Rodney Crowell maakte in de eerste helft van het vorige decennium indruk met drie albums die dieper gingen dan we van de countryrocker gewend waren. Op The Houston Kid verhaalde hij over zijn jeugd in de oostelijke wijk van die wereldstad, een tijd van armoe en geweld. Op Fate’s Right Hand en The Outsider zette hij die lijn door met persoonlijke bekentenissen en politieke vraagstukken. Daarna bleef hij imponeren op Sex & Gasoline en albums met Emmylou Harris en Mary Karr. Op Tarpaper Sky (New West/ meer…
Ik zou graag willen dat men over de bodem van de Noordzee een waterleiding zou aanleggen van Schotland naar Nederland. Dat zou een enorme kwaliteitsimpuls voor de vaderlandse americana-muziek to gevolg hebben. Wat ze in het Schotse water doen is me niet duidelijk, maar dat het drinken ervan leidt tot bijzonder rijke, melodieuze, muziek kan niet ontkend worden. We bespraken hier onlangs The New Madrids en the Wynntown Marshals en nu ligt er weer een nieuw album van Dropkick. Homeward (Taylored Records) is al weer meer…
De zevenpersoons-folkrockband Wolf In Loveland (uit Rotterdam) debuteerde vorig jaar glorieus met een een veelgeprezen titelloos album. Nu al ligt er een opvolger, We Set Out In The Naked Dawn (eigen beheer). De band rondom singer-songwriter Jan Minnaard is het afgelopen jaar waarin veel werd opgetreden, gegroeid. De 12 nummers op deze nieuwe plaat klinken een stuk volwassener en het geluid van de band wordt uitgediept. De nieuwe drummer Rafael Schwiddissen (daarnaast actief in de Rhythm Chiefs), brengt, waar nodig, dynamiek meer…
De catchy liedjes van Reto Burrell kunnen zo op de radio, dit is de betere popmuziek voor ouderwetse FM. Burrell is schatplichtig aan Springsteen en Petty, maar het is zijn eigen verdienste dat zijn liedjes zo lekker rocken. Dat schreef ik enkele jaren geleden over de cd Go van de Zwitser. Er is weinig veranderd op Lucky Charm (Blue Rose/Sonic Rendezvous), wat betekent dat dit weer een lekker plaatje is. Niets meer, niets minder. Fraaie samenzang in voor het merendeel optimistische rockliedjes. Lalalalala. Zoals in de beste powerpop en pubrock klinkt alles meer…
Marc Ford was de leadgitarist van Black Crowes. Van de bluesy in hasjdampen gehulde hardrock van die band is geen spoor te bekennen op Holy Ghost (V2). Na jaren van drank en drugs zoekt Ford het tegenwoordig in huiselijk geluk. De milde westcoastrock op zijn nieuwste album is daarvan de weerslag. ‘Í’m running on empty’, horen we hem zingen op Dream #26, een kleine verwijzing naar singer-songwriter Jackson Browne. Ford soleert als rootsy softrocker nauwelijks op elektrische gitaar. Ook de andere gitaristen waaronder meer…
Er valt veel veel te zeggen over Stardust (eigen beheer), het tweede album van Bronwynne Brent, maar het beste kijk je eerst even naar het Youtube-filmpje onder deze recensie. Vind je het niks, dan hoef je niet verder te lezen. Als je het, net als ik, wel mooi vindt, dan wil je misschien weten dat deze Bronwynne Brent afkomstig is uit Mississippi, maar dat Stardust werd opgenomen in Seattle onder produktionele leiding van Johnny Sangster. Deze Sangster heeft, met behulp van onder anderen John Convertino (drums, Calexico) en Jon Rauhause meer…
De verleiding bestaat om Wes Kirkpatrick in te delen in de categorie Zachte Mannen. Hij is namelijk ook zo’n romantische ziel met baard en mooie stem die zijn liedjes het liefst ’s nachts in de trein schrijft, en ook hij keert op zijn titelloze tweede plaat (eigen beheer) zijn ziel binnenstebuiten. Maar toch is er iets wat hem onderscheidt van die die schier eindeloze rij van singer-songwriters. Deze man uit Chicago schrijft namelijk zeer toegankelijke liedjes, maar weet daarin vaak wel juist iets bijzonders te doen. Een afwijkende melodie, een a capella intro, handclaps waar meer…
Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die musici uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Slow Fox uit Zweden? Ze groeide op met de bitterzoete klanken van Mary Chapin Carpenter, Lucinda Williams, Gillian Welch en al die anderen. Op Oh My (Rootsy/Sonic Rendezvous) zijn die invloeden verwerkt in een persoonlijke stijl. Eigenlijk meer…
In de prehistorie van Altcountry.nl bespraken we het debuut van Reagan Boggs, Never Looking Behind uit 2006. Opa kan zich nog herinneren dat dat best een leuke plaat was, met o.a. een mooie cover van Tear Stained Eye (Son Volt). Met Quicksand (eigen beheer) zijn we inmiddels 2 albums verder. Boggs is, in haar manier van zingen, een countryzangeres in de klassieke zin. Ze heeft er echter niet voor gekozen een gladde countryplaat te maken. Nee, Quicksand is een mooie luisterplaat (ik noem het maar even countryfolk met bluesy ondertonen) geworden waarop meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL