerde ik mij als een gedegen maar verder niet opzienbarende rootsrockoutfit. Dat was tenminste wat mij was bijgebleven van de cd Railbirds uit 2006. De verrassing was dus groot toen ik de nieuwe plaat Rainmaker (Shoeless Records) hoorde. Niet dat Halford en de zijnen nu ineens als de vernieuwers van het genre zijn aan te merken. Nee, de 11 nummers zijn gewoon te kwalificeren als traditionele americana met bluesy ondertonen. De verrassing zit hem in het feit dat op deze nieuwe plaat de puzzelstukjes meer…